5. რწმენა

შენი ცნობიერების საძირკველში რწმენა დევს. ნათქვამია: „თითოეულს თავისი რწმენისამებრ“. მაგრამ ეს არ არის ის რწმენა, რომელზეც ვსაუბრობთ, როდესაც რელიგიაზე ან ღმერთზე ვფიქრობთ (და ესენი, სხვათა შორის, სხვადასხვა რამაა). ანუ როდესაც ბრმა რწმენაზე ვსაუბრობთ: თითქოს რაღაცის რწმენა გვიწევს მაშინ, როცა ცოდნა არ გვაქვს, ხოლო როცა ცოდნას ვიძენთ, რწმენა აღარ გვჭირდება. არა, ჩვენ ვსაუბრობთ რწმენაზე, როგორც ასეთზე, როგორც რწმენებზე, ქვეცნობიერ მყარ შეხედულებებზე, რომლებიც წინ უსწრებს ნებისმიერ ცოდნას. რწმენაზე, რომელიც განსაზღვრავს ჩვენი რეალობის ძირითად კანონებს. და აქ მნიშვნელოვანია გავაცნობიეროთ, რომ ჩვენ ყველას, შესაძლოა თავადაც გაუცნობიერებლად, რაღაც გვწამს.

ზოგს მეცნიერების სწამს, იმისა, რომ ადამიანი განვითარებული ცხოველია; ზოგს რელიგიური დოგმების სწამს, „ღრუბელზე მჯდომი ბაბუისა, რომელიც ყველაფერს მართავს“; ზოგს მაგიური ზემოქმედების ძალის სწამს... მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობას, ისე რომ ამას ვერც აცნობიერებს, უბრალოდ სწამს, რომ სამყარო ზუსტად ისეთია, როგორიც არის, როგორსაც ვხედავთ, ვგრძნობთ, ვზომავთ, და რომ იგი ჩვენგან დამოუკიდებლად არსებობს – იმისგან დამოუკიდებლად, რას ვფიქრობთ მასზე ან რა ვიცით მის შესახებ – იგი უბრალოდ არის. და როდესაც ჩვენ აღარ ვიქნებით, ის კვლავინდებურად ისეთივე დარჩება, უბრალოდ ჩვენ აღარ ვიქნებით მასში. ამას „ობიექტური რეალობა“ ეწოდება. მაგრამ ეს არ არის ის, რაც სინამდვილეშია; ეს უბრალოდ ასეთი რწმენაა – ღრმა, ბავშვობაში გაუცნობიერებლად მიღებული და ჩვევით გამჯდარი დარწმუნებულობა; ადამიანთა უმრავლესობას უბრალოდ სწამს ამ „ობიექტური რეალობის“, ისევე როგორც ვიღაცას სწამს „ღრუბელზე მჯდომი ბაბუის“. მაგრამ საქმე იმაშია,

რომ ფორმულა „თითოეულს – თავისი რწმენისამებრ“ ნებისმიერ შემთხვევაში მოქმედებს: რაც გწამს, იმასვე იღებ. ნებისმიერი რწმენა, ისევე როგორც ნებისმიერი სიმართლე, თავის თავს თავადვე ადასტურებს გარეგანი რეალობის ფაქტებით. ნებისმიერი.

საბაზისო დონეზე ჩვენი რეალობა წარმოადგენს, როგორც ფიზიკოსები ამბობენ, კვანტურ წვნიანს, ანუ რეალობის ყველა შესაძლო ვარიანტის „ნარევს“, და მხოლოდ ჩვენი აღქმის შაბლონი, ის, თუ როგორ ვუყურებთ ჩვენს სამყაროს, რა პრიზმით (რწმენებითა და შეხედულებებით) აღვიქვამთ მას, განსაზღვრავს რეალობის იმ კონკრეტულ ვარიანტს, რომელშიც ვცხოვრობთ. დიახ, ამ ვარიანტებს განხორციელების სხვადასხვა ალბათობა აქვთ. მაგრამ, როგორც QBism-ის (ქიუბიზმის) კვანტური კონცეფცია გვეუბნება: „შენს რეალობაში უდიდესი ალბათობით ხდება ის, რისიც იმდენად გწამს (დარწმუნებული ხარ), რომ მზად ხარ მასზე ფული დადო“. შენს რეალობაში ხდება ის, რაც გწამს, „თითოეულს – თავისი რწმენისამებრ“, ხოლო ფაქტები და მათი მომწესრიგებელი ცოდნა – მხოლოდ შედეგებია, რომლებიც ჩვენი რწმენის შაბლონის მიხედვით „ამოტივტივდება“ მატერიალური სინამდვილის კვანტური წვნიანიდან.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, შენ მუდმივად გაუცნობიერებლად მოძებნი და იპოვი ზუსტად იმის დადასტურებას, რისიც გწამს. კითხვა, კვლავინდებურად, მხოლოდ იმაში მდგომარეობს: გაბედნიერებს კი შენი რწმენა, შენი შეხედულებები? შესაძლოა, თავდაპირველად შენი რწმენები გაუცნობიერებლად მიიღე – დედისა და მამისგან, აღმზრდელებისა და მასწავლებლებისგან, მთელი შენი გარემოცვისგან, მაგრამ ახლა შეგიძლია გააკეთო გაცნობიერებული არჩევანი. კრიტიკულად გაიაზრო ნაყოფი, რომელსაც

იღებ შენი ამჟამინდელი რწმენებისა და შეხედულებებისგან და – უკვე გაცნობიერებულად – აირჩიო ის, რისი რწმენაც, სინამდვილეში, გსურს. რწმენის არჩევა ნიშნავს რეალობისა და იმ კანონების არჩევას, რომლებითაც ის ფუნქციონირებს.

ის, ვინც ირჩევს ირწმუნოს „ობიექტური რეალობა“, ავტომატურად ექცევა ამ რეალობის კანონების მოქმედების ქვეშ: რესურსების შეზღუდულობა, მათთვის ბრძოლის აუცილებლობა, კონკურენციის კანონები, რომლებშიც მორალზე, ეთიკაზე, სიყვარულსა და სამართლიანობაზე მაღლა ყოველთვის გადარჩენა იდგება. გადარჩება უძლიერესი. მაგრამ ყოველთვის მოიძებნება კიდევ უფრო ძლიერი და ის, ვისაც ნაკლები მორალურ-ეთიკური შეზღუდვა აქვს. თუმცა საბოლოოდ ისიც წააგებს – ყველაზე ძლიერ მოწინააღმდეგესთან – გარდაუვალ სიკვდილთან. ამ რეალობაში მხოლოდ ერთი გარანტია არსებობს – წაგების გარანტია, სიკვდილის გარანტია, როგორც ბუნებრივი დასასრულისა. და სანამ შენ განუხრელად მიემართები ამ წინასწარ განსაზღვრული ფინალისკენ, განწირული ხარ იტანჯო, გეშინოდეს და არ გიყვარდეს. ან იცხოვრო „გამაყუჩებლებზე“, შეეცადო რითიმე მაინც გაექცე შიშებისა და იმედგაცრუებების ტკივილს – საკვებით, სექსით, გართობით, სპორტით, ხელოვნური თამაშებით, სხვადასხვა კურსებით, ტრენინგებით, ნარკოტიკებით, ალკოჰოლით...

და ეს „ობიექტურია“. რადგან „ობიექტურ რეალობაში“ იმდენად ბევრი გარეგანი, შენგან დამოუკიდებელი ფაქტორია, რომ გონიერი ადამიანი, თუ მას სწამს „ობიექტური, მისგან დამოუკიდებლად არსებული მატერიალური სინამდვილის“, უბრალოდ ვალდებულია განიცდიდეს შიშსა და მუდმივ შფოთვას იმის გამო, რომ შეუძლებელია მათი სრულად კონტროლი. ასეთ რეალობაში, თავისი არსით, შიში ბატონობს. მაგრამ

ადამიანს არ შეუძლია მარადიულ შიშში ცხოვრება, ეს ეწინააღმდეგება მის ჭეშმარიტ ბუნებას. ამიტომაც უწევს ყურადღების რითიმე გადატანა...

და მრავალნი ამ შიშისა და ტანჯვისგან „ღმერთისკენ“ გარბიან, ღმერთისკენ, რომელიც ზუსტად ისევე, როგორც „ობიექტური რეალობა“, შენგან განცალკევებით არსებობს – ერთგვარი „ღრუბელზე მჯდომი ბაბუა, რომელიც ყველაფერს განაგებს“. მაგრამ ეს ჰგავს „ცუდ პოლიციელსა“ და „კარგ პოლიციელს“. „ერთი და იგივეა, ოღონდ სხვა რაკურსით“. ახლა უკვე მისი უნდა გეშინოდეს. და მუდმივად არკვიო, რა სურს მას შენგან. და აქ ჩნდება უამრავი რელიგიური ეგრეგორი, არსება, რომელსაც ადამიანთა რწმენის ენერგიით გამოკვება სურს. იმიტომ რომ რწმენა – სიცოცხლის წყაროა, რწმენა – არხია, რომლითაც ენერგია გადაეცემა იმას, რაც გწამს. და გწამს თუ არა ღმერთის, მეცნიერების, მესამე მსოფლიო ომის თუ პრეზიდენტისა, რომელიც ყველას გადაარჩენს, არსებითად მნიშვნელობა არ აქვს. შენ ნებაყოფლობით გადასცემ შენს სასიცოცხლო ენერგიას რაღაც გარეშეს.

ეს არ ნიშნავს, რომ ღმერთი არ არსებობს. ღმერთი არსებობს. ღმერთი არსებობს როგორც უზენაესი პოტენციალი ყოველივესი, ყოველი არსებულისა, ყოველივე იმისა, რაც ოდესმე ყოფილა, არის და იქნება, და ამავდროულად როგორც მისი წყარო. და ყველა დროში იყვნენ ადამიანები, რომლებიც თავს უძღვნიდნენ კაცობრიობისა და მთლიანად სიცოცხლის ამ უზენაესი პოტენციალის მსახურებას, განმარტავდნენ რა ამ უზენაეს პოტენციალს, როგორც უპირობო სიყვარულს, სიკვდილზე გამარჯვებულ მარადიულ სიცოცხლეს, უზენაეს გონს, უზენაეს სიბრძნეს, უზენაეს ძალასა და უზენაეს ნებას, ყოველივეს უზენაეს მიზეზსა და წყაროს, და ბოლოს, უზენაეს

მიმზიდველობას ყველაზე ზოგადი გაგებით. ასეთ ადამიანებს, რომლებმაც თავი მიუძღვნეს ამ უზენაესი პოტენციალის მსახურებას, წმინდანებს უწოდებდნენ. და ეს ადამიანები ამყარებდნენ საკუთარ მარადჟამიერ და არარელიგიურ კავშირს ამ უზენაეს პოტენციალთან, და თავიანთი მსახურებითა და რწმენით ამდიდრებდნენ მის ყველა ან რომელიმე კონკრეტულ თვისებას: ზოგი ნებას ავითარებდა (40 წლის განმავლობაში სვეტზე ან ლოდზე ლოცვით მდგომი), ზოგი – რწმენის მეშვეობით მატერიის ფლობის ძალას („და თუ გექნებათ რწმენა მდოგვის მარცვლისოდენა, ეტყვით ამ მთას: გადაინაცვლე აქედან იქითო, და ისიც გადაინაცვლებს თქვენი სიტყვისამებრ“), ზოგი სიბრძნეს იხვეჭდა, ამტკიცებდა რა გონებას და აღამაღლებდა მას სულში, სულში – როგორც ცნობიერების უმაღლეს ფორმაში. ზოგი გონებას აწესრიგებდა. ზოგი ატარებდა თავისუფლებას შიშებისა და სხეულის შეზღუდვებისგან, სხეულებრივი დამოკიდებულებებისგან. ზოგი სრულყოფდა სხეულს. ზოგი აფართოებდა სულის სპექტრს. ზოგი აძლიერებდა ენერგიას. ზოგი იხვეჭდა სიყვარულს.

დიახ, ესეც რწმენაა. მაგრამ ეს რწმენა, რომელიც მიძღვნილია მთლიანისადმი, ერთიანი და განუყოფელი არსებულისადმი, რომელიც ყველა დროში ამყარებდა საკუთარ ცოცხალ კავშირს ცოცხალ მარადჟამიერ ღმერთთან, დებდა რა თავის მიღწევებს სულის ერთიან საგანძურში, ამ რწმენამ, ცოცხალმა რწმენამ, შექმნა ჩვენი და თქვენი უზენაესი პოტენციალი, რომელზეც ერთ დღესაც წვდომას მიიღებს ყოველი მსურველი – და უკვე არა საკუთარი დამსახურებებისამებრ, არამედ უზენაესი მადლით, რომელიც მოქსოვილია ამ წმინდა ადამიანების თავდადებული საერთო ღვაწლისგან, რაც კაცობრიობის მთელი ისტორიის მანძილზე ჩამოყალიბდა ერთიანი ღმერთის ხატად და მის სიყვარულად ჩვენდამი, მის მადლად, როგორც ჩვენი ერთიანი მამა-დედისა თავისი შვილებისადმი.

და ეს რწმენა, თავისი საყოველთაოობის ძალით, ქმნის უზენაესი პოტენციალის კოლექტიურ რეალობას, სამოთხის კოლექტიურ რეალობას.

თითოეული ეს ადამიანი იყენებდა საკუთარ უძლურებას, საკუთარ შეზღუდულობას, როგორც სასტარტო მოედანს და ზრდიდა რწმენის ძალასა და სურვილის ძალას (ხოლო სურვილები – ძალზე მნიშვნელოვანია, როგორც ამას შემდეგი თავიდან დავინახავთ), არ ზურგშექცეული საკუთარი სისუსტისა და შიშებისგან და არც „გამაყუჩებლებში“ დავიწყების მძებნელი, როგორც სხვა ადამიანები, არამედ მათთვის თვალებში პირდაპირ შემყურე და ყოველდღიურად აღმსრულებელი ამ საზღვრებს მიღმა გასვლის გმირობისა, უძღვნიდა რა ამ ღვაწლის შედეგებს არა პირადად საკუთარ თავს, არამედ მთელ კაცობრიობას, მის უზენაეს პოტენციალს, იმას, რასაც ჩვენ ვუწოდებთ ერთიან ღმერთს, ერთიან მამა-დედას, ერთიან სულს, აცნობიერებდა რა, რომ ყველა ეს უმაღლესი თვისება თავის კრიტიკულ მასას მიაღწევს არა ახლა, არა ამ წამს, არამედ მომავალში („მომავალ საუკუნეში“), რაღაც თვისებრივად ახალ ცნობიერებაში, რომელიც ერთ დღესაც გააცნობიერებს საკუთარ თავს ყოველივეს მიზეზად. შემოქმედის ცნობიერებაში.

და აი, ეს მომავალი დადგა. ერთ დღეს – ეს არის ახლა.

შენ იკითხავ: რატომ არ შეიძლება უბრალოდ საკუთარი თავის რწმენა? შეიძლება. მაგრამ შეადარე: საკუთარი თავის რწმენა, როგორც ცალკე აღებული არსებისა, და საკუთარი თავის რწმენა, როგორც ერთიანი ღმერთის, ერთიანი სიცოცხლის უნიკალური გამოვლინებისა, რომელმაც განასახიერა თავისი უზენაესი პოტენციალი და განაგრძობს მის გაფართოებას ყოველ წამს თავისი ყველა უნიკალური

გამოვლინებით, რომელთაგან ღვთის ყოველი შვილი, საკუთარი რეალობის ყოველი შემოქმედი, განაგრძობს ყოველწამიერად განავითაროს ტალანტები, ნიჭები, მიღებული ერთიანი სული-მამა-დედისგან, და შეაქვს რა თავისი ყოველდღიური წვლილი ამ უზენაესი პოტენციალის ზრდაში, სანაცვლოდ იღებს თავისთვის ერთიანი უზენაესი პოტენციალის განახლებულ ვერსიას, ნაშობს ერთიანი სხეულის ყველა შვილისა და ნაწილაკის მიერ ერთიანი ახლას ყოველ წამში.

დამეთანხმე, საკუთარი თავის რწმენა, როგორც ცნობიერების ცალკეული მატარებლისა, რომელიც შემოფარგლულია თავისი გამოცდილებით, და საკუთარი თავის რწმენა, როგორც ერთიანი ღმერთის უნიკალური გამოვლინებისა, რომელიც თავის თავში იტევს მთელი კაცობრიობის მიერ ნაშობ ერთიანი მარადჟამიერი ცნობიერების ერთიან უზენაეს პოტენციალს, – სხვადასხვა რამაა.

მაშ, როგორ ვირწმუნოთ საკუთარი თავი, საკუთარი თავი, როგორც საკუთარი რეალობის შემოქმედი, საკუთარი თავი, რომელიც არ არის გამოყოფილი მთლიანისგან, არამედ როგორც ღმერთი და საყვარელი შვილი, ერთიანი ღმერთის უნიკალური გამოვლინება შენს უნიკალურ ადამიანურ ფორმაში?

რადგან რწმენა ძალზე მჭიდროდ არის დაკავშირებული სურვილებთან. ჩვენ გვწამს ის, რისი რწმენაც გვსურს. და პირიქით: ჩვენი სურვილები განისაზღვრება ჩვენი რწმენებით. მოდი, გავერკვეთ შენი სურვილების მაცოცხლებელ ძალაში.