5. Pananampalataya

Sa pundasyon ng iyong kamalayan ay nakasalalay ang pananampalataya. Sinasabi: «Ayon sa pananampalataya ng bawat isa». Ngunit hindi ito ang pananampalatayang ating tinutukoy kapag iniisip natin ang relihiyon o ang Diyos (at ang mga ito, sa totoo lang, ay magkaibang bagay). Ibig sabihin, kapag nagsasalita tayo tungkol sa bulag na pananampalataya: na kailangan nating maniwala sa isang bagay kapag wala tayong kaalaman, at kapag nagkaroon na tayo ng kaalaman, hindi na natin kailangan ang pananampalataya. Hindi, nagsasalita tayo tungkol sa pananampalataya mismo, bilang mga paniniwala, mga matatag na subconscious na kumbiksyon na nauuna sa anumang kaalaman. Tungkol sa Pananampalataya na nagtatakda ng mga pangunahing batas ng ating realidad. At dito mahalagang mapagtanto na tayong lahat, marahil nang hindi natin namamalayan, ay may pinaniniwalaan.

May mga naniniwala sa agham, na ang tao ay isang maunlad na hayop; may mga naniniwala sa mga relihiyosong dogma, sa «isang lolo sa ulap na namamahala sa lahat»; may mga naniniwala sa kapangyarihan ng mahika... Ngunit karamihan sa mga tao, nang hindi nila namamalayan, ay naniniwala lamang na ang mundo ay kung ano ito, kung paano natin ito nakikita, nararamdaman, nasusukat, at ito ay umiiral nang hiwalay sa atin, anuman ang ating iniisip tungkol dito, anuman ang ating nalalaman tungkol dito — ito ay umiiral lamang. At kapag wala na tayo, mananatili itong ganoon pa rin, wala lamang tayo roon. Ito ay tinatawag na «obhetibong realidad». Ngunit hindi ito ang totoong kalagayan ng mga bagay, ito ay isa lamang paniniwala, isang malalim, hindi namamalayang natanggap noong pagkabata at nabaon ng nakagawian na kumbiksyon; karamihan sa mga tao ay naniniwala lamang sa «obhetibong realidad» na ito, kung paanong ang iba ay naniniwala sa «lolo sa ulap». Ngunit ang totoo,

ay ang pormulang «sa bawat isa — ayon sa kanyang pananampalataya» ay gumagana sa lahat ng pagkakataon: kung ano ang Iyong pinaniniwalaan, iyon ang Iyong matatanggap. Anumang Pananampalataya, tulad ng anumang katotohanan, ay nagpapatunay sa kanyang sarili sa pamamagitan ng mga katunayan ng panlabas na realidad. Anuman.

Sa pinakapundasyon, ang ating realidad ay, ayon sa sinasabi ng mga pisiko, isang quantum soup, samakatuwid ay isang «halo-halo» ng lahat ng posibleng bersyon ng realidad, at ang hulmahan lamang ng ating pagkaunawa, kung paano natin tinitingnan ang ating mundo, sa anong lente (ng mga paniniwala at kumbiksyon) natin ito tinatanggap, ang nagtatakda ng partikular na bersyon ng realidad na ating nararanasan. Oo, ang mga bersyong ito ay may iba't ibang posibilidad na maganap. Ngunit tulad ng sinasabi sa atin ng quantum concept na QBism, «sa Iyong realidad, ang may pinakamataas na posibilidad na mangyari ay ang bagay na Iyong pinaniniwalaan (kinukumbinsi) nang labis na handa Kang tumaya ng salapi para rito». Sa Iyong realidad, nangyayari ang Iyong pinaniniwalaan, «sa bawat isa — ayon sa kanyang pananampalataya», at ang mga katunayan at ang kaalamang nag-aayos sa mga ito ay mga bunga lamang na «lumulutang» mula sa quantum soup ng materyal na katotohanan ayon sa hulmahan ng ating Pananampalataya.

Sa madaling salita, palagi Kang hindi namamalayang maghahanap at makakahanap ng patunay sa mismong bagay na Iyong pinaniniwalaan. Ang tanong, muli, ay kung ang Iyong Pananampalataya, ang Iyong mga kumbiksyon, ay nagpapasaya ba sa Iyo? Marahil, noong una ay hindi mo namamalayang tinanggap ang Iyong mga paniniwala — mula sa iyong nanay at tatay, mula sa mga tagapag-alaga at guro, mula sa buong kapaligiran mo, ngunit ngayon ay maaari Ka nang gumawa ng isang mulat na pagpili. Kritikal na suriin ang mga bunga na

Iyong natatanggap mula sa Iyong kasalukuyang mga paniniwala at kumbiksyon at — ngayon nang may kamalayan — piliin kung ano ang tunay na nais Mong paniwalaan. Ang pagpili ng Pananampalataya ay nangangahulugan ng pagpili ng realidad at ng mga batas kung paano ito umiiral.

Ang sinumang pipiliing maniwala sa «obhetibong realidad» ay kusang sumasailalim sa mga batas ng realidad na ito: ang kakapusan ng mga yaman, ang pangangailangang makipaglaban para sa mga ito, ang mga batas ng kumpetisyon, kung saan higit sa moralidad, etika, Pag-ibig, at katarungan ay palaging ang pananatiling buhay. Ang pinakamalakas ang nabubuhay. Ngunit palaging may mas malakas pa, at may mas kaunting limitasyong moral at etikal. Ngunit maging siya ay matatalo rin sa huli — sa pinakamalakas na kalaban — ang hindi maiiwasang kamatayan. Sa realidad na ito ay may iisang garantiya lamang — ang garantiya ng pagkatalo, ang garantiya ng kamatayan bilang likas na wakas. At habang Ikaw ay patuloy na lumalakad patungo sa itinakdang katapusang ito, Ikaw ay nakatalagang magdusa, matakot, at hindi umibig. O mabuhay sa mga «pampamanhid», sinusubukang ilihis ang Iyong Sarili sa sakit ng mga takot at kabiguan — sa pamamagitan ng pagkain, pakikipagtalik, libangan, palakasan, mga artipisyal na laro, iba't ibang kurso, pagsasanay, droga, alak...

At ito ay «obhetibo». Sapagkat sa «obhetibong realidad» ay napakaraming panlabas na salik na hindi nakadepende sa Iyo, kung kaya ang isang matalinong tao, kung siya ay naniniwala sa «obhetibo, hiwalay na umiiral na materyal na katotohanan», ay talagang obligadong makadama ng takot at patuloy na pagkabalisa dahil sa kawalan ng kakayahang kontrolin ang lahat ng ito. Sa gayong realidad, ayon sa kahulugan nito, ang takot ang naghahari. Ngunit

ang tao ay hindi maaaring mabuhay sa walang hanggang takot, ito ay salungat sa kanyang tunay na kalikasan. Kaya't kailangan niyang libangin ang kanyang sarili sa kung anu-anong bagay...

At marami, mula sa takot at pagdurusang ito, ang tumatakbo «sa Diyos», sa isang diyos na, tulad ng «obhetibong realidad», ay umiiral nang hiwalay sa Iyo — isang uri ng «lolo sa ulap na nagpapatakbo sa lahat». Ngunit ito ay tulad ng «masamang pulis» at «mabuting pulis». Pareho lang ang anyo sa ibang anggulo. Ngayon ay kailangan mo na siyang katakutan. At patuloy na alamin kung ano ang nais niya mula sa Iyo. At dito lumilitaw ang maraming relihiyosong egregore, mga nilalang na nagnanais kumain mula sa enerhiya ng Pananampalataya ng mga tao. Sapagkat ang Pananampalataya ay bukal ng buhay, ang Pananampalataya ay daluyan kung saan ang enerhiya ay ipinapasa sa Iyong pinaniniwalaan. At kung naniniwala Ka man sa diyos, sa agham, o sa ikatlong digmaang pandaigdig, o sa pangulo na magliligtas sa lahat, sa totoo lang ay walang pinagkaiba. Kusa Mong ibinibigay ang Iyong sigla ng buhay sa isang bagay sa labas.

Hindi ito nangangahulugang walang Diyos. Ang Diyos ay umiiral. Ang Diyos ay umiiral bilang ang Pinakamataas na Potensyal ng lahat, ng lahat ng umiiral, ng lahat ng naging, naririto, at magiging, at kasabay nito bilang Pinagmulan nito. At sa lahat ng panahon ay may mga taong nag-alay ng kanilang sarili sa paglilingkod sa Pinakamataas na Potensyal na ito ng sangkatauhan at ng Buhay sa kabuuan, na nagbibigay-kahulugan sa Pinakamataas na Potensyal na ito bilang Walang Pasubaling Pag-ibig, Walang Hanggang Buhay na nagtagumpay laban sa kamatayan, Kataas-taasang Isip, Kataas-taasang Karunungan, Kataas-taasang Lakas at Kataas-taasang Kalooban, Kataas-taasang Dahilan at Pinagmulan ng lahat, at sa wakas, Kataas-taasang

Kariktan sa pinakamalawak na diwa. Ang mga gayong tao, na nag-alay ng kanilang sarili sa paglilingkod sa Pinakamataas na Potensyal na ito, ay tinawag na mga banal. At ang mga taong ito ay nagtatag ng kanilang sariling walang-panahon at di-relihiyosong pakikipag-ugnayan sa Pinakamataas na Potensyal na ito, at sa pamamagitan ng kanilang paglilingkod at Pananampalataya ay pinagyaman ang lahat o ang partikular na mga katangian Nito: may naglinang ng Kalooban (sa pamamagitan ng 40 taong pananalangin nang nakatayo sa haligi o sa bato), may naglinang ng Kapangyarihan sa pamamahala ng materya sa pamamagitan ng pananampalataya («At kung ang pananampalataya mo ay kasinlaki ng butil ng mustasa, sasabihin mo sa bundok na lumipat, at ito ay lilipat ayon sa iyong salita»), may nagtamo ng Karunungan, nagpatibay ng Isip at nag-angat nito sa Espiritu, sa Espiritu bilang Pinakamataas na anyo ng kamalayan. May nagdisiplina sa isip. May nagbuntis ng Kalayaan mula sa mga takot at limitasyon ng katawan, mga pagkaalipin ng laman. May nagperpekto sa Katawan. May nagpalawak sa saklaw ng Kaluluwa. May nagpatibay ng Enerhiya. May nagtamo ng Pag-ibig.

Oo, ito ay Pananampalataya rin. Ngunit ang Pananampalatayang ito, na inialay sa Kabuuan, sa Nag-iisa at di-mahahati na Umiiral, na sa lahat ng panahon ay nagtatag ng sarili nitong Buháy na Pakikipag-ugnayan sa Buháy at Walang-Panahong Diyos, na nag-ambag ng mga tagumpay nito sa Nag-iisang Yamang-Lalagyan ng Espiritu, ang Pananampalatayang ito, ang Buháy na Pananampalataya, ang lumikha ng ating Pinakamataas na Potensyal, na balang araw ay mararating ng bawat nagnanais — at hindi na dahil sa sariling mga gawa, kundi sa pamamagitan ng Kataas-taasang Biyaya, na hinabi mula sa mapagsakripisyong Pinagsamang Kabayanihan ng mga banal na taong ito, na sa buong kasaysayan ng sangkatauhan ay nahubog sa Imahe ng Nag-iisang Diyos at ng Kanyang Pag-ibig sa atin, ang Kanyang Biyaya bilang Ating Nag-iisang Ama-Ina sa Kanyang mga anak.

At ang Pananampalatayang ito, dahil sa pagiging panlahat nito, ay lumilikha ng sama-samang realidad ng Pinakamataas na Potensyal, ang sama-samang realidad ng Paraiso.

Ginamit ng bawat isa sa mga taong ito ang kanilang mga kahinaan, ang kanilang mga limitasyon bilang tuntungan at pinalago ang lakas ng pananampalataya at ang lakas ng hangarin (at ang mga hangarin ay napakahalaga, tulad ng makikita natin sa susunod na kabanata), nang hindi tumatalikod sa sariling kahinaan at mga takot at hindi nagtatangkang maglaho sa mga «pampamanhid» tulad ng ibang mga tao, kundi bukas ang mga matang humaharap sa mga ito at araw-araw na nagsasagawa ng kabayanihan ng paglampas sa mga limitasyong ito, iniaalay ang mga bunga ng kabayanihang ito hindi para sa sarili lamang, kundi para sa buong Sangkatauhan, sa Kanyang Pinakamataas na Potensyal, sa Tinatawag nating Nag-iisang Diyos, Nag-iisang Ama-Ina, Nag-iisang Espiritu, na napagtatanto na ang lahat ng mga matataas na katangiang ito ay aabot sa kanilang kritikal na masa hindi ngayon, hindi sa sandaling ito, kundi sa hinaharap («panahong darating»), sa isang may mataas na uring Bagong Kamalayan, na balang araw ay makikilala ang Sarili bilang Sanhi ng lahat. Sa Kamalayan ng Maylalang.

At masdan, ang hinaharap na ito ay dumating na. Ang Balang Araw ay Ngayon.

Itatanong Mo, bakit hindi na lamang maniwala sa sarili? Maaari naman. Ngunit paghambingin: ang pananalig sa sarili bilang isang hiwalay na nilalang at ang Pananalig sa Iyong Sarili bilang isang natatanging pagpapahayag ng Nag-iisang Diyos, ng Nag-iisang Buhay, na nagkatawang-tao sa Kanyang Pinakamataas na Potensyal at patuloy na nagpapalawak Nito sa bawat sandali sa pamamagitan ng lahat ng Kanyang natatanging

mga pagpapahayag, kung saan ang bawat anak ng Diyos, bawat lumikha ng kanyang realidad, ay patuloy sa bawat sandali na nagpapaunlad ng mga talento, mga kaloob na natanggap mula sa Nag-iisang Espiritu-Ama-Ina, at nagbibigay ng kanyang araw-araw na ambag sa pagpapalago ng Pinakamataas na Potensyal na ito, at bilang tugon ay tumatanggap para sa sarili ng Na-update na Bersyon ng Nag-iisang Pinakamataas na Potensyal, na binuno ng lahat ng mga anak at bahagi ng Nag-iisang Katawan sa bawat sandali ng Nag-iisang Ngayon.

Aminin Mo, ang pananalig sa sarili bilang isang hiwalay na tagapagdala ng kamalayan, na nalilimitahan ng sariling karanasan, at ang Pananalig sa Iyong Sarili bilang isang natatanging pagpapahayag ng Nag-iisang Diyos, na yumayakap sa Kanyang Sarili ng Nag-iisang Pinakamataas na Potensyal ng Nag-iisang Walang-Panahong Kamalayan, na dinala ng buong Sangkatauhan, — ay magkaibang bagay.

Kaya, paano mananalig sa Iyong Sarili, sa Iyong Sarili bilang lumikha ng Iyong realidad, sariling hindi hiwalay sa Kabuuan, kundi bilang isang diyos at minamahal na anak, isang natatanging pagpapahayag ng Nag-iisang Diyos sa Iyong natatanging anyong tao?

Sapagkat ang Pananampalataya ay napakalapit na nauugnay sa mga hangarin. Naniniwala tayo sa nais nating paniwalaan. At sa kabilang banda: ang ating mga hangarin ay itinatakda ng ating mga paniniwala. Halika at ating unawain ang nagbibigay-buhay na kapangyarihan ng Iyong mga hangarin.