5. বিশ্বাস

তোমাৰ চেতনাৰ ভিত্তিত আছে বিশ্বাস। কোৱা হৈছে: «প্ৰতিজনকেই তেওঁৰ বিশ্বাস অনুসৰি দিয়া হয়»। কিন্তু এয়া সেই বিশ্বাস নহয় যাৰ বিষয়ে আমি ধৰ্ম বা ঈশ্বৰৰ কথা ভাবিলে কওঁ (আৰু এইবোৰ, প্ৰসংগক্ৰমে, বেলেগ বেলেগ কথা)। অৰ্থাৎ যেতিয়া আমি অন্ধবিশ্বাসৰ কথা কওঁ: যেতিয়া আমাৰ জ্ঞান নাথাকে তেতিয়া আমি কিবা এটাত বিশ্বাস কৰিবলগীয়া হয়, আৰু যেতিয়া আমি জ্ঞান লাভ কৰোঁ, তেতিয়া আমাক বিশ্বাসৰ আৰু প্ৰয়োজন নহয়। নহয়, আমি বিশ্বাসৰ বিষয়ে তাৰ স্বৰূপতেই কথা কৈছোঁ, যেনেকৈ বিশ্বাসসমূহ হৈছে অৱচেতন, দৃঢ় ধাৰণা যিবোৰ যিকোনো জ্ঞানৰ পূৰ্বৱৰ্তী। এনে এক বিশ্বাসৰ বিষয়ে, যিয়ে আমাৰ বাস্তৱতাৰ মূল নিয়মসমূহ নিৰ্ধাৰণ কৰে। আৰু ইয়াত উপলব্ধি কৰাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ যে আমি সকলোৱেই, হয়তো নিজে অনুভৱ নকৰাকৈয়ে, কিবা নহয় কিবা এটাত বিশ্বাস কৰোঁ।

কোনোবাই বিজ্ঞানত বিশ্বাস কৰে, যে মানুহ হৈছে এটা উন্নত প্ৰাণী; কোনোবাই ধৰ্মীয় গোড়ামিত বিশ্বাস কৰে, «ডাৱৰৰ ওপৰত থকা এজন ককাদেউতাত, যিয়ে সকলো নিয়ন্ত্ৰণ কৰে»; কোনোবাই যাদুৰ প্ৰভাৱৰ শক্তিত বিশ্বাস কৰে... কিন্তু বেছিভাগ মানুহেই, নিজে নজনাকৈয়ে, কেৱল এই কথাত বিশ্বাস কৰে যে পৃথিৱীখন যেনেকুৱা তেনেকুৱাই, যেনেকৈ আমি ইয়াক দেখোঁ, অনুভৱ কৰোঁ, জুখি চাওঁ, আৰু ই আমাৰ পৰা স্বতন্ত্ৰভাৱে বিদ্যমান, আমি ইয়াৰ বিষয়ে কি ভাবোঁ বা কি জানো তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি—ই কেৱল আছে। আৰু যেতিয়া আমি নাথাকিম, তেতিয়াও ই ঠিক একেদৰেই থাকিব, কেৱল আমিহে ইয়াত নাথাকিম। ইয়াক কোৱা হয় «বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা»। কিন্তু প্ৰকৃততে বাস্তৱ এনে নহয়, এয়া কেৱল এটা বিশ্বাসহে, শৈশৱত অৱচেতনভাৱে গ্ৰহণ কৰা আৰু অভ্যাসৰ দ্বাৰা শিপাই থকা এক দৃঢ় ধাৰণা; বেছিভাগ মানুহেই এই «বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা»ত বিশ্বাস কৰে, যেনেকৈ কোনোবাই «ডাৱৰৰ ওপৰত থকা ককাদেউতাক» বিশ্বাস কৰে। কিন্তু কথাটো হ’ল,

যে «প্ৰতিজনকেই—তেওঁৰ বিশ্বাস অনুসৰি» এই সূত্ৰটো সকলো পৰিস্থিতিতে কাৰ্যকৰী হয়: তুমি যিটোক বিশ্বাস কৰা, তুমি তাকেই পোৱা। যিকোনো বিশ্বাসেই, যেনেকৈ যিকোনো সত্যই, বাহ্যিক বাস্তৱতাৰ তথ্যৰ দ্বাৰা নিজকে প্ৰমাণ কৰে। যিকোনো বিশ্বাসেই।

মৌলিক স্তৰত আমাৰ বাস্তৱতা হৈছে, পদাৰ্থবিদসকলে কোৱাৰ দৰে, এক কোৱাণ্টাম চুপ, অৰ্থাৎ বাস্তৱতাৰ সকলো সম্ভাৱ্য ৰূপৰ এক «মিশ্ৰণ», আৰু কেৱল আমাৰ ধাৰণাৰ গাঁথনি, আমি কেনেকৈ আমাৰ পৃথিৱীখন চাওঁ, কোনটো দৃষ্টিভংগীৰ (বিশ্বাস আৰু ধাৰণাৰ) মাজেৰে আমি ইয়াক অনুভৱ কৰোঁ, সেয়াই নিৰ্ধাৰণ কৰে বাস্তৱতাৰ সেই নিৰ্দিষ্ট ৰূপটো যিটো আমি জীয়াই থাকোঁ। হয়, এই বিকল্পসমূহ বাস্তৱায়িত হোৱাৰ বিভিন্ন সম্ভাৱনা থাকে। কিন্তু কোৱাণ্টাম ধাৰণা কিউবিজমে (QBism) আমাক কোৱাৰ দৰে, «তোমাৰ বাস্তৱতাত সৰ্বাধিক সম্ভাৱনাৰে সেইটোৱেই ঘটে যিটোক লৈ তুমি ইমানেই বিশ্বাসী (নিশ্চিত) যে তাৰ ওপৰত বাজি ধৰিবলৈও প্ৰস্তুত»। তোমাৰ বাস্তৱতাত সেইটোৱেই ঘটে যিটোক তুমি বিশ্বাস কৰা, «প্ৰতিজনকেই—তেওঁৰ বিশ্বাস অনুসৰি», আৰু তথ্য তথা সেইবোৰক শৃংখলাবদ্ধ কৰা জ্ঞানবোৰ হৈছে কেৱল পৰিণতি, যিবোৰ আমাৰ বিশ্বাসৰ আৰ্হি অনুসৰি ভৌতিক বাস্তৱতাৰ কোৱাণ্টাম চুপৰ পৰা «ওলাই আহে»।

আন কথাত ক’বলৈ গ’লে, তুমি সঘনে আৰু অজ্ঞাতেই কেৱল সেই কথাটোৰেই প্ৰমাণ বিচাৰি পাবা যিটো তুমি বিশ্বাস কৰা। প্ৰশ্নটো, আকৌ, কেৱল এইটোৱেই যে তোমাৰ বিশ্বাসে, তোমাৰ ধাৰণাই তোমাক সুখী কৰিছে নে নাই? হয়তো আৰম্ভণিতে তুমি তোমাৰ বিশ্বাসসমূহ অৱচেতনভাৱেই গ্ৰহণ কৰিছিলা—মা-দেউতাৰ পৰা, শিক্ষক আৰু লালন-পালনকাৰীসকলৰ পৰা, তোমাৰ চাৰিওফালৰ পৰিৱেশৰ পৰা, কিন্তু এতিয়া তুমি এক সচেতন পছন্দ কৰিব পাৰা। সেই ফলবোৰক সমালোচনাত্মকভাৱে বিবেচনা কৰিব পাৰা, যিবোৰ

তুমি তোমাৰ বৰ্তমানৰ বিশ্বাস আৰু ধাৰণাবোৰৰ পৰা পাইছা আৰু—এতিয়া সচেতনভাৱে—সেইটোকে বাছি ল’ব পাৰা যিটোক তুমি সঁচাকৈয়ে বিশ্বাস কৰিব বিচৰা। বিশ্বাসৰ পছন্দৰ অৰ্থ হৈছে বাস্তৱতা আৰু ই চলি থকা নিয়মসমূহৰ পছন্দ।

যিজনে «বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা»ত বিশ্বাস কৰাটো বাছি লয়, তেওঁ স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে এই বাস্তৱতাৰ নিয়মসমূহৰ অধীনলৈ আহে: সম্পদৰ সীমাবদ্ধতা, তাৰ বাবে সংগ্ৰামৰ প্ৰয়োজনীয়তা, প্ৰতিযোগিতাৰ নিয়মসমূহ, য’ত নৈতিকতা, নীতিনিষ্ঠতা, প্ৰেম আৰু ন্যায়ৰ ওপৰত সদায় কেৱল জীয়াই থকাটোহে থাকিব। যি শক্তিশালী সিহে তিষ্ঠি থাকিব। কিন্তু সদায় তাতোকৈ অধিক শক্তিশালী কোনোবা ওলাব, যাৰ নৈতিক আৰু সামাজিক বাধা-নিষেধ কম। কিন্তু অৱশেষত সিও পৰাজিত হ’ব—আটাইতকৈ শক্তিশালী শত্ৰু—অনিবাৰ্য মৃত্যুৰ ওচৰত। এই বাস্তৱতাত কেৱল এটাই গেৰাণ্টি আছে—পৰাজয়ৰ গেৰাণ্টি, এক স্বাভাৱিক পৰিণতি হিচাপে মৃত্যুৰ গেৰাণ্টি। আৰু যেতিয়ালৈকে তুমি পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত এই সমাপ্তিৰ দিশে অবিৰতভাৱে আগবাঢ়ি যাবা, তুমি দুখ পাবলৈ, ভয় কৰিবলৈ আৰু প্ৰেমহীন হৈ থাকিবলৈ বাধ্য হ’বা। অথবা ভয় আৰু হতাশাৰ বেদনাৰ পৰা নিজক আঁতৰাই ৰাখিবলৈ «বিষনাশক»ৰ ওপৰত জীয়াই থাকিব লাগিব—খাদ্য, যৌনতা, মনোৰঞ্জন, খেল-ধেমালি, কৃত্ৰিম খেল, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পাঠ্যক্ৰম, প্ৰশিক্ষণ, ড্ৰাগছ, মদৰ দ্বাৰা...

আৰু এয়া «বস্তুনিষ্ঠ»। কিয়নো «বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা»ত তোমাৰ পৰা স্বাধীনভাৱে ইমানবোৰ বাহ্যিক কাৰক থাকে যে এজন বুদ্ধিমান মানুহে, যদি তেওঁ «বস্তুনিষ্ঠ, তেওঁৰ পৰা স্বতন্ত্ৰভাৱে বিদ্যমান ভৌতিক বাস্তৱতা»ত বিশ্বাস কৰে, তেন্তে সেই সকলোবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে ভয় আৰু অবিৰত উদ্বেগ অনুভৱ কৰিবলৈ বাধ্য। এনে এক বাস্তৱতাত, স্বাভাৱিকভাৱেই, ভয়েই শাসন কৰে। কিন্তু

মানুহ চিৰন্তন ভয়ত জীয়াই থাকিব নোৱাৰে, ই তেওঁৰ প্ৰকৃত প্ৰকৃতিৰ বিৰোধী। সেয়েহে কিবা এটাৰ দ্বাৰা নিজৰ মনোযোগ আঁতৰাই ৰাখিবলগীয়া হয়...

আৰু বহুতে এই ভয় আৰু যন্ত্ৰণাৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ «ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ» পলাই যায়, এনে এজন ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ যি «বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা»ৰ দৰেই তোমাৰ পৰা পৃথকভাৱে বিদ্যমান—যেন «ডাৱৰৰ ওপৰত বহি সকলো পৰিচালনা কৰা এজন ককাদেউতা»। কিন্তু এয়া যেন «বেয়া পুলিচ» আৰু «ভাল পুলিচ»ৰ দৰে। «একেটা বস্তুকে আন এটা ৰূপত চোৱা»। এতিয়া তুমি তেওঁক ভয় কৰিব লাগিব। আৰু তেওঁ তোমাৰ পৰা কি বিচাৰে সেয়া অহৰহ বিচাৰি উলিয়াবলগীয়া হ’ব। আৰু ইয়াতেই আত্মপ্ৰকাশ কৰে বহুতো ধৰ্মীয় ইগ্ৰেগৰ, সত্ত্বা, যিবোৰে মানুহৰ বিশ্বাসৰ শক্তি শোষণ কৰি পুষ্টি লাভ কৰিব বিচাৰে। কিয়নো বিশ্বাস হৈছে জীৱনৰ উৎস, বিশ্বাস হৈছে এনে এক মাধ্যম যাৰ জৰিয়তে তুমি যিটোক বিশ্বাস কৰা তালৈ শক্তি সঞ্চাৰিত হয়। আৰু তুমি ঈশ্বৰক বিশ্বাস কৰা, বিজ্ঞানক বিশ্বাস কৰা, তৃতীয় বিশ্বযুদ্ধক বিশ্বাস কৰা, নে সকলোকে উদ্ধাৰ কৰিব পৰা ৰাষ্ট্ৰপতিক বিশ্বাস কৰা, ইয়াৰ প্ৰকৃততে কোনো অৰ্থ নাই। তুমি স্বেচ্ছাই তোমাৰ জীৱন-শক্তি বাহিৰৰ কিবা এটাক সমৰ্পণ কৰিছা।

ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব নাই। ঈশ্বৰ আছে। ঈশ্বৰ বিদ্যমান সকলোৰে, সকলো অস্তিত্বশীল বস্তুৰ, যিবোৰ কেতিয়াবা আছিল, আছে আৰু হ’ব, সেই সকলোৰে সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা হিচাপে আৰু একে সময়তে তাৰ উৎস হিচাপে। আৰু সকলো সময়তে এনে কিছুমান মানুহ আছিল যিয়ে মানৱজাতিৰ আৰু সামগ্ৰিকভাৱে জীৱনৰ এই সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ সেৱাত নিজকে উৎসৰ্গা কৰিছিল, এই সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক চৰ্তহীন প্ৰেম, মৃত্যুৰ ওপৰত বিজয় লাভ কৰা অনন্ত জীৱন, পৰম বুদ্ধি, পৰম প্ৰজ্ঞা, পৰম শক্তি আৰু পৰম ইচ্ছা, পৰম কাৰণ আৰু সকলোৰে উৎস, আৰু অৱশেষত, পৰম

আকৰ্ষণীয়তা হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰিছিল। এই সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ সেৱাত নিজকে উৎসৰ্গা কৰা এনে লোকসকলক সন্ত বুলি কোৱা হৈছিল। আৰু এই লোকসকলে এই সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ সৈতে নিজৰ এক কালজয়ী আৰু ধৰ্মৰ অতীত সংযোগ স্থাপন কৰিছিল, আৰু নিজৰ সেৱা আৰু বিশ্বাসৰ দ্বাৰা তাৰ সকলো বা কোনো এক নিৰ্দিষ্ট গুণক সমৃদ্ধ কৰিছিল: কোনোবাই ইচ্ছাশক্তিক বিকশিত কৰিছিল (৪০ বছৰ ধৰি স্তম্ভ বা শিলৰ ওপৰত প্ৰাৰ্থনাত থিয় হৈ), কোনোবাই বিশ্বাসৰ জৰিয়তে পদাৰ্থক নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ শক্তিক («আৰু যদি তোমাৰ বিশ্বাস এটা সৰিয়হ গুটিৰ সমান হয়, তেন্তে তুমি সেই পৰ্বতটোক আঁতৰি যাবলৈ ক’বা, আৰু তোমাৰ কথামতেই সি আঁতৰি যাব»), কোনোবাই পৰম প্ৰজ্ঞা অৰ্জন কৰিছিল, বুদ্ধিক শক্তিশালী কৰি আৰু ইয়াক আত্মালৈ, চেতনাৰ সৰ্বোচ্চ ৰূপ স্বৰূপ আত্মালৈ উন্নীত কৰি। কোনোবাই মনক অনুশাসিত কৰিছিল। কোনোবাই শৰীৰৰ ভয় আৰু সীমাবদ্ধতা তথা শাৰীৰিক আসক্তিৰ পৰা মুক্তিৰ সাধনা কৰিছিল। কোনোবাই শৰীৰক সিদ্ধ কৰিছিল। কোনোবাই আত্মাৰ পৰিসৰ সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল। কোনোবাই শক্তিক জাগ্ৰত কৰিছিল। কোনোবাই প্ৰেম অৰ্জন কৰিছিল।

হয়, এয়াও বিশ্বাস। কিন্তু এই বিশ্বাস, যি সমগ্ৰ, এক আৰু অবিভাজ্য সত্তাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত, যিয়ে সকলো সময়তে জীৱন্ত কালজয়ী ঈশ্বৰৰ সৈতে নিজৰ জীৱন্ত যোগাযোগ স্থাপন কৰিছিল, আত্মাৰ একত্ৰিত ভঁৰালত নিজৰ উপলব্ধিসমূহ সমৰ্পণ কৰিছিল, এই বিশ্বাসে, জীৱন্ত বিশ্বাসে, আমাৰ আৰু তোমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক সৃষ্টি কৰিছে, য’ত এদিন প্ৰতিজন ইচ্ছুক ব্যক্তিয়ে প্ৰৱেশাধিকাৰ লাভ কৰিব—আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত যোগ্যতাৰ দ্বাৰা নহয়, বৰঞ্চ মানৱ ইতিহাসৰ এই সাধুসকলৰ নিঃস্বাৰ্থ সন্মিলিত সাধনাৰ পৰা নিৰ্মিত পৰম কৃপাৰ দ্বাৰা, যি আমাৰ প্ৰতি এক ঈশ্বৰ আৰু তেওঁৰ প্ৰেমৰ প্ৰতিচ্ছবিত, নিজ সন্তানৰ প্ৰতি আমাৰ একমাত্ৰ পিতৃ-মাতৃ হিচাপে তেওঁৰ কৃপাত গঢ় লৈ উঠিছে।

আৰু এই বিশ্বাসে, তাৰ সৰ্বজনীনতাৰ বাবে, সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ এক সামূহিক বাস্তৱতা, স্বৰ্গৰ এক সামূহিক বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰে।

এই লোকসকলৰ প্ৰতিজনেই নিজৰ দুৰ্বলতা, নিজৰ সীমাবদ্ধতাক আৰম্ভণি বিন্দু হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু বিশ্বাসৰ শক্তি তথা ইচ্ছাৰ শক্তিক বৃদ্ধি কৰিছিল (আৰু ইচ্ছা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ, যেনেকৈ আমি পৰৱৰ্তী অধ্যায়ত দেখিম), নিজৰ দুৰ্বলতা আৰু ভয়ৰ পৰা মুখ ঘূৰাই নলৈ আৰু আন মানুহৰ দৰে «বিষনাশক»ৰ মাজত আত্মবিস্মৃত হ’বলৈ চেষ্টা নকৰি, বৰঞ্চ সেইবোৰৰ চকুলৈ পোনপটীয়াকৈ চাই আৰু এই সীমাসমূহ অতিক্ৰম কৰাৰ এক মহৎ কাৰ্য নিতৌ সম্পাদন কৰি, এই তপস্যাৰ ফল ব্যক্তিগতভাৱে নিজৰ বাবে নহয়, সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ বাবে, তাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ বাবে, যাক আমি এক ঈশ্বৰ, এক পিতৃ-মাতৃ, এক আত্মা বুলি কওঁ তাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গা কৰিছিল, এই কথা উপলব্ধি কৰি যে এই সকলোবোৰ উচ্চ গুণ এতিয়াই বা এই মুহূৰ্ততেই পূৰ্ণতালৈ নাহিব, কিন্তু ভৱিষ্যতে («আহিবলগীয়া যুগত»), এক গুণগতভাৱে নতুন চেতনাত উপনীত হ’ব, যিয়ে এদিন নিজকে সকলোৰে কাৰণ হিচাপে উপলব্ধি কৰিব। স্ৰষ্টাৰ চেতনাত।

আৰু এয়া, সেই ভৱিষ্যত আহি পালেহি। এদিন—সেইটো হৈছে এতিয়া।

তুমি সুধিব পাৰা, কেৱল নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰাটো কিয় সম্ভৱ নহয়? সম্ভৱ। কিন্তু তুলনা কৰা: এক পৃথক সত্তা হিচাপে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস, আৰু এক ঈশ্বৰৰ, এক জীৱনৰ এক অনন্য প্ৰকাশ হিচাপে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস, যিয়ে নিজৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক মূৰ্ত কৰি তুলিছে আৰু প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে নিজৰ সকলো অনন্য

প্ৰকাশৰ জৰিয়তে ইয়াক সম্প্ৰসাৰিত কৰি আছে, যাৰ পৰা ঈশ্বৰৰ প্ৰতিটো সন্তানে, নিজৰ বাস্তৱতাৰ প্ৰতিজন স্ৰষ্টাই, এক আত্মা-পিতৃ-মাতৃৰ পৰা লাভ কৰা প্ৰতিভা আৰু উপহাৰসমূহ প্ৰতিপল বিকশিত কৰি থাকে, আৰু এই সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা বৃদ্ধিত নিজৰ দৈনন্দিন অৱদান আগবঢ়ায়, যাৰ প্ৰতিদান হিচাপে এক বৰ্তমানৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে এক শৰীৰৰ সকলো সন্তান আৰু অংশৰ দ্বাৰা লালিত এক সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ এক নৱীকৃত সংস্কৰণ লাভ কৰে।

স্বীকাৰ কৰা, নিজৰ অভিজ্ঞতাৰে সীমাবদ্ধ চেতনাৰ এক পৃথক বাহক হিচাপে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস, আৰু সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ দ্বাৰা লালিত এক কালজয়ী চেতনাৰ এক সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক নিজৰ মাজত ধাৰণ কৰা এক ঈশ্বৰৰ এক অনন্য প্ৰকাশ হিচাপে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস—এই দুটা সম্পূৰ্ণ বেলেগ কথা।

তেন্তে, নিজৰ ওপৰত কেনেকৈ বিশ্বাস কৰিব পাৰি, নিজৰ বাস্তৱতাৰ স্ৰষ্টা হিচাপে নিজৰ ওপৰত, সমগ্ৰৰ পৰা পৃথক নোহোৱাকৈ, বৰঞ্চ তোমাৰ অনন্য মানৱীয় ৰূপত এক ঈশ্বৰৰ এক ঐশ্বৰিক সত্তা আৰু প্ৰিয় সন্তান, অনন্য প্ৰকাশ হিচাপে?

কিয়নো বিশ্বাস ইচ্ছাৰ সৈতে অতি ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত। আমি যিটোক বিশ্বাস কৰিব বিচাৰোঁ, তাকেই বিশ্বাস কৰোঁ। আৰু তাৰ ওলোটাটোও: আমাৰ ইচ্ছাবোৰ আমাৰ বিশ্বাসৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত হয়। আহা তোমাৰ ইচ্ছাসমূহৰ জীৱনদায়িনী শক্তিক বুজি লওঁ।