5. Вера

Во темелот на твоето сознание лежи вера. Речено е: „Секому според неговата вера“. Но тоа не е онаа вера за која зборуваме кога мислиме на религијата или на Бог (а тоа, патем, се различни нешта). Односно кога зборуваме за слепа вера: демек, мораме во нешто да веруваме кога немаме знаење, а кога ќе добиеме знаење, верата повеќе не ни е потребна. Не, ние зборуваме за верата како таква, за верувањата, потсвесните цврсти убедувања кои му претходат на секое знаење. За верата која ги одредува основните закони на нашата реалност. И овде е важно да се освести дека сите ние, можеби и несвесно, во нешто веруваме.

Некој верува во науката, во тоа дека човекот е развиено животно, некој верува во религиските догми, во „дедото на облак кој со сè управува“, некој верува во силата на магиското влијание… Но мнозинството луѓе, без да бидат свесни за тоа, едноставно веруваат дека светот е таков каков што е, каков што го гледаме, чувствуваме, мериме, и тој постои независно од нас, од тоа што мислиме за него, што знаеме за него – тој едноставно постои. И кога нас ќе нè нема, тој ќе биде сепак ист таков, едноставно нас нема да нè има во него. Тоа се нарекува „објективна реалност“. Но тоа не е она како што е навистина, тоа е само едно такво верување, длабока, несвесно усвоена во детството и вкоренета со навика убеденост; мнозинството луѓе едноставно веруваат во таа „објективна реалност“, исто како што некој верува во „дедото на облак“. Но работата е во тоа,

дека формулата „секому – според неговата вера“ работи во секој случај: во она во што Ти веруваш, тоа и го добиваш. Секоја вера, како и секоја вистина, самата себе се потврдува со фактите на надворешната реалност. Секоја.

На основно ниво нашата реалност претставува, како што велат физичарите, квантна супа, односно „мешавина“ од сите можни варијанти на реалноста, и само шаблонот на нашето восприемање, тоа како гледаме на нашиот свет, низ каква призма (на верувања и убедувања) го доживуваме, ја одредува таа конкретна варијанта на реалноста која ја живееме. Да, овие варијанти имаат различни веројатности за остварување. Но како што ни вели квантниот концепт QBism (Кјубизам), „во твојата реалност со најголема веројатност се случува она во што веруваш (си уверен) до толку, што си подготвен да ставиш пари на тоа“. Во твојата реалност се случува она во што веруваш, „секому – според неговата вера“, а фактите и знаењата што ги подредуваат се само последици кои „испливуваат“ од квантната супа на материјалната стварност според шаблонот на нашата вера.

Со други зборови, Ти постојано несвесно ќе бараш и ќе наоѓаш потврди токму за она во што веруваш. Прашањето, повторно, е само во тоа дали твојата вера, твоите убедувања, Те прават среќен? Можеби првично несвесно си ги усвоил своите верувања – од мама и тато, од воспитувачите и учителите, од целото свое опкружување, но сега Ти можеш да направиш свесен избор. Критички да ги осмислиш плодовите кои

ги добиваш од своите сегашни верувања и убедувања и – сега веќе свесно – да го избереш она во што, навистина, сакаш да веруваш. Изборот на верата значи избор на реалноста и законите според кои таа функционира.

Оној што избира да верува во „објективната реалност“ автоматски потпаѓа под дејство на законите на таа реалност: ограниченоста на ресурсите, потребата за борба за нив, законите на конкуренцијата во кои над моралот, етиката, Љубовта и правдата секогаш ќе биде преживувањето. Преживува најсилниот. Но секогаш ќе се најде некој уште посилен и некој со помалку морално-етички ограничувања. Но и тој на крајот ќе изгуби – од најсилниот противник – неизбежната смрт. Во оваа реалност постои само една гаранција – гаранција за пораз, гаранција за смрт како природен исход. А додека Ти неуморно ќе одиш кон ова однапред пропишано финале, Ти си осуден да страдаш, да се плашиш и да не љубиш. Или да живееш на „аналгетици“, обидувајќи се барем со нешто да Се одвлечеш Себеси од болката на стравовите и разочарувањата – со храна, секс, забава, спорт, вештачки игри, разни видови курсеви, тренинзи, дрога, алкохол…

И тоа е „објективно“. Зашто во „објективната реалност“ има толку многу надворешни, независни од Тебе фактори, што паметен човек, доколку верува во „објективна, независно од него постоечка материјална стварност“, едноставно е должен да чувствува страв и постојана тревога од невозможноста сите нив да ги контролира. Во таква реалност, по дефиниција, владее стравот. Но

човекот не може да живее во вечен страв, тоа противречи на неговата вистинска природа. Па затоа мора со нешто да Се одвлекува Себеси…

И мнозина од овој страв и страдања бегаат „кон Бог“, кон бог кој исто како и „објективната реалност“ постои одвоено од Тебе – некаков „дедо на облак кој со сè раководи“. Но тоа е како „лош полицаец“ и „добар полицаец“. „Исто ѓубре, друго пакување“. Сега Ти ќе мораш да се плашиш од него. И постојано да дознаваш што сака тој од Тебе. И тука се појавуваат мноштво религиозни егрегори, суштества кои сакаат да се хранат со енергијата на верата на луѓето. Затоа што верата е извор на животот, верата е канал низ кој енергијата се пренесува на она во што Ти веруваш. И дали Ти веруваш во бог, во наука или во трета светска војна, или во претседател кој сите ќе ги спаси, во суштина нема значење. Ти доброволно ја предаваш својата животна енергија на нешто надвор.

Тоа не значи дека Бог не постои. Бог постои. Бог постои како Највисок Потенцијал на сè, на сето суштествувачко, на сè што некогаш било, е и ќе биде, и истовремено како негов Извор. И во сите времиња имало луѓе кои Се посветувале Себеси на служење на овој Највисок Потенцијал на човештвото и на Животот во целина, одредувајќи го овој Највисок Потенцијал како Безусловна Љубов, Вечен Живот кој триумфирал над смртта, Возвишен Разум, Возвишена Премудрост, Возвишена Сила и Возвишена Волја, Возвишена Причина и Извор на сè, и конечно, Возвишена

Привлечност во најопшта смисла. Таквите луѓе кои Се посветиле Себеси на служење на овој Највисок Потенцијал ги нарекувале светители. И овие луѓе воспоставувале свој сопствен безвременски и надрелигиски контакт со овој Највисок Потенцијал, и со своето служење и Вера збогатувале сè или некое конкретно од Неговите својства: некој ја развивал Волјата (стоејќи 40 години во молитва на столб или на камен), некој – Силата на владеење со материјата преку верата („И ако верата твоја биде колку синапово зрно, ќе ѝ речеш на таа планина да се премести, и таа ќе се премести по твојот збор“), некој стекнувал Премудрост, зајакнувајќи го Разумот и вознесувајќи го во Духот, во Духот како Највисока форма на сознание. Некој го дисциплинирал умот. Некој ја негувал Слободата од стравовите и ограничувањата на телото, од телесните зависности. Некој го совршенствувал Телото. Некој го проширувал спектарот на Душата. Некој ја засилувал Енергијата. Некој ја стекнувал Љубовта.

Да, тоа е исто така Вера. Но оваа Вера, посветена на Целото, Едното и неделиво Суштествувачко, која во сите времиња воспоставувала свој сопствен Жив Контакт со Живиот Безвременски Бог, вложувајќи ги своите достигнувања во Едната Ризница на Духот, оваа Вера, Жива Вера, го создаде нашиот Највисок Потенцијал, до кој еден ден ќе добие пристап секој што сака – и веќе не според сопствените заслуги, туку според Возвишената Милост, исткаена од несебичниот Збирен Подвиг на овие свети луѓе, кој низ целата историја на човештвото се оформи во Образ на Единиот Бог и Неговата Љубов кон нас, Неговата Милост како Наш Един Татко-Мајка кон Своите деца.

И оваа Вера, поради својата сеопфатност, создава колективна реалност на Највисокиот Потенцијал, колективна реалност на Рајот.

Секој од овие луѓе ги користел своите немошти, својата ограниченост како почетна основа и ја зголемувал силата на верата и силата на желбата (а желбите се многу важни, како што ќе видиме од следната глава), без да се одвраќа од сопствената слабост и стравови и без да се обидува да се заборава во „аналгетици“, како другите луѓе, туку отворено гледајќи им во очи и секојдневно правејќи подвиг на излегување надвор од овие граници, посветувајќи ги резултатите од овој подвиг не лично на себе, туку на целото Човештво, на Неговиот Највисок Потенцијал, на Она што го нарекуваме Един Бог, Един Татко-Мајка, Един Дух, свесен дека сите овие возвишени својства ќе ја достигнат својата критична маса не сега, не во оваа секунда, туку во иднината („идниот век“), во некое квалитативно Ново Сознание, Кое еден ден ќе Се освести Себеси како Причина за сè. Во Сознанието на Творецот.

И ете, таа иднина настапи. Еден ден – тоа е Сега.

Ти ќе прашаш, а зошто не може едноставно да се верува во себе? Може. Но спореди: верата во себе како во одделно земено суштество и верата во Себе како во уникатна пројава на Единиот Бог, на Единиот Живот, кој го воплотил Својот Највисок Потенцијал и продолжува да Го проширува во секој миг со сите Свои уникатни

пројави, од кои секое чедо Божјо, секој творец на својата реалност, продолжува секомигно да ги развива талентите, даровите што ги добил од Единиот Дух-Татко-Мајка, и давајќи го својот секојдневен придонес во зголемувањето на овој Највисок Потенцијал, за возврат добивајќи за себе Обновена Верзија на Единиот Највисок Потенцијал, износен од сите деца и честички на Едното Тело во секој момент од Едното Сега.

Се согласуваш, верата во себе како во одделен носител на свест, ограничен со своето искуство, и верата во Себе како во уникатна пројава на Единиот Бог, Кој го впива во Себе Единиот Највисок Потенцијал на Едното Безвременско Сознание, износено од целото Човештво, – се различни нешта.

И како тогаш да поверуваш во Себе, во Себе како во творец на својата реалност, себеси неодделен од Целото, туку како во бог и сакано чедо, уникатна пројава на Единиот Бог во твојата уникатна човечка форма?

Зашто верата е многу тесно поврзана со желбите. Ние веруваме во она во што сакаме да веруваме. И обратно: нашите желби се одредени од нашите верувања. Ајде да ја разгледаме животворната сила на твоите желби.