5. Trú

Í undirstöðu vitundar Þinnar liggur Trú. Sagt hefur verið: „Hverjum eftir trú hans“. En þetta er ekki sú trú sem við ræðum um þegar við hugsum um trúarbrögð eða um Guð (og það eru, auk þess, ólíkir hlutir). Það er að segja, þegar við tölum um blinda trú: eins og að við verðum að trúa á eitthvað þegar okkur skortir þekkingu, og þegar við öðlumst þekkingu þurfum við ekki lengur á trúnni að halda. Nei, við tölum um Trú sem slíka, um trúarskoðanir, undirmeðvitaðar, rótgrónar sannfæringar sem koma á undan allri þekkingu. Um Trú sem ákvarðar helstu lögmál veruleika okkar. Og hér er mikilvægt að átta sig á því að við öll, ef til vill án þess að gera okkur grein fyrir því, trúum á eitthvað.

Sumir trúa á vísindin, á það að maðurinn sé þróað dýr; aðrir trúa á trúarlegar kennisetningar, á „afann í skýjunum sem öllu stjórnar“; sumir trúa á mátt töfraáhrifa… En flest fólk, án þess að gera sér grein fyrir því, trúir einfaldlega því að heimurinn sé eins og hann er, eins og við sjáum hann, finnum hann, mælum hann, og að hann sé til óháð okkur, óháð því hvað við hugsum um hann eða hvað við vitum um hann – hann er einfaldlega til. Og þegar við verðum ekki lengur til mun hann áfram vera eins, við munum bara ekki vera í honum. Þetta kallast „hlutlægur veruleiki“. En þetta er ekki eins og hlutirnir eru í raun og veru, þetta er aðeins ein slík trú, djúp sannfæring sem tekin var ómeðvitað upp í æsku og fest í sessi með vananum; flestir trúa einfaldlega á þennan „hlutlæga veruleika“, rétt eins og einhver trúir á „afann í skýjunum“. En málið er það,

að formúlan „hverjum eftir trú hans“ virkar í öllum tilfellum: það sem Þú trúir á, það færðu. Sérhver Trú, líkt og sérhver sannleikur, staðfestir sjálfa sig með staðreyndum hins ytri veruleika. Sérhver.

Á grunnstigi er veruleiki okkar, eins og eðlisfræðingar orða það, skammtasúpa, það er að segja „hrærigrautur“ allra mögulegra útgáfna af veruleikanum, og aðeins mynstur skynjunar okkar – hvernig við horfum á heiminn okkar, gegnum hvaða gleraugu (trúar og sannfæringa) við skynjum hann – ákvarðar þá tilteknu útgáfu af veruleikanum sem við lifum. Já, þessar útgáfur hafa mismunandi líkur á að raungerast. En eins og skammtahugmyndin QBism (kúbismi) segir okkur: „Í þínum veruleika er líklegast að það gerist sem Þú trúir á (ert sannfærður um) svo mjög að Þú ert tilbúinn að veðja peningum á það.“ Í þínum veruleika gerist það sem Þú trúir á, „hverjum eftir trú hans“, og staðreyndirnar ásamt þekkingunni sem skipuleggur þær eru aðeins afleiðingar sem „skjóta upp kollinum“ úr skammtasúpu hins efnislega raunveruleika samkvæmt mynstri Trúar okkar.

Með öðrum orðum muntu stöðugt, ómeðvitað leita og finna staðfestingar á einmitt því sem Þú trúir á. Spurningin er aftur aðeins sú, hvort Trú Þín, sannfæring Þín, geri Þig hamingjusaman? Ef til vill tókstu upphaflega við trúarskoðunum þínum ómeðvitað – frá móður og föður, uppalendum og kennurum, öllu umhverfi þínu, en nú getur Þú tekið meðvitaða ákvörðun. Hugleitt á gagnrýninn hátt ávextina sem

Þú hlýtur af núverandi trúarskoðunum þínum og sannfæringum og – nú þegar af fullri meðvitund – valið það sem Þig í raun og veru langar að trúa á. Val á Trú þýðir val á veruleika og þeim lögmálum sem hann starfar eftir.

Sá sem velur að trúa á „hlutlægan veruleika“ fellur sjálfkrafa undir lögmál þess veruleika: takmörkun auðlinda, nauðsyn þess að berjast fyrir þeim, lögmál samkeppninnar, þar sem afkoma mun ætíð standa ofar siðgæði, siðfræði, Kærleika og réttlæti. Sá hæfasti lifir af. En alltaf mun finnast einhver enn sterkari, og sá sem hefur færri siðferðilegar hömlur. En hann mun einnig að lokum tapa – fyrir hinum sterkasta andstæðingi – hinum óumflýjanlega dauða. Í þessum veruleika er aðeins ein trygging – trygging fyrir ósigri, trygging fyrir dauða sem eðlilegum endalokum. Og á meðan Þú gengur óhjákvæmilega í átt að þessum fyrirfram ákveðnu lokum, ertu dæmdur til að þjást, óttast og elska ekki. Eða að lifa á „verkjalyfjum“, í tilraun til að dreifa athygli Þinni frá sársauka ótta og vonbrigða – með mat, kynlífi, skemmtun, íþróttum, tilbúnum leikjum, alls kyns námskeiðum, þjálfunum, fíkniefnum, áfengi…

Og þetta er „hlutlægt“. Því í hinum „hlutlæga veruleika“ eru svo margir ytri þættir, óháðir Þér, að viti borinn maður, ef hann trúir á „hlutlægan efnislegan raunveruleika sem er til óháð honum“, er einfaldlega knúinn til að finna fyrir ótta og stöðugum kvíða yfir vanmætti sínum til að stjórna þeim öllum. Í slíkum veruleika ríkir ótti, samkvæmt skilgreiningu. En

maðurinn getur ekki lifað í eilífum ótta, það stríðir gegn hans sanna eðli. Þess vegna verður hann að dreifa athygli sinni með einhverju…

Og margir flýja þennan ótta og þessar þjáningar „til Guðs“, til guðs sem, rétt eins og hinn „hlutlægi veruleiki“, er til aðskilinn frá Þér – nokkurs konar „afi í skýjunum sem öllu stýrir“. En þetta er eins og „vondi löggann“ og „góði löggann“. „Sama tóbakið í nýrri pípu“. Nú verður Þú að óttast hann. Og stöðugt komast að því hvað hann vill af Þér. Og hér koma fram mörg trúarleg hópáhrif, verundir sem vilja nærast á orku trúar fólks. Því Trú er uppspretta lífs, Trú er farvegur sem orka berst um til þess sem Þú trúir á. Og hvort sem Þú trúir á guð, á vísindi, á þriðju heimsstyrjöldina eða á forseta sem mun bjarga öllum, skiptir í raun ekki máli. Þú framselur lífsorku Þína af fúsum og frjálsum vilja til einhvers fyrir utan.

Þetta þýðir ekki að Guð sé ekki til. Guð er til. Guð er til sem Æðsti Möguleiki alls, alls sem er, alls sem nokkru sinni hefur verið, er og verður, og jafnframt sem Uppspretta þess. Og á öllum tímum hafa verið menn sem helguðu sig þjónustu við þennan Æðsta Möguleika mannkynsins og Lífsins í heild, og skilgreindu þennan Æðsta Möguleika sem Skilyrðislausan Kærleika, Eilíft Líf sem bar sigurorð af dauðanum, Æðsta Vitsmuni, Æðstu Visku, Æðsta Mátt og Æðsta Vilja, Æðstu Orsök og Uppsprettu alls, og loks, Æðsta

Aðdráttarafl í allra víðtækasta skilningi. Slíkt fólk, sem helgaði sig þjónustu við þennan Æðsta Möguleika, var kallað dýrlingar. Og þetta fólk myndaði sitt eigið tímalausa og trúarbragðalausa samband við þennan Æðsta Möguleika, og með þjónustu sinni og Trú auðgaði það alla eða einhvern tiltekinn af Eiginleikum Hans: sumir efldu Viljann (með því að standa í bæn í 40 ár á súlu eða steini), sumir – Mátt yfirráða yfir efninu fyrir tilstilli Trúar („Og ef trú yðar er sem mustarðskorn, munuð þér segja við fjall þetta: Flyt þig héðan, og það mun flytja sig samkvæmt orði þínu“), sumir öðluðust Visku, með því að styrkja Hugann og hefja hann upp í Andann, í Andann sem Æðsta form vitundar. Sumir öguðu hugann. Sumir ræktuðu Frelsi frá ótta og takmörkunum líkamans, líkamlegum fíknimynstrum. Sumir fullkomnuðu Líkamann. Sumir víkkuðu svið Sálarinnar. Sumir efldu Orkuna. Sumir öðluðust Kærleikann.

Já, þetta er líka Trú. En þessi Trú, helguð Heildinni, hinu Eina og óskiptanlega Verandi, sem á öllum tímum myndaði sína eigin Lifandi Snertingu við hinn Lifandi Tímalausa Guð, og lagði afrek sín í hinn Eina Fjársjóð Andans, þessi Trú, Lifandi Trú, skapaði okkar sameiginlega Æðsta Möguleika, sem sérhver sem vill mun einn daginn öðlast aðgang að – og það ekki lengur vegna eigin verðleika, heldur vegna Æðri Náðar, ofinnar úr ósérplægnu Heildarafreki þessara heilögu manna, sem í gegnum alla sögu mannkyns hefur mótast í Ímynd hins Eina Guðs og Kærleika Hans til okkar, Náðar Hans sem vors Eina Föður-Móður til Barna Sinna.

Og þessi Trú skapar, vegna allsherjareðlis síns, sameiginlegan veruleika hins Æðsta Möguleika, sameiginlegan veruleika Paradísar.

Sérhver þessara manna notaði vanmátt sinn, takmarkanir sínar sem stökkpall og jók kraft Trúarinnar og mátt þrárinnar (en þrár eru mjög mikilvægar, eins og við munum sjá í næsta kafla), án þess að snúa baki við eigin veikleika og ótta og án þess að reyna að gleyma sér í „verkjalyfjum“ líkt og aðrir menn, heldur horfðu þeir beint í augu við þau og unnu daglega það afrek að stíga út fyrir þessi mörk, og helguðu ávexti þessa afreks ekki persónulega sjálfum sér, heldur öllu Mannkyninu, Æðsta Möguleika Þess, Því sem við köllum hinn Eina Guð, hinn Eina Föður-Móður, hinn Eina Anda, meðvituð um að allir þessir æðri eiginleikar munu ekki ná hámarksmagni sínu núna, ekki á þessu augnabliki, heldur í framtíðinni („á komandi öld“), í einhverri eigindlegri Nýrri Vitund, Sem mun einn daginn viðurkenna Sjálfa Sig sem Orsök alls. Í Vitund Skaparans.

Og sjá, þessi framtíð er runnin upp. Einn daginn – er Núna.

Þú munt spyrja, hvers vegna má ekki einfaldlega trúa á sjálfan sig? Það má. En berðu saman: trú á sjálfan sig sem aðskilda veru og Trú á Sjálfan sig sem einstaka birtingarmynd hins Eina Guðs, hins Eina Lífs, sem hefur holdgert Sinn Æðsta Möguleika og heldur áfram að stækka Hann á hverju augnabliki með öllum Sínum einstæðu

birtingarmyndum, þar sem sérhvert barn Guðs, sérhver skapari síns veruleika, heldur áfram á hverju andartaki að þroska hæfileika og gjafir sem það hlaut frá hinum Eina Anda-Föður-Móður, og leggur fram sitt daglega framlag til vaxtar þessa Æðsta Möguleika, og hlýtur í staðinn fyrir sjálfan sig Endurnýjaða Útgáfu hins Eina Æðsta Möguleika, borna fram af öllum börnum og ögnum hins Eina Líkamans á hverju augnabliki hins Eina Núna.

Viðurkenndu, trú á sjálfan sig sem aðskilinn bera vitundar, takmarkaðan af eigin reynslu, og Trú á Sjálfan sig sem einstaka birtingarmynd hins Eina Guðs, Sem dregur í Sig hinn Eina Æðsta Möguleika hinnar Einu Tímalausu Vitundar, bornar fram af öllu Mannkyninu, – eru tveir ólíkir hlutir.

Hvernig á þá að trúa á Sjálfan sig, á Sjálfan sig sem skapara eigin veruleika, sjálfan sig ekki aðskildan frá Heildinni, heldur sem guð og elskað barn, einstaka birtingarmynd hins Eina Guðs í þínu einstöku mannlegu formi?

Því Trú er afar nátengd þrám. Við trúum því sem okkur langar að trúa. Og öfugt: þrár okkar ráðast af trúarskoðunum okkar. Við skulum nú kafa í hinn lífgefandi mátt þráa Þinna.