5. Fe

No fundamento da túa conciencia xace a fe. Está dito: «A cadaquén segundo a súa fe». Pero esta non é esa fe da que falamos cando pensamos na relixión ou en Deus (e isto, por certo, son cousas distintas). É dicir, cando falamos de fe cega: coma se tivésemos que crer en algo cando non temos coñecemento, e cando obtemos coñecemento, a fe xa non nos fixese falta. Non, falamos da fe en si mesma, como crenzas, conviccións subconscientes e firmes que preceden a calquera coñecemento. Da fe que determina as leis fundamentais da nosa realidade. E aquí é importante decatarse de que todos nós, quizais sen sabelo, cremos en algo.

Algúns cren na ciencia, en que o ser humano é un animal evolucionado; outros cren nos dogmas relixiosos, nun «avó nunha nube que o goberna todo»; outros cren no poder do influxo máxico… Pero a maioría das persoas, sen decatarse diso, simplemente cren que o mundo é tal como é, como o vemos, sentimos, medimos, e que existe independentemente de nós, do que pensemos del, do que saibamos del: simplemente é. E cando xa non esteamos, seguirá sendo igual, simplemente nós non estaremos nel. A isto chámaselle «realidade obxectiva». Pero non é como son as cousas en realidade; é só unha crenza, unha convicción profunda, asumida inconscientemente na infancia e arraigada polo costume; a maioría da xente simplemente cre nesta «realidade obxectiva», do mesmo xeito que outros cren no «avó na nube». Pero o caso é que

a fórmula «a cadaquén segundo a súa fe» funciona en calquera caso: o que cres, iso recibes. Calquera fe, como calquera verdade, confírmase a si mesma cos feitos da realidade externa. Calquera.

No nivel básico, a nosa realidade representa, como din os físicos, unha sopa cuántica, é dicir, unha «mestura» de todas as opcións posibles de realidade, e só o patrón da nosa percepción, a forma en que miramos o noso mundo, a través de que prisma (de crenzas e conviccións) o percibimos, determina esa variante concreta da realidade que experimentamos. Si, estas variantes teñen diferentes probabilidades de realización. Pero como nos di o concepto cuántico do QBism (QBismo), «na túa realidade ocorre coa maior probabilidade aquilo no que cres (estás seguro) ata o punto de estar disposto a apostar diñeiro por iso». Na túa realidade ocorre aquilo no que cres, «a cadaquén segundo a súa fe», e os feitos e o coñecemento que os ordena son só consecuencias que «afloran» da sopa cuántica da realidade material segundo o patrón da nosa fe.

Noutras palabras, todo o tempo buscarás e atoparás inconscientemente confirmacións precisamente daquilo no que cres. A pregunta, de novo, é só se a túa fe, as túas conviccións, te fan feliz? Quizais ao principio asumiches as túas crenzas de xeito inconsciente: de mamá e papá, de educadores e mestres, de toda a túa contorna, pero agora podes facer unha elección consciente. Pensar criticamente sobre os froitos que

obteñes das túas crenzas e conviccións actuais e —agora xa conscientemente— elixir aquilo no que, en realidade, desexas crer. A elección da fe significa a elección da realidade e das leis polas cales funciona.

Quen elixe crer na «realidade obxectiva» cae automaticamente baixo a acción das leis desta realidade: recursos limitados, a necesidade de loitar por eles, leis de competencia onde a supervivencia sempre estará por riba da moral, da ética, do amor e da xustiza. Sobrevive o máis forte. Pero sempre haberá alguén aínda máis forte e con menos restricións ético-morais. Pero tamén el acabará perdendo ante o adversario máis poderoso: a morte inevitable. Nesta realidade só hai unha garantía: a garantía da derrota, a garantía da morte como desenlace natural. E mentres camiñas firmemente cara a este final predeterminado, estás condenado a sufrir, a temer e a non amar. Ou a vivir con «analxésicos», intentando distraerte con calquera cousa da dor dos medos e das decepcións: comida, sexo, entretemento, deporte, xogos artificiais, todo tipo de cursos, adestramentos, drogas, alcohol…

E isto é «obxectivo». Ao cabo, na «realidade obxectiva» hai tantos factores externos e independentes de ti que unha persoa intelixente, se cre nunha «realidade material obxectiva que existe independentemente dela», está simplemente obrigada a experimentar medo e constante ansiedade pola imposibilidade de controlalos todos. En tal realidade, por definición, reina o medo. Pero

o ser humano non pode vivir nun medo eterno; isto contradí a súa verdadeira natureza. Por iso ten que distraerse con algo…

E moitos foxen dese medo e deses sufrimentos «cara a Deus», cara a un deus que, do mesmo xeito que a «realidade obxectiva», existe separado de ti: unha especie de «avó nunha nube que o goberna todo». Pero isto é como o «policía malo» e o «policía bo». «O mesmo can con diferente colar». Agora terás que temelo. E descubrir constantemente que quere el de ti. E aquí xorden multitude de egrégoros relixiosos, entidades que desexan nutrirse da enerxía da fe das persoas. Porque a fe é unha fonte de vida, a fe é unha canle a través da cal a enerxía se transmite a aquilo no que cres. E se cres en deus, na ciencia, ou na terceira guerra mundial, ou nun presidente que salvará a todos, en esencia non importa. Estás entregando voluntariamente a túa enerxía vital a algo exterior.

Isto non significa que Deus non exista. Deus existe. Deus existe como o Máis Alto Potencial de todo, de todo o existente, de todo o que algunha vez foi, é e será, e ao mesmo tempo como a súa Fonte. E en todos os tempos houbo persoas que se consagraron ao servizo deste Máis Alto Potencial da humanidade e da Vida en xeral, definindo este Máis Alto Potencial como o Amor Incondicional, a Vida Eterna que triunfou sobre a morte, a Mente Suprema, a Suprema Sabedoría, a Suprema Forza e a Suprema Vontade, a Suprema Causa e Fonte de todo, e finalmente, a Suprema

Atracción no sentido máis amplo. A tales persoas, consagradas ao servizo deste Máis Alto Potencial, chamábanas santas. E estas persoas establecían o seu propio contacto atemporal e extrarrelixioso con este Máis Alto Potencial, e co seu servizo e fe enriquecían todas ou algunha das Súas calidades concretas: algúns adestraban a Vontade (permanecendo 40 anos en oración sobre unha columna ou sobre unha pedra), outros a Forza de dominar a materia a través da fe («E se a túa fe fose coma un gran de mostaza, dirías a ese monte que se mova, e moveríase pola túa palabra»), outros acadaban a Sabedoría, fortalecendo a Razón e elevándoa cara ao Espírito, ao Espírito como forma Suprema de conciencia. Algúns disciplinaban a mente. Outros xestaban a Liberdade dos medos e das limitacións do corpo, das dependencias corporais. Outros perfeccionaban o Corpo. Outros expandían o espectro da Alma. Outros potenciaban a Enerxía. Outros acadaban o Amor.

Si, isto tamén é fe. Pero esta fe, consagrada ao Todo, ao Ser Único e indivisible, que en todos os tempos estableceu o seu propio Contacto Vivo co Deus Vivo e Atemporal, depositando os seus logros no Tesouro Único do Espírito, esta fe, a Fe Viva, creou o noso Máis Alto Potencial común, ao que un día terá acceso calquera que o desexe —e xa non polos seus propios méritos, senón pola Suprema Graza, tecida a partir da Fazaña Conxunta e abnegada destas persoas santas, que ao longo de toda a historia da humanidade se configurou na Imaxe do Deus Único e do Seu Amor cara a nós, da Súa Misericordia como Noso Pai-Nai Único cara aos Seus fillos.

E esta fe, en virtude da súa universalidade, crea a realidade colectiva do Máis Alto Potencial, a realidade colectiva do Paraíso.

Cada unha destas persoas empregou as súas fraquezas, as súas limitacións como plataforma de partida e incrementou a forza da fe e a forza do desexo (e os desexos son moi importantes, como veremos no seguinte capítulo), sen dar as costas á súa propia debilidade e aos seus medos e sen tentar esquecerse con «analxésicos» coma outras persoas, senón mirándoos abertamente aos ollos e realizando a diario a fazaña de transcender eses límites, consagrando os resultados desta fazaña non a si mesmos persoalmente, senón a toda a Humanidade, ao Seu Máis Alto Potencial, a Aquilo que chamamos Deus Único, Pai-Nai Único, Espírito Único, conscientes de que todas estas calidades superiores non alcanzarían a súa masa crítica agora, non neste mesmo instante, senón no futuro («o século vindeiro»), nunha Conciencia cualitativamente Nova, que un día se recoñecerá a Si Mesma como a Causa de todo. Na Conciencia do Creador.

E velaí, ese futuro chegou. Ese «un día» é Agora.

Preguntarás: e por que non se pode simplemente crer nun mesmo? Pódese. Pero compara: a fe nun mesmo como un ser illado e a fe en Ti mesmo como unha manifestación única do Deus Único, da Vida Única, que encarnou o Seu Máis Alto Potencial e continúa a expandilo en cada instante con todas as Súas manifestacións

únicas, nas cales cada fillo de Deus, cada creador da súa realidade, continúa a desenvolver a cada instante os talentos, os dons recibidos do Espírito-Pai-Nai Único, e achegando a súa contribución diaria ao crecemento deste Máis Alto Potencial, recibindo en resposta para si unha Versión Renovada do Máis Alto Potencial Único, xestado por todos os fillos e partículas do Corpo Único en cada momento do Agora Único.

Recoñece que a fe nun mesmo como un portador individual de conciencia, limitado pola súa experiencia, e a fe en Ti Mesmo como unha manifestación única do Deus Único, que recolle en Si o Máis Alto Potencial Único da Conciencia Atemporal Única, xestada por toda a Humanidade, son cousas distintas.

Entón, como crer en Ti Mesmo, en Ti Mesmo como creador da túa realidade, un ser non separado do Todo, senón como un deus e fillo amado, manifestación única do Deus Único na túa forma humana única?

Porque a fe está moi estreitamente ligada aos desexos. Cremos naquilo no que queremos crer. E viceversa: os nosos desexos están determinados polas nosas crenzas. Imos afondar no poder vivificante dos teus desexos.