5. Հավատք

Քո գիտակցության հիմքում ընկած է հավատը: Ասված է. «Ամեն մեկին՝ ըստ իր հավատի»: Բայց սա այն հավատը չէ, որի մասին մենք խոսում ենք՝ մտածելով կրոնի կամ Աստծո մասին (իսկ դրանք, ի դեպ, տարբեր բաներ են): Այսինքն՝ երբ մենք խոսում ենք կույր հավատի մասին, թե իբր մենք ստիպված ենք ինչ-որ բանի հավատալ, երբ չունենք գիտելիք, իսկ երբ գիտելիք ենք ստանում, հավատն այլևս մեզ պետք չէ: Ո՛չ, մենք խոսում ենք Հավատի մասին ինքնին՝ որպես հավատալիքների, ենթագիտակցական կայուն համոզմունքների, որոնք նախորդում են ցանկացած գիտելիքի: Այն հավատի մասին, որը սահմանում է մեր իրականության հիմնական օրենքները: Եվ այստեղ կարևոր է գիտակցել, որ մենք բոլորս, գուցե ինքներս էլ չգիտակցելով, ինչ-որ բանի հավատում ենք:

Ինչ-որ մեկը հավատում է գիտությանը, նրան, որ մարդը զարգացած կենդանի է, ինչ-որ մեկը հավատում է կրոնական դոգմաներին, «ամպի վրա նստած պապիկին, ով կառավարում է ամեն ինչ», ինչ-որ մեկը հավատում է մոգական ազդեցության ուժին… Բայց մարդկանց մեծամասնությունը, առանց իրեն հաշիվ տալու, պարզապես հավատում է, որ աշխարհն այնպիսին է, ինչպիսին կա, ինչպես մենք այն տեսնում ենք, զգում, չափում, և այն գոյություն ունի մեզանից անկախ, անկախ նրանից, թե ինչ ենք մտածում նրա մասին, ինչ գիտենք նրա մասին. այն պարզապես կա: Եվ երբ մենք չլինենք, այն առաջվա պես կլինի նույնը, պարզապես մենք չենք լինի դրանում: Սա կոչվում է «օբյեկտիվ իրականություն»: Բայց դա այն չէ, ինչ կա իրականում, դա պարզապես այդպիսի հավատալիք է, խորը, մանկության տարիներին անգիտակցաբար ընկալված և սովորությամբ արմատացած համոզմունք. մարդկանց մեծամասնությունը պարզապես հավատում է այդ «օբյեկտիվ իրականությանը», ինչպես ինչ-որ մեկը հավատում է «ամպի վրա նստած պապիկին»: Բայց բանն այն է,

որ «ամեն մեկին՝ ըստ իր հավատի» բանաձևն աշխատում է ցանկացած պարագայում. ինչին Դու հավատում ես, այն էլ ստանում ես: Ցանկացած հավատ, ինչպես ցանկացած ճշմարտություն, ինքն իրեն հաստատում է արտաքին իրականության փաստերով: Ցանկացած:

Հիմնարար մակարդակում մեր իրականությունն իրենից ներկայացնում է, ինչպես ֆիզիկոսներն են ասում, քվանտային ապուր, այսինքն՝ իրականության բոլոր հնարավոր տարբերակների «խառնաշփոթ», և միայն մեր ընկալման կաղապարը, այն, թե ինչպես ենք նայում մեր աշխարհին, ինչ պրիզմայով (հավատալիքների և համոզմունքների) ենք այն ընկալում, որոշում է իրականության այն կոնկրետ տարբերակը, որն ապրում ենք: Այո՛, այդ տարբերակներն ունեն իրականացման տարբեր հավանականություններ: Բայց ինչպես մեզ ասում է QBism (ՔյուԲիզմ) քվանտային հայեցակարգը, «քո իրականության մեջ ամենամեծ հավանականությամբ տեղի է ունենում այն, ինչին Դու այնքան ես հավատում (վստահ ես), որ պատրաստ ես դրա վրա գումար դնել»: Քո իրականության մեջ տեղի է ունենում այն, ինչին Դու հավատում ես, «ամեն մեկին՝ ըստ իր հավատի», իսկ փաստերն ու դրանք կարգավորող գիտելիքները լոկ հետևանքներ են, որոնք նյութական իրականության քվանտային ապուրից «դուրս են լողում» մեր հավատի կաղապարով:

Այլ կերպ ասած՝ Դու մշտապես անգիտակցաբար փնտրելու և գտնելու ես հենց նրա հաստատումը, ինչին հավատում ես: Հարցը, դարձյալ, միայն նրանում է, թե արդյոք քո հավատը, քո համոզմունքները Քեզ երջանիկ դարձնո՞ւմ են: Հնարավոր է՝ ի սկզբանե Դու քո հավատալիքներն ընդունել ես անգիտակցաբար՝ մայրիկից ու հայրիկից, դաստիարակներից ու ուսուցիչներից, քո ողջ շրջապատից, բայց այժմ Դու կարող ես կատարել գիտակցված ընտրություն: Քննադատաբար իմաստավորել այն պտուղները, որոնք

Դու ստանում ես քո ներկայիս հավատալիքներից ու համոզմունքներից, և՝ արդեն իսկ գիտակցաբար՝ ընտրել այն, ինչին Քեզ իրականում ցանկալի է հավատալ: Հավատի ընտրությունը նշանակում է ընտրություն իրականության և այն օրենքների, որոնցով այն գործում է:

Նա, ով ընտրում է հավատալ «օբյեկտիվ իրականությանը», ինքնաբերաբար ընկնում է այդ իրականության օրենքների ազդեցության տակ՝ ռեսուրսների սահմանափակություն, դրանց համար պայքարի անհրաժեշտություն, մրցակցության օրենքներ, որոնցում բարոյականությունից, էթիկայից, սիրուց և արդարությունից վեր միշտ լինելու է գոյատևումը: Գոյատևում է ուժեղագույնը: Բայց միշտ կգտնվի է՛լ ավելի ուժեղ մեկը, ով ունի բարոյաէթիկական ավելի քիչ սահմանափակումներ: Սակայն նա էլ ի վերջո կպարտվի ամենաուժեղ հակառակորդին՝ անխուսափելի մահվանը: Այս իրականության մեջ կա միայն մեկ երաշխիք՝ պարտության երաշխիք, մահվան երաշխիք՝ որպես բնականոն վախճան: Իսկ քանի դեռ Դու անշեղորեն գնում ես դեպի այդ նախապես կանխորոշված ավարտը, Դու դատապարտված ես տառապելու, վախենալու և չսիրելու: Կամ ապրելու «ցավազրկողներով»՝ փորձելով գոնե ինչ-որ բանով շեղել Քեզ վախերի ու հիասթափությունների ցավից՝ սննդով, սեքսով, զվարճանքներով, սպորտով, արհեստական խաղերով, զանազան դասընթացներով, թրեյնինգներով, թմրանյութերով, ալկոհոլով…

Եվ դա «օբյեկտիվ» է: Չէ՞ որ «օբյեկտիվ իրականության» մեջ այնքան շատ են Քեզնից անկախ արտաքին գործոնները, որ խելացի մարդը, եթե նա հավատում է «օբյեկտիվ, իրենից անկախ գոյություն ունեցող նյութական իրականությանը», պարզապես պարտավոր է վախ և մշտական տագնապ ապրել դրանք բոլորը վերահսկելու անհնարինությունից: Այդպիսի իրականության մեջ, ըստ սահմանման, իշխում է վախը: Բայց

մարդը չի կարող ապրել հավիտենական վախի մեջ, դա հակասում է նրա ճշմարիտ բնույթին: Ահա և ստիպված է լինում ինչ-որ բանով շեղել իրեն…

Եվ շատերն այդ վախից ու տառապանքներից փախչում են «դեպի Աստված», դեպի մի աստված, որը ճիշտ այնպես, ինչպես և «օբյեկտիվ իրականությունը», գոյություն ունի Քեզնից զատ՝ մի տեսակ «ամպի վրա նստած պապիկ, ով ղեկավարում է ամեն ինչ»: Բայց դա նման է «վատ ոստիկանին» և «լավ ոստիկանին»: «Նույնն է, ինչ որ կար»: Այժմ Դու պետք է վախենաս նրանից: Եվ անընդհատ պարզես, թե նա ինչ է ուզում Քեզնից: Եվ այստեղ հայտնվում են բազմաթիվ կրոնական էգրեգորներ, էություններ, որոնք ցանկանում են սնվել մարդկանց հավատի էներգիայով: Որովհետև հավատը կյանքի աղբյուր է, հավատն այն խողովակն է, որով էներգիան փոխանցվում է նրան, ինչին Դու հավատում ես: Եվ հավատում ես Դու աստծո՞ւն, գիտությա՞նը, երրորդ համաշխարհայի՞ն պատերազմին, թե՞ նախագահին, ով կփրկի բոլորին, ըստ էության նշանակություն չունի: Դու կամովին քո կենսական էներգիան փոխանցում ես ինչ-որ արտաքին բանի:

Սա չի նշանակում, որ Աստված գոյություն չունի: Աստված գոյություն ունի: Աստված գոյություն ունի որպես ամենայնի, ողջ գոյի, այն ամենի, ինչ երբևէ եղել է, կա և կլինի, Բարձրագույն Ներուժ, և միաժամանակ՝ որպես դրա Աղբյուր: Եվ բոլոր ժամանակներում եղել են մարդիկ, ովքեր իրենց նվիրել են մարդկության և ողջ Կյանքի այդ Բարձրագույն Ներուժին ծառայելուն՝ սահմանելով այդ Բարձրագույն Ներուժը որպես Անպայմանական Սեր, մահվանը հաղթած Հավերժական Կյանք, Բարձրագույն Բանականություն, Բարձրագույն Իմաստություն, Բարձրագույն Ուժ և Բարձրագույն Կամք, Բարձրագույն Պատճառ և Աղբյուր ամենայնի, և ի վերջո՝ Բարձրագույն

Գրավչություն՝ առավել համապարփակ իմաստով: Այդպիսի մարդկանց, ովքեր իրենց նվիրել էին այդ Բարձրագույն Ներուժին ծառայելուն, կոչում էին սրբեր: Եվ այդ մարդիկ հաստատում էին իրենց սեփական անժամանակյա և արտակրոնական կապն այդ Բարձրագույն Ներուժի հետ, և իրենց ծառայությամբ ու հավատով հարստացնում էին Նրա բոլոր կամ որևէ կոնկրետ որակը. մեկը կոփում էր Կամքը (40 տարի աղոթքով կանգնելով սյան կամ քարի վրա), մեկ ուրիշը՝ հավատի միջոցով նյութին տիրապետելու Ուժը («Եվ եթե հավատ ունենաք մանանեխի հատիկի չափ, կասեք այս լեռանը՝ տեղափոխվիր, և այն կտեղափոխվի ձեր խոսքով»), մեկը վաստակում էր Իմաստություն՝ զորացնելով Բանականությունը և այն վեր բարձրացնելով դեպի Ոգի, Ոգի՝ որպես գիտակցության Բարձրագույն ձև: Մեկը կարգապահում էր միտքը: Մեկը հղանում էր Ազատություն վախերից ու մարմնի սահմանափակումներից, մարմնական կախվածություններից: Մեկը կատարելագործում էր Մարմինը: Մեկն ընդլայնում էր Հոգու տարածքը: Մեկը զորացնում էր Էներգիան: Մեկը վաստակում էր Սեր:

Այո՛, սա նույնպես հավատ է: Բայց այս հավատը, որը նվիրված է Ամբողջին, Միասնական և անբաժանելի Գոյին, որը բոլոր ժամանակներում հաստատել է իր սեփական Կենդանի Կապը Կենդանի Անժամանակյա Աստծո հետ՝ ներդնելով իր նվաճումները Ոգու Միասնական Գանձարանում, այս հավատը՝ Կենդանի հավատը, արարել է մեր բոլորի Բարձրագույն Ներուժը, որին մի օր հասանելիություն կստանա յուրաքանչյուր ցանկացող՝ և արդեն ոչ թե սեփական վաստակով, այլ Բարձրագույն Ողորմությամբ, որը հյուսված է այդ սուրբ մարդկանց անձնվեր Համագումար Սխրանքից, որը մարդկության ողջ պատմության ընթացքում ձևավորվել է Միասնական Աստծո Կերպարի և մեր հանդեպ Նրա Սիրո, Նրա Ողորմության՝ որպես Մեր Միասնական Հայր-Մոր դեպի Իր զավակները:

Եվ այս հավատը, իր համապարփակության ուժով, ստեղծում է Բարձրագույն Ներուժի հավաքական իրականությունը, Դրախտի հավաքական իրականությունը:

Այդ մարդկանցից յուրաքանչյուրն օգտագործել է իր տկարությունները, իր սահմանափակությունը որպես մեկնարկային հարթակ և ավելացրել հավատի ուժն ու ցանկության ուժը (իսկ ցանկությունները շատ կարևոր են, ինչպես կտեսնենք հաջորդ գլխից)՝ չշրջվելով սեփական թուլությունից ու վախերից և չփորձելով մոռացվել «ցավազրկողների» մեջ, ինչպես մյուս մարդիկ, այլ բաց աչքերով նայելով նրանց դեմքին և ամեն օր գործելով այդ սահմաններից դուրս գալու սխրանք՝ այդ սխրանքի արդյունքները նվիրելով ոչ թե անձամբ իրենց, այլ ողջ Մարդկությանը, Նրա Բարձրագույն Ներուժին, Նրան, ինչ մենք անվանում ենք Միասնական Աստված, Միասնական Հայր-Մայր, Միասնական Ոգի՝ գիտակցելով, որ այդ բոլոր բարձրագույն որակներն իրենց կրիտիկական զանգվածին կհասնեն ոչ թե հիմա, ոչ թե այս վայրկյանին, այլ ապագայում («գալիք դարում»), որակապես ինչ-որ Նոր Գիտակցության մեջ, Որը մի օր Իրեն կգիտակցի որպես ամենայնի Պատճառ: Արարչի Գիտակցության մեջ:

Եվ ահա, այդ ապագան եկել է: Մի օրը՝ Հիմա է:

Դու կհարցնես. իսկ ինչո՞ւ չի կարելի պարզապես հավատալ ինքդ քեզ: Կարելի է: Բայց համեմատի՛ր՝ հավատն առ ինքդ քեզ՝ որպես առանձին վերցրած էակի, և հավատն առ Քեզ՝ որպես Միասնական Աստծո, Միասնական Կյանքի եզակի դրսևորման, որը մարմնավորել է Իր Բարձրագույն Ներուժը և շարունակում է ընդլայնել Այն ամեն ակնթարթ Իր բոլոր եզակի

դրսևորումներով, որոնցից Աստծո յուրաքանչյուր զավակ, իր իրականության յուրաքանչյուր արարիչ, շարունակում է ամեն ակնթարթ զարգացնել տաղանդները, շնորհները, որոնք ստացել է Միասնական Ոգի-Հայր-Մորից, և իր ամենօրյա ավանդը ներդնել այդ Բարձրագույն Ներուժի մեծացման գործում՝ փոխարենն իր համար ստանալով Միասնական Բարձրագույն Ներուժի Նորացված Տարբերակը, որը հղացվել է Միասնական Մարմնի բոլոր զավակների ու մասնիկների կողմից Միասնական Հիմայի ամեն մի պահին:

Համաձայնի՛ր, հավատն առ ինքդ քեզ՝ որպես գիտակցության առանձին կրողի, որը սահմանափակված է իր փորձով, և հավատն առ Քեզ՝ որպես Միասնական Աստծո եզակի դրսևորման, Ով Իր մեջ ներառում է ողջ Մարդկության կողմից հղացված Միասնական Անժամանակյա Գիտակցության Միասնական Բարձրագույն Ներուժը, տարբեր բաներ են:

Ուրեմն ինչպե՞ս հավատալ Քեզ, Քեզ՝ որպես քո իրականության արարչի, քեզ՝ Ամբողջից չանջատված, այլ որպես աստծո և սիրելի զավակի, Միասնական Աստծո եզակի դրսևորման քո յուրահատուկ մարդկային կերպարանքի մեջ:

Չէ՞ որ հավատը շատ սերտորեն կապված է ցանկությունների հետ: Մենք հավատում ենք նրան, ինչին ցանկանում ենք հավատալ: Եվ հակառակը՝ մեր ցանկությունները որոշվում են մեր հավատալիքներով: Եկ հասկանանք քո ցանկությունների կենսատու ուժը: