নিজৰ আৰু আনৰ ওপৰত আস্থা কেনেকৈ গঢ়ি তুলিব

আস্থা আমি ভবাতকৈও ওচৰতেই আৰম্ভ হয়

আমি সাধাৰণতে আস্থাৰ কথা কওঁ এনে এটা কথা হিচাপে যিটো মানুহৰ মাজত ঘটে। আপুনি বন্ধুৰ ওচৰত গোপন কথা ৰাখে, চুবুৰীয়াৰ হাতত চাবি দিয়ে, সহকৰ্মীৰ ওপৰত কাম এটা এৰি দিয়ে। কিন্তু ইয়াৰ আগতে আহে আৰু অধিক নীৰৱ এক আস্থা: নিজৰ কণ্ঠস্বৰৰ ওপৰত আস্থা।

আপুনি যেতিয়া জানে যে আপুনি কি অনুভৱ কৰে আৰু আপোনাৰ কি লাগে, তেতিয়া সেইটো স্পষ্টকৈ ক’বলৈ সহজ হয়। যেতিয়া নাজানে, আপুনি ইতস্ততঃ কৰে, আনে কি আশা কৰে সেয়া আন্দাজ কৰে আৰু আটাইতকৈ বেয়াটোৰ বাবে সাজু হয়। বহুতে ইয়াক সাধাৰণ দিনৰ পৰা জানে: এটা কথাবতৰাত আপুনি কিবা এটাত সন্মতি দিয়ে, আৰু পিছতহে বুজি পায় যে আপুনি সেইটো বিচৰা নাছিল।

আনৰ ওপৰত আস্থা বহুখিনি নিজৰ ওপৰত আস্থাৰ দৰে একে উপাদানেৰে গঠিত। দুয়োটাই বাঢ়ে যেতিয়া আপুনি শুনে, যেতিয়া আপুনি সৎ হয় আৰু যেতিয়া আপুনি দিয়া কথা ৰাখে।

নিজৰ কথা শুনিবলৈ এটা বিৰতি লাগে

দিনটোৰ বেছিভাগ সময় আমি কেৱল প্ৰতিক্ৰিয়া জনাওঁ। বাৰ্তা আহে, সময়সীমা ওচৰ চাপে, ৰাস্তা কোলাহলপূৰ্ণ। চিন্তাবোৰ আমি বাছি উলিয়াব পৰাতকৈ দ্ৰুতগতিত চলে, সেয়ে আমি আটাইতকৈ জোৰেৰে চিঞৰি থকা চিন্তাটো অনুসৰি কাম কৰোঁ। বাছনি আৰম্ভ হয় এটা বিৰতিৰ পৰা।

উশাহ হৈছে আটাইতকৈ সহজ বিৰতি। ইয়াৰ খৰচ নাই আৰু ইয়াৰ বাবে কোনো সঁজুলি বা প্ৰস্তুতিৰ প্ৰয়োজন নাই। কিছুমান অধ্যয়নত লাহে লাহে উশাহ লোৱাৰ লগত শান্ত অনুভৱৰ সম্পৰ্ক পোৱা গৈছে, আৰু বহুতে তেনেকৈয়ে বৰ্ণনা কৰে। আমি কোনো ফলাফলৰ প্ৰতিজ্ঞা নকৰোঁ। আমি কেৱল কওঁ যে লাহে লাহে লোৱা এটা উশাহ ৰৈ নিজকে সুধিবলৈ এটা সৰু ঠাই: মই সঁচাকৈয়ে কেনে আছোঁ?

বিৰতিয়ে আপোনাক সৰু সৰু সংকেত লক্ষ্য কৰিবলৈও দিয়ে: কান্ধত টান, উশাহৰ গতি, বাৰে বাৰে ঠেলি পঠিয়াই দিয়া এটা চিন্তা। আমি খৰখেদা কৰি থাকোঁতে এইবোৰ সকলো দৃষ্টিৰ বাহিৰত থাকি যায়।

এটা শান্ত মিনিটত আপুনি এইবোৰ কৰিব পাৰে:

• আপুনি কি অনুভৱ কৰি আছে সেয়া লক্ষ্য কৰক, তাক ঠিক কৰিবলৈ খৰখেদা নকৰাকৈ
• আপুনি কৃতজ্ঞ হোৱা এটা কথাৰ নাম লওক
• সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ নিজৰ এটা সৰু সিদ্ধান্ত লওক
• বহুতৰ বৰ্ণনা অনুসৰি অলপ বেছি স্পষ্ট মন লৈ নিজৰ দিনলৈ উভতি যাওক

কৃতজ্ঞতাই আপোনাৰ যি আছে তাৰ ওপৰত ভৰসা কৰিবলৈ সহায় কৰে

2003 চনৰ এখন সুপৰিচিত অধ্যয়নত গৱেষক Emmons আৰু McCullough-এ সেইসকল মানুহক লক্ষ্য কৰিছিল যিসকলে নিয়মিতভাৱে লিখি ৰাখিছিল কিহৰ বাবে তেওঁলোক কৃতজ্ঞ। এই মানুহখিনিয়ে নিয়ন্ত্ৰণ গোটতকৈ বেছিকৈ ভাল অনুভৱ কৰা বুলি জনাইছিল। কামটো Journal of Personality and Social Psychology-ত প্ৰকাশ পাইছিল।

কৃতজ্ঞতাই আপোনাৰ মনোযোগ আপোনাৰ জীৱনত আগৰেপৰা থকা স্থিৰ কথাবোৰলৈ ঘূৰাই দিয়ে, আৰু যিটো স্থিৰ তাৰ ওপৰত ভৰ দিয়াটো সহজ। নিজৰ ওপৰত আস্থা এইদৰেও বাঢ়িব পাৰে: আপুনি লক্ষ্য কৰে যে আপুনি হিচাপ কৰাতকৈ বেছি পাইছে।

নিজৰ ওপৰত আস্থাৰ পৰা আনৰ ওপৰত আস্থালৈ

আপুনি যেতিয়া অধিক স্থিৰ অনুভৱ কৰে, আন মানুহবোৰ বেলেগ দেখা যায়। আপুনি বেছি শুনে আৰু কম আত্মৰক্ষা কৰে। এইটো গুৰুত্বপূৰ্ণ, কিয়নো মানুহৰ মাজত আস্থা প্ৰায়ে ক্ষীণ আৰু বহুতে অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰে। WHO-ৰ সামাজিক সংযোগ আয়োগ (WHO Commission on Social Connection, 2025)ৰ মতে, বিশ্বৰ প্ৰায় ছয়জন মানুহৰ ভিতৰত এজনে নিসংগতা অনুভৱ কৰে।

গঢ়ি তুলিবলৈ দৃঢ় ভেটিও আছে। যিকোনো দুজন মানুহে ডিএনএৰ প্ৰায় 99.9% ভগাই লয়, জিনোম প্ৰতিষ্ঠানবোৰে ব্যাপকভাৱে কোৱা এটা কথা। পৃথিৱীত প্ৰায় 8 বিলিয়ন মানুহ আছে, আৰু আমি মতভেদ হোৱাৰ সময়ত যেনে দেখা যায় তাতকৈ বহুগুণে বেছি একে।

আনৰ সৈতে তালে তালে কাম কৰিলেও সহায় হোৱা যেন লাগে। Wiltermuth আৰু Heath-ৰ গৱেষণাত (Psychological Science, 2009), যিসকল মানুহে একেলগে তালে তালে কিবা কৰিছিল, যেনে খোজ কঢ়া বা গান গোৱা, পিছত তেওঁলোক অচিনাকি মানুহকে ধৰি আনৰ লগত সহযোগিতা কৰিবলৈ অধিক ইচ্ছুক আছিল। 11:11ৰ মিনিটটো এটা পৰীক্ষা নহয়, কিন্তু ইয়াৰ ভিতৰত একেটা সহজ ভাৱনা আছে: বহু মানুহে একে সময়ত এটা নীৰৱ কাম কৰা।