5. Πίστη

Στα θεμέλια της συνείδησής Σου βρίσκεται η πίστη. Έχει ειπωθεί: «Στον καθένα κατά την πίστη του». Αλλά αυτή δεν είναι η πίστη για την οποία μιλάμε όταν σκεφτόμαστε τη θρησκεία ή τον Θεό (και αυτά, παρεμπιπτόντως, είναι διαφορετικά πράγματα). Δηλαδή όταν μιλάμε για τυφλή πίστη: ότι τάχα οφείλουμε να πιστεύουμε σε κάτι όταν δεν έχουμε γνώση, ενώ όταν αποκτούμε γνώση, η πίστη δεν μας χρειάζεται πλέον. Όχι, μιλάμε για την πίστη αυτή καθαυτή, για τις πεποιθήσεις, τις υποσυνείδητες σταθερές βεβαιότητες που προηγούνται κάθε γνώσης. Για την πίστη που καθορίζει τους βασικούς νόμους της πραγματικότητάς μας. Και εδώ είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι μας, ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουμε, πιστεύουμε σε κάτι.

Κάποιος πιστεύει στην επιστήμη, στο ότι ο άνθρωπος είναι ένα εξελιγμένο ζώο, κάποιος πιστεύει στα θρησκευτικά δόγματα, στον «παππού στο σύννεφο που κυβερνά τα πάντα», κάποιος πιστεύει στη δύναμη της μαγικής επιρροής… Αλλά η πλειοψηφία των ανθρώπων, χωρίς να το συνειδητοποιεί, απλώς πιστεύει ότι ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι, όπως τον βλέπουμε, τον νιώθουμε, τον μετράμε, και ότι υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς, από το τι σκεφτόμαστε γι' αυτόν, τι γνωρίζουμε γι' αυτόν – απλώς υπάρχει. Και όταν εμείς πάψουμε να υπάρχουμε, αυτός θα παραμείνει ακριβώς ο ίδιος, απλώς εμείς δεν θα είμαστε μέσα σε αυτόν. Αυτό ονομάζεται «αντικειμενική πραγματικότητα». Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα στην πραγματικότητα, είναι απλώς μια τέτοια πεποίθηση, μια βαθιά βεβαιότητα, ασυνείδητα προσληφθείσα στην παιδική ηλικία και ριζωμένη από τη συνήθεια· οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς πιστεύουν σε αυτή την «αντικειμενική πραγματικότητα», ακριβώς όπως κάποιος πιστεύει στον «παππού στο σύννεφο». Όμως το θέμα είναι,

ότι ο τύπος «στον καθένα – κατά την πίστη του» λειτουργεί σε κάθε περίπτωση: αυτό στο οποίο πιστεύεις, αυτό και λαμβάνεις. Κάθε πίστη, όπως και κάθε αλήθεια, επιβεβαιώνει η ίδια τον εαυτό της με τα γεγονότα της εξωτερικής πραγματικότητας. Κάθε μία.

Σε βασικό επίπεδο, η πραγματικότητά μας αποτελεί, όπως λένε οι φυσικοί, μια κβαντική σούπα, δηλαδή έναν «αχταρμά» από όλες τις πιθανές εκδοχές της πραγματικότητας, και μόνο το πρότυπο της αντίληψής μας, ο τρόπος που κοιτάμε τον κόσμο μας, μέσα από ποιο πρίσμα (πεποιθήσεων και βεβαιοτήτων) τον αντιλαμβανόμαστε, καθορίζει τη συγκεκριμένη εκδοχή της πραγματικότητας που βιώνουμε. Ναι, αυτές οι εκδοχές έχουν διαφορετικές πιθανότητες πραγμάτωσης. Αλλά όπως μας λέει η κβαντική έννοια QBism (Κιουμπισμός), «στην πραγματικότητά σου συμβαίνει με τη μεγαλύτερη πιθανότητα αυτό στο οποίο πιστεύεις (είσαι βέβαιος) τόσο πολύ, ώστε είσαι έτοιμος να στοιχηματίσεις χρήματα σε αυτό». Στην πραγματικότητά σου συμβαίνει αυτό στο οποίο πιστεύεις, «στον καθένα – κατά την πίστη του», και τα γεγονότα καθώς και οι γνώσεις που τα ταξινομούν είναι απλώς συνέπειες που «αναδύονται» από την κβαντική σούπα της υλικής πραγματικότητας σύμφωνα με το πρότυπο της πίστης μας.

Με άλλα λόγια, Εσύ θα αναζητάς και θα βρίσκεις συνεχώς, ασυνείδητα, επιβεβαιώσεις ακριβώς εκείνου στο οποίο πιστεύεις. Το ερώτημα, και πάλι, είναι μόνο το εξής: σε κάνει η πίστη σου, οι πεποιθήσεις σου, ευτυχισμένο; Ίσως αρχικά να προσέλαβες τις πεποιθήσεις σου ασυνείδητα – από τη μητέρα και τον πατέρα, από τους παιδαγωγούς και τους δασκάλους, από ολόκληρο το περιβάλλον σου, αλλά τώρα μπορείς να κάνεις μια συνειδητή επιλογή. Να επανεξετάσεις κριτικά τους καρπούς που

λαμβάνεις από τις τρέχουσες πεποιθήσεις και βεβαιότητές σου και – τώρα πλέον συνειδητά – να επιλέξεις αυτό στο οποίο, πραγματικά, θέλεις να πιστεύεις. Η επιλογή της πίστης σημαίνει επιλογή της πραγματικότητας και των νόμων βάσει των οποίων λειτουργεί.

Όποιος επιλέγει να πιστεύει στην «αντικειμενική πραγματικότητα» υπόκειται αυτόματα στη δράση των νόμων αυτής της πραγματικότητας: περιορισμός πόρων, αναγκαιότητα αγώνα γι' αυτούς, νόμοι του ανταγωνισμού, στους οποίους πάνω από την ηθική, τη δεοντολογία, την Αγάπη και τη δικαιοσύνη θα βρίσκεται πάντοτε η επιβίωση. Επιβιώνει ο ισχυρότερος. Πάντα όμως θα βρίσκεται κάποιος ακόμα πιο ισχυρός, και με λιγότερους ηθικούς φραγμούς. Αλλά κι αυτός τελικά θα ηττηθεί – από τον πιο ισχυρό αντίπαλο – τον αναπόφευκτο θάνατο. Σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχει μόνο μία εγγύηση – η εγγύηση της ήττας, η εγγύηση του θανάτου ως φυσικού τέλους. Και όσο Εσύ θα βαδίζεις αταλάντευτα προς αυτό το προκαθορισμένο τέλος, είσαι καταδικασμένος να υποφέρεις, να φοβάσαι και να μην αγαπάς. Ή να ζεις με «παυσίπονα», προσπαθώντας να αποσπάσεις με κάτι τον εαυτό σου από τον πόνο των φόβων και των απογοητεύσεων – με φαγητό, σεξ, διασκεδάσεις, αθλητισμό, τεχνητά παιχνίδια, διάφορα σεμινάρια, εκπαιδεύσεις, ναρκωτικά, αλκοόλ…

Και αυτό είναι «αντικειμενικό». Διότι στην «αντικειμενική πραγματικότητα» υπάρχουν τόσοι πολλοί εξωτερικοί παράγοντες, ανεξάρτητοι από Εσένα, που ένας έξυπνος άνθρωπος, αν πιστεύει στην «αντικειμενική υλική πραγματικότητα που υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν», είναι απλώς υποχρεωμένος να βιώνει φόβο και διαρκές άγχος από την αδυναμία να τους ελέγξει όλους. Σε μια τέτοια πραγματικότητα, εξ ορισμού, κυριαρχεί ο φόβος. Αλλά

ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζει μέσα σε αιώνιο φόβο, αυτό αντιβαίνει στην αληθινή του φύση. Έτσι αναγκάζεται να αποσπά με κάτι τον εαυτό του…

Και πολλοί, από αυτόν τον φόβο και τα βάσανα, καταφεύγουν «στον Θεό», σε έναν θεό ο οποίος, ακριβώς όπως και η «αντικειμενική πραγματικότητα», υπάρχει χωριστά από Εσένα – έναν «παππού στο σύννεφο που διευθύνει τα πάντα». Αλλά αυτό είναι σαν τον «κακό μπάτσο» και τον «καλό μπάτσο». «Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». Τώρα θα πρέπει να φοβάσαι εκείνον. Και συνεχώς να ψάχνεις τι θέλει εκείνος από Εσένα. Και εδώ εμφανίζεται πλήθος θρησκευτικών εγρηγόρων, οντοτήτων που επιθυμούν να τραφούν από την ενέργεια της πίστης των ανθρώπων. Επειδή η Πίστη είναι πηγή ζωής, η Πίστη είναι το κανάλι μέσω του οποίου η ενέργεια μεταβιβάζεται σε αυτό που πιστεύεις. Και είτε πιστεύεις στον θεό, είτε στην επιστήμη, είτε στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, είτε στον πρόεδρο που θα τους σώσει όλους, στην ουσία δεν έχει καμία σημασία. Εσύ παραδίδεις οικειοθελώς τη ζωτική Σου ενέργεια σε κάτι έξω από Εσένα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Ο Θεός υπάρχει. Ο Θεός υπάρχει ως το Υπέρτατο Δυναμικό των πάντων, όλων των όντων, όλων όσων υπήρξαν, είναι και θα είναι ποτέ, και ταυτόχρονα ως η Πηγή τους. Και σε όλες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι που αφιέρωναν τον εαυτό τους στην υπηρεσία αυτού του Υπέρτατου Δυναμικού της ανθρωπότητας και της Ζωής εν γένει, ορίζοντας αυτό το Υπέρτατο Δυναμικό ως Άνευ Όρων Αγάπη, Αιώνια Ζωή που θριάμβευσε επί του θανάτου, Ανώτερο Νου, Υπέρτατη Σοφία, Υπέρτατη Δύναμη και Υπέρτατη Βούληση, Υπέρτατη Αιτία και Πηγή των πάντων, και τέλος, Υπέρτατη

Ελκυστικότητα με την πιο ευρεία έννοια. Τέτοιους ανθρώπους, που αφιέρωσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία αυτού του Υπέρτατου Δυναμικού, τους ονόμαζαν αγίους. Και αυτοί οι άνθρωποι εγκαθίδρυαν τη δική τους άχρονη και εξωθρησκευτική επαφή με αυτό το Υπέρτατο Δυναμικό, και με τη διακονία και την πίστη τους εμπλούτιζαν όλες ή κάποια συγκεκριμένη από τις ιδιότητές Του: κάποιος καλλιεργούσε τη Βούληση (στεκούμενος επί 40 χρόνια σε προσευχή πάνω σε έναν στύλο ή σε έναν βράχο), κάποιος – τη Δύναμη κυριαρχίας επί της ύλης μέσω της πίστης («Και αν η πίστη σου είναι σαν κόκκος σινάπεως, θα πεις σε αυτό το βουνό να μετακινηθεί, και θα μετακινηθεί κατά τον λόγο σου»), κάποιος αποκτούσε τη Σοφία, δυναμώνοντας τον Νου και ανυψώνοντάς τον στο Πνεύμα, στο Πνεύμα ως την Ανώτατη μορφή συνείδησης. Κάποιος πειθαρχούσε τον νου. Κάποιος κυοφορούσε την Ελευθερία από τους φόβους και τους περιορισμούς του σώματος, τις σωματικές εξαρτήσεις. Κάποιος τελειοποιούσε το Σώμα. Κάποιος διεύρυνε το φάσμα της Ψυχής. Κάποιος αναβάθμιζε την Ενέργεια. Κάποιος αποκτούσε την Αγάπη.

Ναι, κι αυτό είναι πίστη. Αλλά αυτή η πίστη, αφιερωμένη στο Όλον, στο Ενιαίο και αδιαίρετο Ον, η οποία σε όλες τις εποχές εγκαθίδρυε τη δική της Ζωντανή Επαφή με τον Ζωντανό Άχρονο Θεό, καταθέτοντας τα επιτεύγματά της στο Ενιαίο Θησαυροφυλάκιο του Πνεύματος, αυτή η πίστη, η Ζωντανή πίστη, δημιούργησε το Υπέρτατο Δυναμικό όλων μας, στο οποίο μια μέρα θα αποκτήσει πρόσβαση όποιος το επιθυμεί – και πλέον όχι βάσει των δικών του αξιών, αλλά κατά την Ανώτατη Χάρη, υφασμένη από τον ανιδιοτελή Συλλογικό Άθλο αυτών των αγίων ανθρώπων, που σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας συγκροτήθηκε στην Εικόνα του Ενός Θεού και της Αγάπης Του για εμάς, της Χάρης Του ως του Ενιαίου μας Πατέρα-Μητέρας προς τα Παιδιά Του.

Και αυτή η πίστη, χάρη στην καθολικότητά της, δημιουργεί τη συλλογική πραγματικότητα του Υπέρτατου Δυναμικού, τη συλλογική πραγματικότητα του Παραδείσου.

Καθένας από αυτούς τους ανθρώπους χρησιμοποίησε τις αδυναμίες του, την περιοριστικότητά του ως σημείο εκκίνησης και αύξανε τη δύναμη της πίστης και τη δύναμη της επιθυμίας (και οι επιθυμίες είναι πολύ σημαντικές, όπως θα δούμε στο επόμενο κεφάλαιο), χωρίς να αποστρέφεται τη δική του αδυναμία και τους φόβους και χωρίς να προσπαθεί να ξεχαστεί στα «παυσίπονα», όπως άλλοι άνθρωποι, αλλά κοιτάζοντάς τα ανοιχτά στα μάτια και επιτελώντας καθημερινά τον άθλο της υπέρβασης αυτών των ορίων, αφιερώνοντας τους καρπούς αυτού του άθλου όχι προσωπικά στον εαυτό του, αλλά σε ολόκληρη την Ανθρωπότητα, στο Υπέρτατο Δυναμικό Της, σε Εκείνο που ονομάζουμε Έναν Θεό, Ενιαίο Πατέρα-Μητέρα, Ενιαίο Πνεύμα, συνειδητοποιώντας ότι όλες αυτές οι ανώτερες ιδιότητες θα φτάσουν στην κρίσιμη μάζα τους όχι τώρα, όχι αυτή τη στιγμή, αλλά στο μέλλον («στον μέλλοντα αιώνα»), σε μια ποιοτικά Νέα Συνείδηση, η Οποία μια μέρα θα συνειδητοποιήσει τον Εαυτό Της ως την Αιτία των πάντων. Στη Συνείδηση του Δημιουργού.

Και ιδού, αυτό το μέλλον έφτασε. Το Κάποτε είναι το Τώρα.

Θα ρωτήσεις, γιατί δεν μπορεί κανείς απλώς να πιστεύει στον εαυτό του; Μπορεί. Αλλά σύγκρινε: την πίστη στον εαυτό σου ως μεμονωμένη ύπαρξη και την πίστη στον Εαυτό Σου ως μοναδική εκδήλωση του Ενός Θεού, της Ενιαίας Ζωής, που ενσάρκωσε το Υπέρτατο Δυναμικό Της και συνεχίζει να το διευρύνει κάθε στιγμή μέσα από όλες τις μοναδικές Της

εκδηλώσεις, από τις οποίες κάθε παιδί του Θεού, κάθε δημιουργός της πραγματικότητάς του, συνεχίζει κάθε στιγμή να αναπτύσσει τα ταλέντα, τα χαρίσματα που έλαβε από το Ενιαίο Πνεύμα-Πατέρα-Μητέρα, καταθέτοντας την καθημερινή του συμβολή στην αύξηση αυτού του Υπέρτατου Δυναμικού, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα για τον εαυτό του την Ανανεωμένη Έκδοση του Ενιαίου Υπέρτατου Δυναμικού, που κυοφορήθηκε από όλα τα παιδιά και τα μόρια του Ενιαίου Σώματος σε κάθε στιγμή του Ενιαίου Τώρα.

Παραδέξου το, η πίστη στον εαυτό σου ως ξεχωριστό φορέα συνείδησης, περιορισμένο από την εμπειρία του, και η πίστη στον Εαυτό Σου ως μοναδική εκδήλωση του Ενός Θεού, ο Οποίος εμπεριέχει μέσα Του το Ενιαίο Υπέρτατο Δυναμικό της Ενιαίας Άχρονης Συνείδησης, που κυοφορήθηκε από ολόκληρη την Ανθρωπότητα, – είναι διαφορετικά πράγματα.

Πώς λοιπόν να πιστέψεις στον Εαυτό Σου, στον Εαυτό Σου ως δημιουργό της πραγματικότητάς σου, σε έναν εαυτό μη αποκομμένο από το Όλον, αλλά ως θεό και αγαπημένο παιδί, μοναδική εκδήλωση του Ενός Θεού στη δική Σου μοναδική ανθρώπινη μορφή;

Διότι η Πίστη είναι πολύ στενά συνδεδεμένη με τις επιθυμίες. Πιστεύουμε σε αυτό στο οποίο θέλουμε να πιστεύουμε. Και αντίστροφα: οι επιθυμίες μας καθορίζονται από τις πεποιθήσεις μας. Ας εξερευνήσουμε τη ζωοποιό δύναμη των επιθυμιών Σου.