5. Вера

У падмурку тваёй свядомасці ляжыць вера. Сказана: «Кожнаму па веры ягонай». Але гэта не тая вера, пра якую мы гаворым, думаючы пра рэлігію ці пра Бога (і гэта, дарэчы, розныя рэчы). Гэта значыць, калі мы гаворым пра сляпую веру: маўляў, нам даводзіцца ў нешта верыць, калі ў нас няма ведаў, а калі мы атрымліваем веды, вера нам больш не патрэбна. Не, мы гаворым пра веру як такую, як пра вераванні, падсвядомыя ўстойлівыя перакананні, якія папярэднічаюць усякаму веданню. Пра веру, якая вызначае асноўныя законы нашай рэальнасці. І тут важна ўсвядоміць, што мы ўсе, самі таго, магчыма, не ўсведамляючы, у нешта верым.

Хтосьці верыць у навуку, у тое, што чалавек – гэта развітая жывёла, хтосьці верыць у рэлігійныя догмы, у «дзядулю на воблаку, які ўсім кіруе», хтосьці верыць у сілу магічнага ўздзеяння… Але большасць людзей, не даючы сабе ў гэтым справаздачы, проста вераць у тое, што свет такі, які ён ёсць, якім мы яго бачым, адчуваем, вымяраем, і ён існуе незалежна ад нас, ад таго, што мы думаем пра яго, што мы ведаем пра яго – ён проста ёсць. І калі нас не стане, ён будзе па-ранейшаму такім самым, проста нас у ім не будзе. Гэта называецца «аб’ектыўнай рэальнасцю». Але гэта не тое, як ёсць насамрэч, гэта проста такое вераванне, глыбокая, неўсвядомлена ўспрынятая ў дзяцінстве і ўкаранёная звычкай, перакананасць; большасць людзей проста верыць у гэтую «аб’ектыўную рэальнасць», так жа, як хтосьці верыць у «дзядулю на воблаку». Але справа ў тым,

што формула «кожнаму – па веры ягонай» працуе ў любым выпадку: у што Ты верыш, тое і атрымліваеш. Любая Вера, як любая праўда, сама сябе пацвярджае фактамі знешняй рэальнасці. Любая.

На базавым узроўні наша рэальнасць уяўляе сабой, як кажуць фізікі, квантавы суп, гэта значыць «мяшанку» з усіх магчымых варыянтаў рэальнасці, і толькі шаблон нашага ўспрыняцця, тое, як мы глядзім на наш свет, праз якую прызму (вераванняў і перакананняў) мы яго ўспрымаем, вызначае той канкрэтны варыянт рэальнасці, які мы пражываем. Так, у гэтых варыянтаў ёсць розныя імавернасці здзяйснення. Але як кажа нам квантавая канцэпцыя QBism (К’юБізм), «у тваёй рэальнасці з найбольшай імавернасцю адбываецца тое, у што Ты верыш (упэўнены) настолькі, што гатовы паставіць на гэта грошы». У тваёй рэальнасці адбываецца тое, у што Ты верыш, «кожнаму – па веры ягонай», а факты і веды, што іх упарадкоўваюць, – гэта толькі вынікі, якія «ўсплываюць» з квантавага супу матэрыяльнай рэчаіснасці па шаблоне нашай веры.

Іншымі словамі, Ты ўвесь час будзеш неўсвядомлена шукаць і знаходзіць пацвярджэнні менавіта таму, у што верыш. Пытанне, зноў жа, толькі ў тым, ці робіць твая вера, твае перакананні, Цябе шчаслівым? Магчыма, першапачаткова Ты ўспрыняў свае вераванні неўсвядомлена – ад мамы і таты, ад выхавацеляў і настаўнікаў, ад усяго свайго атачэння, але цяпер Ты можаш зрабіць свядомы выбар. Крытычна асэнсаваць плёны, якія

Ты атрымліваеш ад сваіх бягучых вераванняў і перакананняў і – цяпер ужо свядома – абраць тое, у што Табе, насамрэч, хочацца верыць. Выбар веры азначае выбар рэальнасці і законаў, паводле якіх яна функцыянуе.

Той, хто выбірае верыць у «аб’ектыўную рэальнасць», аўтаматычна падпадае пад дзеянне законаў гэтай рэальнасці: абмежаванасць рэсурсаў, неабходнасць барацьбы за іх, законы канкурэнцыі, у якіх вышэй за мараль, этыку, Любоў і справядлівасць заўсёды будзе выжыванне. Выжывае наймацнейшы. Але заўсёды знойдзецца яшчэ мацнейшы, і той, у каго менш маральна-этычных абмежаванняў. Але і ён у выніку прайграе – наймацнейшаму праціўніку – непазбежнай смерці. У гэтай рэальнасці ёсць толькі адна гарантыя – гарантыя пройгрышу, гарантыя смерці як натуральнага выніку. А пакуль Ты будзеш няўхільна ісці да гэтага прадпісанага загадзя фіналу, Ты асуджаны пакутаваць, баяцца і не любіць. Або жыць на «абязбольвальных», спрабуючы хоць чымсьці адцягнуць Сябе ад болю страхаў і расчараванняў – ежай, сэксам, забавамі, спортам, штучнымі гульнямі, рознага кшталту курсамі, трэнінгамі, наркотыкамі, алкаголем…

І гэта «аб’ектыўна». Бо ў «аб’ектыўнай рэальнасці» так шмат знешніх, незалежных ад Цябе, фактараў, што разумны чалавек, калі ён верыць у «аб’ектыўную, незалежна ад яго існуючую матэрыяльную рэчаіснасць», проста абавязаны адчуваць страх і пастаянную трывогу ад немагчымасці іх усе кантраляваць. У такой рэальнасці, па вызначэнні, пануе страх. Але

чалавек не можа жыць у вечным страху, гэта супярэчыць яго сапраўднай прыродзе. Вось і даводзіцца чымсьці Сябе адцягваць…

І многія ад гэтага страху і пакут бягуць «да Бога», да бога, які гэтак жа, як і «аб’ектыўная рэальнасць», існуе асобна ад Цябе – такі сабе «дзядуля на воблаку, які ўсім распараджаецца». Але гэта як «дрэнны паліцыянт» і «добры паліцыянт». «Тое ж самае, толькі з іншага боку». Цяпер Ты павінен будзеш баяцца яго. І пастаянна высвятляць, чаго хоча ад Цябе ён. І тут узнікае мноства рэлігійных эгрэгараў, сутнасцей, якія жадаюць падсілкавацца энергіяй веры людзей. Таму што вера – гэта крыніца жыцця, вера – гэта канал, па якім энергія перадаецца таму, у што Ты верыш. І ці верыш Ты ў бога, у навуку, ці ў трэцюю сусветную, ці ў прэзідэнта, які ўсіх выратуе, па сутнасці не мае значэння. Ты добраахвотна перадаеш сваю жыццёвую энергію чамусьці звонку.

Гэта не значыць, што Бога не існуе. Бог існуе. Бог існуе як Найвышэйшы Патэнцыял усяго, усяго існага, усяго, што калі-небудзь было, ёсць і будзе, і адначасова як яго Крыніца. І ва ўсе часы былі людзі, якія прысвячалі Сябе служэнню гэтаму Найвышэйшаму Патэнцыялу чалавецтва і Жыцця ў цэлым, вызначаючы гэты Найвышэйшы Патэнцыял як Безумоўную Любоў, Вечнае Жыццё, што запанавала над смерцю, Вышэйшы Розум, Вышэйшую Прамудрасць, Вышэйшую Сілу і Вышэйшую Волю, Вышэйшую Прычыну і Крыніцу ўсяго, і нарэшце, Вышэйшую

Прывабнасць у самым агульным сэнсе. Такіх людзей, якія прысвяцілі Сябе служэнню гэтаму Найвышэйшаму Патэнцыялу, называлі святымі. І гэтыя людзі ўсталёўвалі свой уласны пазачасавы і пазарэлігійны кантакт з гэтым Найвышэйшым Патэнцыялам, і сваім служэннем і Верай узбагачалі ўсе або якую-небудзь канкрэтную з Яго якасцей: хтосьці прапампоўваў Волю (па 40 гадоў стоячы ў малітве на слупе ці на камені), хтосьці – Сілу валодання матэрыяй праз Веру («І калі вера твая будзе з гарчычнае зерне, скажаш той гары перайсці, і яна пяройдзе па слову твайму»), хтосьці сцяжаў Прамудрасць, умацоўваючы Розум і ўзносячы яго ў Дух, у Дух як Вышэйшую форму свядомасці. Хтосьці дысцыплінаваў розум. Хтосьці выношваў Свабоду ад страхаў і абмежаванняў цела, цялесных залежнасцей. Хтосьці ўдасканальваў Цела. Хтосьці пашыраў спектр Душы. Хтосьці прапампоўваў Энергію. Хтосьці сцяжаў Любоў.

Так, гэта таксама вера. Але гэтая вера, прысвечаная Цэламу, Адзінаму і непадзельнаму Існаму, якая ва ўсе часы ўсталёўвала свой уласны Жывы Кантакт з Жывым Пазачасавым Богам, укладаючы свае дасягненні ў Адзіную Скарбніцу Духу, гэтая вера, Жывая вера, стварыла наш з вамі Найвышэйшы Патэнцыял, да якога аднойчы атрымае доступ кожны ахвотны – і ўжо не паводле ўласных заслуг, а паводле Вышэйшай Міласці, вытканай з самаадданага Сумарнага Подзвігу гэтых святых людзей, што за ўсю гісторыю чалавецтва склалася ў Вобраз Адзінага Бога і Ягонай Любові да нас, Ягонай Міласці як Нашага Адзінага Айца-Маці да Сваіх дзяцей.

І гэтая вера, у сілу сваёй усеагульнасці, стварае калектыўную рэальнасць Найвышэйшага Патэнцыялу, калектыўную рэальнасць Раю.

Кожны з гэтых людзей выкарыстоўваў свае немачы, сваю абмежаванасць як стартавую пляцоўку і нарошчваў сілу веры і сілу жадання (а жаданні – гэта вельмі важна, як мы ўбачым з наступнага раздзела), не адварочваючыся ад уласнай слабасці і страхаў і не спрабуючы забыцца ў «абязбольвальных», як іншыя людзі, але адкрыта гледзячы ім у вочы і штодня здзяйсняючы подзвіг выхаду за гэтыя межы, прысвячаючы вынікі гэтага подзвігу не асабіста сабе, але ўсяму Чалавецтву, Яго Найвышэйшаму Патэнцыялу, Таму, што мы называем Адзіным Богам, Адзіным Айцом-Маці, Адзіным Духам, усведамляючы, што ўсе гэтыя вышэйшыя якасці дасягнуць сваёй крытычнай масы не цяпер, не ў гэтую секунду, але ў будучыні («веку будучым»), у нейкай якасна Новай Свядомасці, Якая аднойчы ўсвядоміць Сябе Прычынай усяго. У Свядомасці Творцы.

І вось, гэтая будучыня наступіла. Аднойчы – гэта Цяпер.

Ты спытаеш, а чаму нельга проста верыць у сябе? Можна. Але параўнай: веру ў сябе як у асобна ўзятую істоту і веру ў Сябе як у унікальную праяву Адзінага Бога, Адзінага Жыцця, што ўвасобіла Свой Найвышэйшы Патэнцыял і працягвае Яго пашыраць у кожнае імгненне ўсімі Сваімі ўнікальнымі

праявамі, з якіх кожнае дзіця Бога, кожны творца сваёй рэальнасці, працягвае штоімгненна развіваць таленты, дары, атрыманыя ім ад Адзінага Духу-Айца-Маці, і ўносячы свой штодзённы ўклад у павелічэнне гэтага Найвышэйшага Патэнцыялу, у адказ атрымліваючы для Сябе Абноўленую Версію Адзінага Найвышэйшага Патэнцыялу, вынашанага ўсімі дзецьмі і часцінкамі Адзінага Цела ў кожны момант Адзінага Цяпер.

Пагадзіся, вера ў сябе як у асобнага носьбіта свядомасці, абмежаванага сваім вопытам, і вера ў Сябе як у унікальную праяву Адзінага Бога, Які ўбірае ў Сябе Адзіны Найвышэйшы Патэнцыял Адзінай Пазачасавай Свядомасці, вынашанай усім Чалавецтвам, – гэта розныя рэчы.

Дык як жа паверыць у Сябе, у Сябе як у творцу сваёй рэальнасці, сябе не аддзеленага ад Цэлага, але як у бога і любае дзіця, унікальную праяву, Адзінага Бога ў тваёй унікальнай чалавечай форме?

Бо вера вельмі цесна звязана з жаданнямі. Мы верым у тое, у што хочам верыць. І наадварот: нашыя жаданні вызначаюцца нашымі вераваннямі. Давай разбяромся з жыватворнай сілай тваіх жаданняў.