5. విశ్వాసం

నీ చేతన యొక్క పునాదిలో విశ్వాసం నిక్షిప్తమై ఉంది. «ఎవరి విశ్వాసం కొలది వారికి జరుగును» అని చెప్పబడింది. అయితే ఇది మనం మతం గురించి లేదా దేవుని గురించి ఆలోచించేటప్పుడు మాట్లాడే విశ్వాసం కాదు (అన్నట్టు, ఇవి రెండూ వేర్వేరు విషయాలు). అంటే మనం గుడ్డి నమ్మకం గురించి మాట్లాడేటప్పుడు: మనకు జ్ఞానం లేనప్పుడు ఏదో ఒకదాన్ని నమ్మాల్సి వస్తుందని, జ్ఞానం లభించాక ఇక విశ్వాసం అవసరం లేదని అనుకుంటాం. కాదు, మనం అసలైన విశ్వాసం గురించి, ఏ జ్ఞానానికైనా పూర్వమే ఉండే ఉపచేతనలోని స్థిరమైన నమ్మకాలు మరియు దృఢ విశ్వాసాల గురించి మాట్లాడుతున్నాం. మన వాస్తవికత యొక్క ప్రాథమిక నియమాలను నిర్దేశించే విశ్వాసం గురించి. మరియు ఇక్కడ మనం గ్రహించవలసిన ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, మనందరం కూడా మనకు తెలియకుండానే ఏదో ఒకదాన్ని విశ్వసిస్తూనే ఉన్నాం.

ఎవరో ఒకరు విజ్ఞానశాస్త్రాన్ని, మానవుడు ఒక పరిణామం చెందిన జంతువని నమ్ముతారు; మరొకరు మతపరమైన సిద్ధాంతాలను, «మేఘాలపై ఉండి సమస్తాన్ని నడిపించే ఒక తాతయ్యను» నమ్ముతారు; ఇంకొకరు మాంత్రిక శక్తి ప్రభావాలను నమ్ముతారు... కానీ చాలా మంది ప్రజలు, తమకు తెలియకుండానే, ప్రపంచం ఎలా కనిపిస్తుందో, ఎలా అనుభూతి చెందుతామో, ఎలా కొలుస్తామో అలానే ఉందని, మనం దాని గురించి ఏమి ఆలోచిస్తున్నాం, ఏమి తెలుసుకున్నాం అనే దానితో సంబంధం లేకుండా అది స్వతంత్రంగా ఉనికిలో ఉందని నమ్ముతారు – అది కేవలం అలా ఉందంతే. మనం లేకపోయినా అది అలాగే ఉంటుంది, కేవలం మనం మాత్రమే అందులో ఉండము. దీనిని «బాహ్య వాస్తవికత» అంటారు. కానీ వాస్తవానికి ఉన్నది అది కాదు, అది కేవలం ఒక నమ్మకం మాత్రమే; బాల్యంలో తెలియకుండానే స్వీకరించి, అలవాటుగా పాతుకుపోయిన ఒక ప్రగాఢ విశ్వాసం. ఎవరో ఒకరు «మేఘాలపై ఉన్న తాతయ్యను» నమ్మినట్లే, చాలామంది ప్రజలు ఈ «బాహ్య వాస్తవికతను» గుడ్డిగా నమ్ముతారు. కానీ విషయం ఏమిటంటే,

«ఎవరి విశ్వాసం కొలది వారికి జరుగును» అనే సూత్రం ప్రతి సందర్భంలోనూ పనిచేస్తుంది: నీవు దేనిని విశ్వసిస్తావో, దాన్నే పొందుతావు. ప్రతి విశ్వాసం, ప్రతి సత్యం వలె, బాహ్య వాస్తవికత యొక్క నిదర్శనాల ద్వారా తనను తాను నిరూపించుకుంటుంది. ప్రతి ఒక్కటీ.

ప్రాథమిక స్థాయిలో మన వాస్తవికత, భౌతిక శాస్త్రవేత్తలు చెప్పినట్లుగా, ఒక క్వాంటం సూప్, అంటే సాధ్యమయ్యే అన్ని వాస్తవికతల కలయిక; మన గ్రహణశక్తి యొక్క నమూనా, మనం మన ప్రపంచాన్ని ఎలా చూస్తున్నాం, ఏ దృక్కోణం (విశ్వాసాలు మరియు నమ్మకాలు) ద్వారా దానిని గ్రహిస్తున్నాం అనేది మాత్రమే మనం జీవించే ఆ నిర్దిష్ట వాస్తవికతను నిర్ణయిస్తుంది. అవును, ఈ సంభావ్యతలకు విభిన్న అవకాశాలు ఉన్నాయి. కానీ క్వాంటం భావన క్యూబిజం (QBism) మనకు చెప్పినట్లుగా, «నీ వాస్తవికతలో దేనిపై పందెం కాయడానికి సిద్ధంగా ఉండేంతగా నీవు విశ్వసిస్తావో (దృఢంగా నమ్ముతావో), అదే అత్యధిక సంభావ్యతతో జరుగుతుంది». నీ వాస్తవికతలో నీవు దేనిని విశ్వసిస్తావో అదే జరుగుతుంది, «ఎవరి విశ్వాసం కొలది వారికి జరుగును», మరియు వాస్తవాలు, వాటిని క్రమబద్ధీకరించే జ్ఞానం అనేవి మన విశ్వాస నమూనా ప్రకారం భౌతిక వాస్తవికత అనే క్వాంటం సూప్ నుండి «పైకి తేలే» పరిణామాలు మాత్రమే.

మరో మాటలో చెప్పాలంటే, నీవు దేనిని విశ్వసిస్తున్నావో దానికి సంబంధించిన ఆధారాలనే తెలియకుండానే నిరంతరం వెతుకుతూ, కనుగొంటూ ఉంటావు. ప్రశ్న మళ్లీ ఒక్కటే: నీ విశ్వాసం, నీ నమ్మకాలు నిన్ను ఆనందంగా ఉంచుతున్నాయా? బహుశా, మొదట్లో నీవు నీ నమ్మకాలను అప్రయత్నంగానే స్వీకరించి ఉండవచ్చు – తల్లిదండ్రుల నుండి, సంరక్షకుల నుండి, ఉపాధ్యాయుల నుండి, నీ చుట్టూ ఉన్న వాతావరణం నుండి; కానీ ఇప్పుడు నీవు స్పృహతో కూడిన ఎంపికను చేసుకోవచ్చు. వివేచనతో సమీక్షించవచ్చు,

నీ ప్రస్తుత నమ్మకాలు మరియు విశ్వాసాల నుండి నీవు పొందుతున్న ఫలితాలను పునరాలోచించి – ఇప్పుడు స్పృహతో – నీవు నిజంగా దేనిని విశ్వసించాలనుకుంటున్నావో దానిని ఎంచుకోవచ్చు. విశ్వాసాన్ని ఎంచుకోవడం అంటే వాస్తవికతను మరియు అది పనిచేసే నియమాలను ఎంచుకోవడమే.

«బాహ్య వాస్తవికతను» విశ్వసించడానికి ఎంచుకునేవాడు సహజంగానే ఆ వాస్తవికత యొక్క నియమాలకు లోబడిపోతాడు: వనరుల పరిమితి, వాటి కోసం పోరాడవలసిన ఆవశ్యకత, పోటీ నియమాలు; వీటిలో నైతికత, ధర్మం, ప్రేమ మరియు న్యాయం కంటే మనుగడే ఎల్లప్పుడూ ఉన్నతంగా ఉంటుంది. బలవంతుడే జీవిస్తాడు. కానీ నైతిక-ధార్మిక పరిమితులు తక్కువగా ఉన్న మరింత బలవంతుడు ఎప్పుడూ ఒకడు ఉంటాడు. కానీ అతను కూడా చివరికి – అత్యంత బలమైన శత్రువైన – అనివార్యమైన మరణం ముందు ఓడిపోతాడు. ఈ వాస్తవికతలో ఒకే ఒక్క హామీ ఉంది – అది ఓటమి యొక్క హామీ, సహజ ముగింపుగా మరణం యొక్క హామీ. నీవు ముందుగానే నిర్ణయించబడిన ఈ ముగింపు వైపు నిరంతరం సాగిపోతున్నంత కాలం, నీవు బాధపడటానికి, భయపడటానికి మరియు ప్రేమించలేకపోవడానికి శపించబడతావు. లేదా భయాలు మరియు నిరాశల నొప్పి నుండి నిన్ను నీవు దేనితోనైనా మరల్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ «నొప్పి నివారణల» పై జీవిస్తావు – ఆహారం, కామం, వినోదం, క్రీడలు, కృత్రిమ ఆటలు, వివిధ రకాల కోర్సులు, శిక్షణలు, మాదకద్రవ్యాలు, మద్యంతో...

మరియు ఇది «సహజం». ఎందుకంటే «బాహ్య వాస్తవికత»లో నీతో సంబంధం లేని బాహ్య అంశాలు ఎంతగానో ఉన్నాయి, కాబట్టి ఒక తెలివైన వ్యక్తి «తనతో సంబంధం లేకుండా ఉనికిలో ఉన్న బాహ్య భౌతిక వాస్తవికతను» విశ్వసిస్తే, వాటన్నింటినీ నియంత్రించలేకపోవడం వల్ల భయాన్ని, నిరంతర ఆందోళనను అనుభవించడం అనివార్యం. అలాంటి వాస్తవికతలో, సహజంగానే భయం రాజ్యం చేస్తుంది. కానీ

మనిషి నిరంతర భయంలో జీవించలేడు, ఇది అతని నిజమైన స్వభావానికి విరుద్ధం. అందుకే ఏదో ఒకదానితో తన దృష్టిని మళ్లించుకోవాల్సి వస్తుంది...

మరియు చాలామంది ఈ భయం మరియు బాధల నుండి «దేవుని వైపు» పరుగెత్తుతారు, «బాహ్య వాస్తవికత» వలెనే నీకు వేరుగా ఉనికిలో ఉండే ఒక దేవుని వైపు – «మేఘాలపై ఉండి సమస్తాన్ని నడిపించే ఒక తాతయ్య» లాంటి దేవుని వైపు. కానీ ఇది «చెడ్డ పోలీసు», «మంచి పోలీసు» వంటిది. రూపం మారినా అంతరార్థం ఒక్కటే. ఇప్పుడు నీవు ఆయనకు భయపడాల్సి వస్తుంది. ఆయన నీ నుండి ఏమి కోరుకుంటున్నాడో నిరంతరం తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించాల్సి వస్తుంది. మరియు ఇక్కడే ప్రజల విశ్వాస శక్తిని గ్రహించి బ్రతకాలనుకునే అనేక మతపరమైన శక్తులు, అస్తిత్వాలు ఉద్భవిస్తాయి. ఎందుకంటే విశ్వాసం అనేది జీవ మూలం, విశ్వాసం అనేది నీవు దేనిని విశ్వసిస్తావో దానికి శక్తిని ప్రసరింపజేసే మార్గం. నీవు దేవుడిని నమ్మినా, విజ్ఞానాన్ని నమ్మినా, మూడవ ప్రపంచ యుద్ధాన్ని నమ్మినా, లేదా అందరినీ రక్షించే అధ్యక్షుడిని నమ్మినా, వాస్తవానికి తేడా ఏమీ లేదు. నీవు స్వచ్ఛందంగా నీ జీవశక్తిని బాహ్యమైన దేనికో సమర్పిస్తున్నావు.

దీనర్థం దేవుడు లేడని కాదు. దేవుడు ఉన్నాడు. ఎప్పుడూ ఉన్న, ఉన్నటువంటి, మరియు ఉండబోయే సమస్త సృష్టికి పరమోన్నత సంభావ్యతగా మరియు అదే సమయంలో దానికి మూలంగా దేవుడు ఉనికిలో ఉన్నాడు. మరియు అన్ని కాలాలలోనూ మానవాళి యొక్క మరియు సమగ్ర జీవనం యొక్క ఈ పరమోన్నత సంభావ్యత సేవకు తమను తాము అంకితం చేసుకున్న వ్యక్తులు ఉన్నారు; వారు ఈ పరమోన్నత సంభావ్యతను షరతులు లేని ప్రేమగా, మరణంపై విజయం సాధించిన శాశ్వత జీవితంగా, సర్వోన్నత బుద్ధిగా, సర్వోన్నత పరమ జ్ఞానంగా, సర్వోన్నత శక్తిగా మరియు సర్వోన్నత సంకల్పంగా, సమస్తానికి పరమ కారణం మరియు మూలంగా, మరియు చివరగా, సర్వోన్నత

ఆకర్షణగా నిర్వచించారు. ఈ పరమోన్నత సంభావ్యత సేవకు అంకితమైన అలాంటి వ్యక్తులను పునీతులు అని పిలిచేవారు. మరియు ఈ వ్యక్తులు ఆ పరమోన్నత సంభావ్యతతో కాలాతీతమైన, మతాతీతమైన తమ సొంత ప్రత్యక్ష సంబంధాన్ని ఏర్పరచుకున్నారు, మరియు తమ సేవ మరియు విశ్వాసంతో ఆయన గుణాలలో సమస్తాన్ని లేదా ఏదో ఒక నిర్దిష్ట గుణాన్ని సుసంపన్నం చేశారు: కొందరు సంకల్పాన్ని పెంపొందించుకున్నారు (40 ఏళ్లపాటు స్తంభంపై లేదా రాతిపై ప్రార్థనలో నిలబడి), కొందరు విశ్వాసం ద్వారా భౌతిక పదార్థంపై ఆధిపత్యం వహించే శక్తిని సాధించారు («నీకు ఆవగింజంత విశ్వాసం ఉంటే, ఆ కొండను చూచి ఇక్కడి నుండి అక్కడికి కదలిపొమ్మని చెబితే అది కదులుతుంది»), కొందరు బుద్ధిని దృఢపరచి, దానిని ఆత్మగా, చైతన్యం యొక్క సర్వోన్నత రూపమైన ఆత్మగా ఉన్నతీకరిస్తూ పరమ జ్ఞానాన్ని ఆర్జించారు. కొందరు మనస్సును క్రమశిక్షణలో ఉంచారు. కొందరు భయాల నుండి, దేహ పరిమితులు మరియు శారీరక బానిసత్వాల నుండి స్వేచ్ఛను పోషించారు. కొందరు దేహాన్ని పరిపూర్ణం చేశారు. కొందరు ఆత్మ పరిధిని విస్తరించారు. కొందరు శక్తిని పెంపొందించుకున్నారు. కొందరు ప్రేమను ఆర్జించారు.

అవును, ఇది కూడా విశ్వాసమే. కానీ పరిపూర్ణమైన, ఏకైక మరియు అవిభాజ్యమైన సత్యానికి అంకితమైన ఈ విశ్వాసం, సర్వకాలాలలోనూ సజీవ కాలాతీత దేవునితో తన సొంత సజీవ సంబంధాన్ని ఏర్పరచుకుని, తన సాధనలను ఆత్మ యొక్క ఏకైక నిధిలో నిక్షిప్తం చేసింది; ఈ విశ్వాసం, సజీవ విశ్వాసం, మనందరి పరమోన్నత సంభావ్యతను సృష్టించింది, దీనిని ఏదో ఒక రోజు కోరుకునే ప్రతి ఒక్కరూ పొందగలుగుతారు – అది ఇకపై వారి స్వంత యోగ్యతల వల్ల కాదు, ఈ పునీతుల నిస్వార్థ సమిష్టి తపస్సు నుండి అల్లబడిన సర్వోన్నత కృప ద్వారా, మానవ చరిత్ర అంతటా మనపై ఏకైక దేవుని స్వరూపం మరియు ఆయన ప్రేమగా, తన బిడ్డలపై మన ఏకైక తండ్రి-తల్లిగా ఆయన కురిపించే కృపగా రూపుదిద్దుకుంది.

మరియు ఈ విశ్వాసం, తన సార్వత్రికత బలంతో, పరమోన్నత సంభావ్యత యొక్క సామూహిక వాస్తవికతను, స్వర్గం యొక్క సామూహిక వాస్తవికతను సృష్టిస్తుంది.

ఈ వ్యక్తులలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ బలహీనతలను, తమ పరిమితులను ఒక ప్రారంభ వేదికగా ఉపయోగించుకుని, విశ్వాస బలాన్ని మరియు కోరిక బలాన్ని పెంపొందించుకున్నారు (మనం తర్వాతి అధ్యాయంలో చూడబోయే విధంగా కోరికలు చాలా ముఖ్యమైనవి), ఇతర వ్యక్తుల వలె తమ బలహీనతల నుండి మరియు భయాల నుండి ముఖం తిప్పుకోకుండా, «నొప్పి నివారణలలో» మునిగిపోవడానికి ప్రయత్నించకుండా, వాటి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, ఆ పరిమితులను అధిగమించే సాహస కార్యాన్ని ప్రతిరోజూ చేస్తూ, ఆ సాహస ఫలితాలను వ్యక్తిగతంగా తమ కోసం కాక, సమస్త మానవాళికి, ఆయన పరమోన్నత సంభావ్యతకు, మనం ఏకైక దేవుడు, ఏకైక తండ్రి-తల్లి, ఏకైక ఆత్మ అని పిలిచే దానికి అంకితం చేశారు; ఈ ఉన్నతమైన గుణాలన్నీ ఇప్పుడే, ఈ క్షణంలో కాకుండా, భవిష్యత్తులో («రాబోయే యుగంలో»), ఏదో ఒక రోజు తనను తాను సమస్తానికి మూలకారణంగా గ్రహించే ఒక గుణాత్మక నూతన చేతనలో తమ పరిపూర్ణతను చేరుకుంటాయని గ్రహించారు. సృష్టికర్త యొక్క చేతనలో.

ఇదిగో, ఆ భవిష్యత్తు వచ్చేసింది. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు అనేది – ఇదే ఇప్పుడు.

కేవలం నిన్ను నీవు విశ్వసించడం సరిపోదా అని నీవు అడగవచ్చు. విశ్వసించవచ్చు. కానీ పోల్చి చూడు: ఒక ప్రత్యేక జీవిగా నిన్ను నీవు విశ్వసించడం, మరియు తన పరమోన్నత సంభావ్యతను సాక్షాత్కరింపజేసుకుని, ప్రతి క్షణంలోనూ తన సమస్త విశిష్ట

వ్యక్తీకరణల ద్వారా దానిని నిరంతరం విస్తరింపజేస్తున్న ఏకైక దేవుని, ఏకైక జీవనం యొక్క విశిష్ట వ్యక్తీకరణగా నిన్ను నీవు విశ్వసించడం; వీటిలో దేవుని ప్రతి బిడ్డ, తన స్వంత వాస్తవికత యొక్క ప్రతి సృష్టికర్త, ఏకైక ఆత్మ-తండ్రి-తల్లి నుండి పొందిన ప్రతిభలను, వరాలను ప్రతి క్షణం అభివృద్ధి చేస్తూ, ఈ పరమోన్నత సంభావ్యతను పెంచడానికి తమ రోజువారీ తోడ్పాటును అందిస్తూ, ప్రతిఫలంగా ఏకైక ప్రస్తుత క్షణంలో ఏకైక దేహం యొక్క సమస్త బిడ్డలు మరియు అణువులచే పోషించబడిన ఏకైక పరమోన్నత సంభావ్యత యొక్క నవీకరించబడిన రూపాన్ని తమ కోసం పొందుతున్నారు.

ఒప్పుకో, తన అనుభవానికి పరిమితమైన ఒక ప్రత్యేక చైతన్య వాహకుడిగా నిన్ను నీవు విశ్వసించడం, మరియు సమస్త మానవాళిచే పోషించబడిన ఏకైక కాలాతీత చేతన యొక్క ఏకైక పరమోన్నత సంభావ్యతను తనలో ఇముడ్చుకున్న ఏకైక దేవుని విశిష్ట వ్యక్తీకరణగా నిన్ను నీవు విశ్వసించడం – ఇవి రెండూ వేర్వేరు విషయాలు.

అయితే, నిన్ను నీవు ఎలా విశ్వసించాలి, నీ వాస్తవికత యొక్క సృష్టికర్తగా, సమగ్రత నుండి వేరుపడని వానిగా, నీ విశిష్ట మానవ రూపంలో ఏకైక దేవుని యొక్క ప్రియమైన బిడ్డగా, దైవంగా మరియు విశిష్ట వ్యక్తీకరణగా నిన్ను నీవు ఎలా విశ్వసించాలి?

ఎందుకంటే విశ్వాసం కోరికలతో ఎంతో సన్నిహితంగా ముడిపడి ఉంది. మనం దేనిని విశ్వసించాలనుకుంటున్నామో దాన్నే విశ్వసిస్తాము. మరియు దీనికి విరుద్ధంగా: మన కోరికలు మన విశ్వాసాల చేత నిర్ణయించబడతాయి. నీ కోరికల జీవదాయక శక్తిని మనం అర్థం చేసుకుందాం.