5. நம்பிக்கை

உனது உணர்வின் அடித்தளத்தில் நம்பிக்கை இருக்கிறது. «அவரவர் நம்பிக்கைக்கு ஏற்பவே அவருக்குக் கிடைக்கிறது» என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இது மதத்தைப் பற்றியோ அல்லது கடவுளைப் பற்றியோ நினைக்கும் போது நாம் பேசும் நம்பிக்கை அல்ல (மேலும், இவை இரண்டும் வெவ்வேறு விஷயங்கள்). அதாவது நாம் குருட்டு நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பேசும் போது: அறிவு இல்லாத போது எதையோ நம்ப வேண்டியிருக்கிறது, அறிவைப் பெற்றுவிட்டாலோ நம்பிக்கை இனி தேவையில்லை என்பது போல அல்ல. இல்லை, நாம் நம்பிக்கையை அதன் உண்மைத்தன்மையோடு பேசுகிறோம்; எந்தவொரு அறிவிற்கும் முந்தைய, ஆழ்மனதில் வேரூன்றிய நிலையான நம்பிக்கைகளாகப் பேசுகிறோம். நமது எதார்த்தத்தின் அடிப்படை விதிகளைத் தீர்மானிக்கும் நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். இங்கே நாம் அனைவரும், ஒருவேளை நாமே உணராமல் கூட, ஏதோ ஒன்றில் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர்வது முக்கியம்.

ஒருவர் அறிவியலை நம்புகிறார், மனிதன் ஒரு வளர்ந்த விலங்கு என்று நம்புகிறார்; மற்றொருவர் மதக் கோட்பாடுகளை, «மேகத்தின் மேல் அமர்ந்து எல்லாவற்றையும் ஆளும் ஒரு தாத்தாவை» நம்புகிறார்; இன்னொருவர் மந்திர சக்திகளின் வலிமையை நம்புகிறார்... ஆனால் பெரும்பாலான மக்கள், தங்களை அறியாமலேயே, உலகம் நாம் காண்பது, உணர்வது, அளவிடுவது போன்றே உள்ளது என்றும், நாம் அதைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறோம், என்ன அறிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல் அது சுயமாக இயங்குகிறது என்றும் வெறுமனே நம்புகிறார்கள் – அது வெறுமனே இருக்கிறது. நாம் இல்லாமல் போகும் போதும், அது முன்போலவே இருக்கும், அதில் நாம் மட்டும் இருக்க மாட்டோம். இது «புறநிலை எதார்த்தம்» என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில் அப்படி இருப்பதில்லை, இதுவும் ஒரு நம்பிக்கையே; குழந்தைப் பருவத்தில் அறியாமல் உள்வாங்கப்பட்டு, பழக்கத்தால் வேரூன்றிய ஓர் ஆழ்ந்த உறுதிப்பாடு; சிலர் «மேகத்தின் மேல் உள்ள தாத்தாவை» நம்புவது போலவே, பெரும்பாலான மக்கள் இந்த «புறநிலை எதார்த்தத்தை» வெறுமனே நம்புகிறார்கள். ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால்,

«அவரவர் நம்பிக்கைக்கு ஏற்பவே அவருக்குக் கிடைக்கிறது» என்ற சூத்திரம் எவ்வாறாயினும் செயல்படுகிறது: நீ எதை நம்புகிறாயோ, அதையே பெறுகிறாய். எந்தவொரு நம்பிக்கையும், எந்தவொரு உண்மையைப் போலவே, வெளிப்புற எதார்த்தத்தின் உண்மைகளால் தன்னைத்தானே உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறது. எந்நிலையிலும்.

அடிப்படை மட்டத்தில், நமது எதார்த்தம் இயற்பியலாளர்கள் கூறுவது போல ஒரு 'குவாண்டம் சூப்' (quantum soup), அதாவது சாத்தியமான அனைத்து எதார்த்தங்களின் «கலவை» ஆகும்; மேலும் நமது பார்வையின் வார்ப்புரு, நாம் உலகத்தை எப்படிப் பார்க்கிறோம், எந்த முப்பட்டகத்தின் (நம்பிக்கைகள் மற்றும் உறுதிப்பாடுகள்) வழியாக அதை உணர்கிறோம் என்பது மட்டுமே நாம் வாழும் குறிப்பிட்ட எதார்த்தத்தின் வடிவத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. ஆம், இந்த சாத்தியக்கூறுகள் நனவாவதற்குப் பல்வேறு நிகழ்தகவுகள் உள்ளன. ஆனால் QBism (கியூபிசம்) என்ற குவாண்டம் கோட்பாடு நமக்குக் கூறுவது போல: «நீ எதன் மீது பந்தயம் கட்டும் அளவுக்கு உறுதியாக நம்புகிறாயோ, அதுவே உனது எதார்த்தத்தில் நிகழ அதிக வாய்ப்புள்ளது». உனது எதார்த்தத்தில் நீ எதை நம்புகிறாயோ அதுவே நிகழ்கிறது, «அவரவர் நம்பிக்கைக்கு ஏற்பவே அவருக்குக் கிடைக்கிறது»; மேலும் உண்மைகளும் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தும் அறிவும் நமது நம்பிக்கையின் வார்ப்புருவின்படி பருப்பொருள் எதார்த்தத்தின் குவாண்டம் சூப்பிலிருந்து «மேலெழும்» விளைவுகளே அன்றி வேறில்லை.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நீ எதை நம்புகிறாயோ அதற்கான சான்றுகளையே நீ அறியாமலேயே தொடர்ந்து தேடிக் கண்டடைவாய். மீண்டும் எழும் கேள்வி என்னவென்றால், உனது நம்பிக்கை, உனது உறுதிப்பாடுகள் உன்னை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கிறதா? தொடக்கத்தில் நீ உனது நம்பிக்கைகளை அறியாமலேயே பெற்றிருக்கலாம் – தாய், தந்தையிடமிருந்து, வளர்ப்பாளர்கள், ஆசிரியர்களிடமிருந்து, உன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரிடமிருந்தும்; ஆனால் இப்போது உன்னால் விழிப்புணர்வுடன் கூடிய ஒரு தேர்வைச் செய்ய முடியும். நீ பெறும் கனிகளை விமர்சன ரீதியாக மறுபரிசீலனை செய்து,

உனது தற்போதைய நம்பிக்கைகள் மற்றும் உறுதிப்பாடுகளிலிருந்து நீ எதைப் பெறுகிறாயோ அதை உணர்ந்து – இப்போது விழிப்புணர்வுடன் – நீ உண்மையில் எதை நம்ப விரும்புகிறாயோ அதைத் தேர்ந்தெடு. நம்பிக்கையைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது எதார்த்தத்தையும், அது செயல்படும் விதிகளையும் தேர்ந்தெடுப்பதாகும்.

«புறநிலை எதார்த்தத்தை» நம்பத் தேர்ந்தெடுப்பவர் தானாகவே அந்த எதார்த்தத்தின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்படுகிறார்: வளங்களின் பற்றாக்குறை, அவற்றுக்கான போராட்டத்தின் தேவை, ஒழுக்கம், அறநெறி, அன்பு மற்றும் நீதியை விட எப்போதும் உயிர்வாழ்வதே மேலோங்கி நிற்கும் போட்டிக்கான விதிகள். வலிமையானவரே பிழைப்பார். ஆனால் எப்போதும் இன்னும் அதிக வலிமை வாய்ந்த, குறைந்த தார்மீகக் கட்டுப்பாடுகள் உள்ள ஒருவன் இருப்பான். ஆனால் அவனும் இறுதியில் வலிமைமிக்க எதிரியான தவிர்க்க முடியாத மரணத்திடம் தோற்றுப்போவான். இந்த எதார்த்தத்தில் ஒரே ஒரு உத்தரவாதம் மட்டுமே உள்ளது – அது தோல்வியின் உத்தரவாதம், இயற்கையான முடிவாக மரணத்தின் உத்தரவாதம். முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட இந்த முடிவை நோக்கி நீ தவிர்க்க முடியாமல் நகரும் வரை, நீ துன்பப்படவும், பயப்படவும், அன்பு செய்யாமல் இருக்கவும் சபிக்கப்பட்டிருக்கிறாய். அல்லது பயங்கள் மற்றும் ஏமாற்றங்களின் வலியிலிருந்து உன்னை எவ்வாறாவது திசைதிருப்பிக்கொள்ள «வலி நிவாரணிகளில்» வாழ்கிறாய் – உணவு, உடலுறவு, பொழுதுபோக்கு, விளையாட்டு, செயற்கை விளையாட்டுகள், பல்வேறு வகுப்புகள், பயிற்சிகள், போதைப்பொருட்கள், மது...

இதுவே «புறநிலையானது». ஏனெனில் «புறநிலை எதார்த்தத்தில்» உன்னைச் சாராத பல வெளிப்புறக் காரணிகள் உள்ளதால், ஒரு புத்திசாலி மனிதன் «தன்னைச் சாராமல் இயங்கும் புறநிலை பருப்பொருள் எதார்த்தத்தை» நம்பினால், அவை அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்த இயலாத காரணத்தால் பயத்தையும் தொடர்ச்சியான கவலையையும் அனுபவித்தே ஆக வேண்டும். அத்தகைய எதார்த்தத்தில், இயல்பாகவே பயமே ஆட்சி செய்கிறது. ஆனால்

மனிதனால் நிலையான பயத்தில் வாழ முடியாது, அது அவனது உண்மையான இயல்புக்கு எதிரானது. எனவேதான் அவன் எதிலாவது தன்னைத் திசைதிருப்பிக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது...

மேலும் பலர் இந்த பயத்திலிருந்தும் துன்பத்திலிருந்தும் «கடவுளிடம்» ஓடுகிறார்கள்; அந்த கடவுளும் «புறநிலை எதார்த்தத்தைப்» போலவே உன்னிடமிருந்து தனித்து இருப்பவர் – «மேகத்தின் மீது அமர்ந்து எல்லாவற்றையும் இயக்கும் ஒரு தாத்தா» போன்றவர். ஆனால் இது «கெட்ட போலீஸ்காரன்» மற்றும் «நல்ல போலீஸ்காரன்» போன்றது. இரண்டும் ஒன்றுதான், தோற்றம் மட்டுமே வேறு. இப்போது நீ அவருக்குப் பயப்பட வேண்டும். அவர் உன்னிடம் என்ன விரும்புகிறார் என்பதைத் தொடர்ந்து கண்டறிய வேண்டும். இங்கேதான் மனிதர்களின் நம்பிக்கையின் ஆற்றலை உறிஞ்ச விரும்பும் பல மதக் கூட்டமைப்புகளும், ஆற்றல் அமைப்புகளும் தோன்றுகின்றன. ஏனெனில் நம்பிக்கை என்பது வாழ்வின் ஊற்று, நம்பிக்கை என்பது நீ எதை நம்புகிறாயோ அதற்கு ஆற்றலை மாற்றும் வழித்தடம். நீ கடவுளை நம்புகிறாயா, அறிவியலை நம்புகிறாயா, மூன்றாம் உலகப் போரை நம்புகிறாயா, அல்லது அனைவரையும் காப்பாற்றும் ஒரு ஜனாதிபதியை நம்புகிறாயா என்பது முக்கியமல்ல. உனது ஜீவ ஆற்றலை நீயே விரும்பி வெளியில் உள்ள ஏதோ ஒன்றுக்கு அளிக்கிறாய்.

இதன் பொருள் கடவுள் இல்லை என்பதல்ல. கடவுள் இருக்கிறார். இருந்த, இருக்கின்ற, இனி வரவிருக்கும் அனைத்தினதும், உள்ள அனைத்துப் பொருட்களினதும் மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறாகவும், அதே சமயம் அதன் மூலமாகவும் கடவுள் இருக்கிறார். மேலும் எல்லா காலங்களிலும் தங்களை மனிதகுலத்தினதும் வாழ்வினதும் இந்த மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறின் சேவைக்கு அர்ப்பணித்த மனிதர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்; அவர்கள் இந்த மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறை நிபந்தனையற்ற அன்பு, மரணத்தை வென்ற நித்திய வாழ்வு, பேரறிவு, பரம ஞானம், பரம சக்தி, பரம சங்கல்பம், அனைத்திற்கும் மேலான மூலமும் ஆதிகாரணமும், இறுதியாக மிக உயர்ந்த

பொதுவான பொருளில் பரம வசீகரம் என்றும் வரையறுத்தார்கள். இந்த மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறின் சேவைக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்த இத்தகைய மனிதர்கள் புனிதர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். மேலும் இந்த மனிதர்கள் இந்த மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறுடன் தங்களின் சொந்த காலமற்ற மற்றும் மதங்கடந்த தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டார்கள்; தங்கள் சேவையினாலும் நம்பிக்கையினாலும் அதன் அனைத்து அல்லது குறிப்பிட்ட சில குணங்களை வளப்படுத்தினார்கள்: ஒருவர் சங்கல்பத்தை வளர்த்தார் (40 ஆண்டுகள் தூணின் மீதோ பாறையின் மீதோ நின்றபடி பிரார்த்தனை செய்தார்), மற்றொருவர் நம்பிக்கையின் மூலம் பருப்பொருளை ஆளும் சக்தியைப் பெற்றார் («உனக்குக் கடுகு அளவு நம்பிக்கை இருந்தால், இந்த மலையைப் பார்த்து இடம் பெயர்ந்து போ என்று சொன்னால், அது உன் சொல்லின்படி இடம் பெயரும்»), இன்னொருவர் பேரறிவை வலுப்படுத்தி, அதை உணர்வின் உன்னத வடிவமான ஆவிக்குள் உயர்த்தி ஞானத்தைப் பெற்றார். ஒருவர் மனதை ஒழுங்குபடுத்தினார். மற்றொருவர் பயங்களிலிருந்தும் உடலின் வரம்புகளிலிருந்தும் உடல் அடிமைத்தனங்களிலிருந்தும் விடுதலையை வளர்த்தெடுத்தார். ஒருவர் உடலை முழுமையாக்கினார். மற்றொருவர் ஆன்மாவின் பரிமாணத்தை விரிவுபடுத்தினார். ஒருவர் ஆற்றலை வளர்த்தார். இன்னொருவர் அன்பைப் பெற்றார்.

ஆம், இதுவும் நம்பிக்கையே. ஆனால் முழுமைக்கும், ஏகமும் பிரிக்க முடியாததுமான இருப்புக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இந்த நம்பிக்கை, எக்காலத்திலும் வாழும் காலமற்ற கடவுளோடு தனது சொந்த உயிருள்ள தொடர்பை ஏற்படுத்தி, தனது சாதனைகளை ஆவியின் ஏக கருவூலத்தில் சேர்ப்பித்த இந்த நம்பிக்கை, உயிருள்ள நம்பிக்கை, நம்முடைய மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறை உருவாக்கியது; விரும்பும் எவரும் ஒருநாள் இதை அடைவர் – இனி தங்களின் சொந்த தகுதியினால் அல்ல, மாறாக மனித வரலாற்றின் வழியே இந்த புனிதர்களின் தன்னலமற்ற ஒருங்கிணைந்த தவத்தினால் நெய்யப்பட்டு, ஏகக் கடவுளின் திருவுருவமாகவும், நம் மீதான அவரது அன்பாகவும், தனது பிள்ளைகள் மீதான நமது ஏக தந்தை-தாயின் கருணையாகவும் உருப்பெற்ற பரம கிருபையினால் அடைவர்.

மேலும் இந்த நம்பிக்கை, தனது உலகளாவிய தன்மையினால், மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறின் கூட்டு எதார்த்தத்தை, சொர்க்கத்தின் கூட்டு எதார்த்தத்தை உருவாக்குகிறது.

இந்த மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பலவீனங்களையும், தங்கள் வரம்புகளையும் தொடக்கப் புள்ளியாகப் பயன்படுத்தி, நம்பிக்கையின் ஆற்றலையும் விருப்பத்தின் ஆற்றலையும் வளர்த்துக் கொண்டனர் (அடுத்த அத்தியாயத்தில் நாம் காணவிருப்பது போல விருப்பங்கள் மிக முக்கியமானவை); மற்ற மனிதர்களைப் போல தங்கள் பலவீனங்கள் மற்றும் பயங்களிலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் அல்லது «வலி நிவாரணிகளில்» தங்களை மறக்க முயலாமல், அவற்றை நேருக்கு நேர் பார்த்து, தினமும் இந்த எல்லைகளைக் கடக்கும் சாதனையை நிகழ்த்தினர்; இந்த சாதனையின் பலன்களைத் தங்களுக்கென்று அர்ப்பணிக்காமல், ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்திற்கும், அதன் மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறுக்கும், நாம் ஏகக் கடவுள், ஏக தந்தை-தாய், ஏக ஆவி என்று அழைப்பவற்றுக்கும் அர்ப்பணித்தனர்; இந்த உன்னத குணங்கள் அனைத்தும் இப்போதே, இந்த நொடியிலேயே அல்லாமல், எதிர்காலத்தில் («வரவிருக்கும் யுகத்தில்»), ஒருநாள் தன்னையே அனைத்திற்கும் காரணமாக உணரும் ஒரு தரமான புதிய உணர்வில் தங்களின் உச்சநிலையை அடையும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். படைப்பாளரின் உணர்வில்.

இதோ, அந்த எதிர்காலம் வந்துவிட்டது. 'ஒருநாள்' என்பது 'இப்போது' தான்.

நீ கேட்பாய், ஏன் வெறுமனே தன்னம்பிக்கை கொள்ளக் கூடாது? கொள்ளலாம். ஆனால் ஒப்பிட்டுப் பார்: ஒரு தனித்த உயிரினமாக உன்னை நம்புவதற்கும், தனது மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறை வெளிப்படுத்தி, ஒவ்வொரு கணமும் தனது தனித்துவமான அனைத்து வெளிப்பாடுகளாலும் அதைத் தொடர்ந்து விரிவுபடுத்தும் ஏகக் கடவுளின், ஏக வாழ்வின் தனித்துவமான வெளிப்பாடாக உன்னை நம்புவதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை

வெளிப்பாடுகளிலிருந்து கடவுளின் ஒவ்வொரு குழந்தையும், தனது எதார்த்தத்தின் ஒவ்வொரு படைப்பாளியும், ஏக ஆவி-தந்தை-தாயிடமிருந்து தான் பெற்ற திறமைகளையும் கொடைகளையும் ஒவ்வொரு நொடியும் தொடர்ந்து வளர்த்து, இந்த மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறை பெருக்குவதற்குத் தனது அன்றாடப் பங்களிப்பை வழங்கி, அதற்குப் பதிலாக ஏக உடலின் அனைத்துக் குழந்தைகளாலும் துளிகளாலும் ஏக இப்போது என்ற ஒவ்வொரு கணத்திலும் சுமக்கப்பட்ட ஏக மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறின் புதுப்பிக்கப்பட்ட பதிப்பைத் தனக்காகப் பெறுகிறான்.

ஒப்புக்கொள், தனது அனுபவத்தால் வரம்பிடப்பட்ட ஒரு தனி உணர்வு தாங்கியான உன்னை நம்புவதும், ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தாலும் சுமக்கப்பட்ட ஏக காலமற்ற உணர்வின் ஏக மிக உயர்ந்த சாத்தியக்கூறைத் தன்னுள் ஏந்திய ஏகக் கடவுளின் தனித்துவமான வெளிப்பாடாக உன்னை நம்புவதும் முற்றிலும் வெவ்வேறு விஷயங்கள்.

அப்படியென்றால், உன்னில், உனது எதார்த்தத்தின் படைப்பாளியாக உன்னில், முழுமையிலிருந்து பிரிக்கப்படாத உன்னில், உனது தனித்துவமான மனித வடிவில் ஏகக் கடவுளின் கடவுளாகவும் அன்புக் குழந்தையாகவும், தனித்துவமான வெளிப்பாடாகவும் உன்னை எவ்வாறு நம்புவது?

ஏனெனில் நம்பிக்கை என்பது ஆசைகளுடன் மிக நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. நாம் எதை நம்ப விரும்புகிறோமோ அதையே நம்புகிறோம். மாறாக: நமது ஆசைகள் நமது நம்பிக்கைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. உனது ஆசைகளின் ஜீவ சக்தியைப் பற்றி நாம் ஆராய்வோம்.