5. Ffydd

Yn sylfaen Dy ymwybyddiaeth y gorwedd Ffydd. Dywedir: «I bob un yn ôl ei Ffydd». Ond nid y Ffydd honno yw hon yr ydym yn siarad amdani wrth feddwl am grefydd neu am Dduw (ac mae'r rhain, gyda llaw, yn bethau gwahanol). Hynny yw, pan siaradwn am Ffydd ddall: fel petai raid i ni gredu mewn rhywbeth pan nad oes gennym wybodaeth, a phan gawn wybodaeth, nid oes arnom angen Ffydd mwyach. Na, yr ydym yn siarad am Ffydd fel y cyfryw, am gredoau, argyhoeddiadau sefydlog isymwybodol sy'n rhagflaenu pob gwybodaeth. Am Ffydd sy'n pennu prif ddeddfau ein realiti. Ac yma mae'n bwysig sylweddoli ein bod ni i gyd, efallai heb sylweddoli hynny ein hunain, yn credu mewn rhywbeth.

Mae rhai'n credu mewn gwyddoniaeth, mai anifail datblygedig yw dyn, mae rhai'n credu mewn dogmâu crefyddol, mewn «taid ar gwmwl sy'n llywodraethu popeth», mae rhai'n credu yng ngrym dylanwad hudol… Ond mae'r rhan fwyaf o bobl, heb sylweddoli hynny, yn syml yn credu bod y byd fel y mae, fel yr ydym yn ei weld, yn ei deimlo, yn ei fesur, a'i fod yn bodoli'n annibynnol arnom ni, ar yr hyn a feddyliwn amdano, yr hyn a wyddom amdano – y mae'n syml yn bodoli. A phan na fyddwn ni yma mwyach, bydd yr un fath o hyd, dim ond na fyddwn ni ynddo. Gelwir hyn yn «realiti gwrthrychol». Ond nid dyma sut y mae hi mewn gwirionedd, dim ond cred o'r fath ydyw, argyhoeddiad dwfn a dderbyniwyd yn anymwybodol yn ystod plentyndod ac a wreiddiwyd gan arferiad; mae'r rhan fwyaf o bobl yn syml yn credu yn y «realiti gwrthrychol» hwn, yn union fel y mae rhai'n credu mewn «taid ar gwmwl». Ond y gwir amdani yw,

fod y fformiwla «i bob un – yn ôl ei Ffydd» yn gweithio beth bynnag: yr hyn yr wyt Ti'n credu ynddo, dyna a gei. Mae unrhyw Ffydd, fel unrhyw wirionedd, yn cadarnhau ei hun trwy ffeithiau'r realiti allanol. Unrhyw un.

Ar lefel sylfaenol, mae ein realiti, fel y dywed ffisegwyr, yn gawl cwantwm, hynny yw, yn «gymysgedd» o bob amrywiad posibl o realiti, a dim ond patrwm ein canfyddiad, y ffordd yr edrychwn ar ein byd, trwy ba brism (o gredoau ac argyhoeddiadau) yr ydym yn ei ganfod, sy'n pennu'r amrywiad penodol hwnnw o realiti yr ydym yn ei fyw. Ie, mae tebygolrwyddau gwahanol i'r amrywiadau hyn gael eu gwireddu. Ond fel y dywed y cysyniad cwantwm QBism (CiwBïaeth) wrthym, «yn Dy realiti Di, y peth sydd fwyaf tebygol o ddigwydd yw'r hyn yr wyt Ti'n credu (yn sicr) ynddo i'r graddau dy fod yn barod i osod arian arno». Yn Dy realiti Di, mae'r hyn yr wyt Ti'n credu ynddo yn digwydd, «i bob un – yn ôl ei Ffydd», ac nid yw ffeithiau a'r wybodaeth sy'n eu trefnu ond yn ganlyniadau sy'n «ymddangos» o gawl cwantwm y realiti materol yn ôl patrwm ein Ffydd.

Mewn geiriau eraill, byddi Di drwy'r amser yn chwilio'n anymwybodol ac yn canfod cadarnhad o'r union beth yr wyt Ti'n credu ynddo. Y cwestiwn, eto, yw dim ond a yw Dy Ffydd, Dy argyhoeddiadau, yn Dy wneud Ti'n hapus? Efallai y derbyniaist Dy gredoau'n anymwybodol i ddechrau – gan Fam a Thad, gan ofalwyr ac athrawon, gan Dy holl amgylchedd, ond nawr galli Di wneud dewis ymwybodol. Myfyrio'n feirniadol ar y ffrwythau y

Rwyt Ti'n eu derbyn o'th gredoau a'th argyhoeddiadau presennol a – bellach yn ymwybodol – dewis yr hyn yr wyt Ti, mewn gwirionedd, am gredu ynddo. Mae dewis Ffydd yn golygu dewis realiti a'r deddfau y mae'n gweithredu yn ôl iddynt.

Mae'r sawl sy'n dewis credu yn y «realiti gwrthrychol» yn dod yn awtomatig o dan ddeddfau'r realiti hwnnw: adnoddau cyfyngedig, yr angen i ymladd drostynt, deddfau cystadleuaeth, lle bydd goroesi bob amser yn uwch na moesoldeb, moeseg, Cariad a chyfiawnder. Y cryfaf sy'n goroesi. Ond fe geir bob amser rywun hyd yn oed yn gryfach, a rhywun sydd â llai o gyfyngiadau moesol a moesegol. Ond fe gollith yntau yn y diwedd hefyd – i'r gwrthwynebydd cryfaf oll – marwolaeth anochel. Yn y realiti hwn dim ond un warant sydd – gwarant colled, gwarant marwolaeth fel diweddglo naturiol. A thra byddi Di'n cerdded yn ddi-baid tuag at y diweddglo hwn a ragnodwyd ymlaen llaw, rwyt Ti wedi dy ddamnio i ddioddef, i ofni ac i beidio â charu. Neu i fyw ar «leiddiaid poen», gan geisio tynnu Dy sylw Dy Hun oddi wrth boen ofnau a siomedigaethau trwy unrhyw beth – bwyd, rhyw, adloniant, chwaraeon, gemau artiffisial, cyrsiau o wahanol fathau, hyfforddiant, cyffuriau, alcohol…

Ac mae hyn yn «wrthrychol». Wedi'r cyfan, yn y «realiti gwrthrychol» mae cymaint o ffactorau allanol, annibynnol arnat Ti, fel bod rhaid i berson deallus, os yw'n credu mewn «realiti materol gwrthrychol sy'n bodoli'n annibynnol arno», deimlo ofn a phryder cyson oherwydd yr anallu i'w rheoli i gyd. Mewn realiti o'r fath, trwy ddiffiniad, mae ofn yn teyrnasu. Ond

Ni all dyn fyw mewn ofn tragwyddol, mae'n groes i'w wir natur. Ac felly mae'n rhaid tynnu sylw ei hun gyda rhywbeth…

Ac mae llawer, rhag yr ofn a'r dioddefaint hwn, yn ffoi «at Dduw», at dduw sydd, yn union fel y «realiti gwrthrychol», yn bodoli ar wahân i Ti – math o «daid ar gwmwl sy'n rheoli popeth». Ond mae hyn fel «heddwas drwg» a «heddwas da». Yr un peth o dan enw arall. Nawr bydd rhaid i Ti ei ofni ef. A darganfod yn gyson beth y mae ef ei eisiau oddi wrthyt Ti. Ac yma mae llawer o egregoriaid crefyddol yn ymddangos, endidau sy'n dymuno ymborthi ar egni Ffydd pobl. Oherwydd bod Ffydd yn ffynhonnell bywyd, mae Ffydd yn sianel lle trosglwyddir egni i'r hyn yr wyt Ti'n credu ynddo. Ac a wyt Ti'n credu mewn duw, mewn gwyddoniaeth, neu yn y drydedd ryfel byd, neu mewn arlywydd a fydd yn achub pawb, nid oes ots mewn gwirionedd. Yr wyt Ti'n trosglwyddo Dy egni bywyd yn wirfoddol i rywbeth oddi allan.

Nid yw hyn yn golygu nad yw Duw yn bodoli. Mae Duw yn bodoli. Mae Duw yn bodoli fel Potensial Goruchaf popeth, pob bodolaeth, popeth a fu, sydd ac a fydd erioed, ac ar yr un pryd fel ei Ffynhonnell. Ac ar hyd yr oesoedd bu pobl a ymgysegrodd i wasanaethu'r Potensial Goruchaf hwn o ddynoliaeth a Bywyd yn gyffredinol, gan ddiffinio'r Potensial Goruchaf hwn fel Cariad Diamod, Bywyd Tragwyddol a fu'n fuddugol dros farwolaeth, Rheswm Goruchaf, Doethineb Goruchaf, Grym Goruchaf ac Ewyllys Oruchaf, Achos Goruchaf a Ffynhonnell popeth, ac yn olaf, y Denu

Goruchaf yn yr ystyr fwyaf cyffredinol. Gelwid pobl o'r fath, a ymgysegrodd i wasanaethu'r Potensial Goruchaf hwn, yn saint. A sefydlodd y bobl hyn eu cyswllt amserol a di-grefyddol eu hunain â'r Potensial Goruchaf hwn, a thrwy eu gwasanaeth a'u Ffydd fe gyfoethogasant bob un neu un penodol o'I briodoleddau: fe ddatblygodd rhai Ewyllys (gan sefyll mewn gweddi ar golofn neu ar garreg am 40 mlynedd), rhai – Grym meistroli mater trwy Ffydd («Ac os bydd gennych Ffydd fel gronyn o had mwstard, chwi a ddywedwch wrth y mynydd hwn, Symud oddi yma, ac fe symud yn ôl eich gair»), enillodd rhai Ddoethineb, gan gryfhau'r Rheswm a'i ddyrchafu i'r Ysbryd, i'r Ysbryd fel y ffurf Oruchaf ar ymwybyddiaeth. Disgyblodd rhai y meddwl. Magodd rhai Ryddid rhag ofnau a chyfyngiadau'r corff, dibyniaethau corfforol. Perffeithiodd rhai y Corff. Ehangodd rhai sbectrwm yr Enaid. Meithrinodd rhai Egni. Enillodd rhai Gariad.

Ie, Ffydd yw hyn hefyd. Ond y Ffydd hon, a gysegrwyd i'r Cyfan, i'r Bodolaeth Unigol ac annatod, a sefydlodd ym mhob oes ei Chyswllt Byw ei hun â Duw Byw Diamser, gan osod ei chyflawniadau yn Nhrysorfa Unedig yr Ysbryd, y Ffydd hon, Ffydd Fyw, a greodd ein Potensial Goruchaf ni, y bydd pawb sy'n dymuno yn cael mynediad ato ryw ddydd – ac nid bellach trwy eu teilyngdod eu hunain, ond trwy Ras Oruchaf, wedi'i gweu o Weithred Ymroddedig Gyfanredol y saint hyn, a ymgorfforwyd trwy holl hanes dynoliaeth yn Ddelw o'r Un Duw ac o'I Gariad tuag atom, O'I Ras fel Ein Harglwydd Dad-Fam Unedig tuag at Ei blant.

Ac mae'r Ffydd hon, oherwydd ei natur gyffredinol, yn creu realiti ar y cyd o'r Potensial Goruchaf, realiti ar y cyd o Baradwys.

Defnyddiodd pob un o'r bobl hyn eu heiddilwch, eu cyfyngiadau fel man cychwyn a magu cryfder Ffydd a chryfder dymuniad (ac mae dymuniadau'n bwysig iawn, fel y gwelwn yn y bennod nesaf), heb droi cefn ar eu gwendid a'u hofnau eu hunain a heb geisio ymgolli mewn «lleiddiaid poen», fel pobl eraill, ond gan edrych yn agored i'w llygaid a chyflawni camp ddyddiol o fynd y tu hwnt i'r terfynau hyn, gan gysegru canlyniadau'r gamp hon nid iddynt eu hunain yn bersonol, ond i'r holl Ddynoliaeth, i'W Potensial Goruchaf, i'r Hyn a alwn yn Un Duw, yn Un Dad-Fam, yn Un Ysbryd, gan sylweddoli y bydd yr holl briodoleddau goruchaf hyn yn cyrraedd eu màs critigol nid nawr, nid yr eiliad hon, ond yn y dyfodol («yn yr oes a ddaw»), mewn Ymwybyddiaeth Newydd o ansawdd, a fydd ryw ddydd yn sylweddoli Ei Hun fel Achos popeth. Yn Ymwybyddiaeth y Creawdwr.

Ac wele, mae'r dyfodol hwn wedi cyrraedd. Rhyw ddydd – Nawr ydyw.

Gofynni Di, paham na ellir syml gredu ynot Dy Hun? Gellir. Ond cymhara: Ffydd ynot Dy Hun fel bod ar wahân a Ffydd ynot Dy Hun fel amlygiad unigryw o'r Un Duw, o'r Un Bywyd, a ymgorfforodd Ei Botensial Goruchaf ac sy'n parhau i'W ehangu bob eiliad trwy Ei holl amlygiadau

unigryw, lle mae pob plentyn i Dduw, pob creawdwr ei realiti ei hun, yn parhau bob eiliad i ddatblygu talentau, doniau a dderbyniwyd ganddo oddi wrth yr Un Ysbryd-Dad-Fam, a chan wneud ei gyfraniad dyddiol at gynyddu'r Potensial Goruchaf hwn, gan dderbyn yn ôl iddo'i hun Fersiwn wedi'i Hadnewyddu o'r Un Potensial Goruchaf, a feithrinwyd gan holl blant a rhannau'r Un Corff ym mhob eiliad o'r Un Nawr.

Cytuna, mae Ffydd ynot Dy Hun fel cludwr ymwybyddiaeth unigol, wedi'i gyfyngu gan Dy brofiad Dy Hun, a Ffydd Ynot Dy Hun fel amlygiad unigryw o'r Un Duw, sy'n cynnwys Ynddo'i Hun yr Un Potensial Goruchaf o'r Un Ymwybyddiaeth Ddiamser a feithrinwyd gan yr holl Ddynoliaeth, – yn bethau gwahanol.

Felly, sut i gredu Ynot Dy Hun, Ynot Dy Hun fel creawdwr Dy realiti Dy Hun, Ti dy hun heb dy wahanu oddi wrth y Cyfan, ond fel duw a phlentyn annwyl, amlygiad unigryw o'r Un Duw yn Dy ffurf ddynol unigryw Di?

Wedi'r cyfan, mae Ffydd wedi'i chysylltu'n agos iawn â dymuniadau. Yr ydym yn credu yn yr hyn yr ydym am gredu ynddo. Ac i'r gwrthwyneb: pennir ein dymuniadau gan ein credoau. Gad i ni ddeall grym bywiol Dy ddymuniadau.