আমি লোৱা অক্সিজেন ক’ৰ পৰা আহে?

চমু উত্তৰ

পৃথিৱীৰ অক্সিজেনৰ এক বিৰাট অংশ মহাসাগৰবোৰে দিয়ে। প্ৰায়ে ইয়াক প্ৰায় আধা বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। বাকীখিনি আহে বন, ঘাঁহনি আৰু আন উদ্ভিদৰ পৰা। এইবোৰ মোটামুটি বৰ্ণনা, সঠিক হিচাপ নহয়, কিন্তু ছবিখন স্পষ্ট: আমি লোৱা অক্সিজেন আমাৰ নিজৰ পৃথিৱীৰ মহাসাগৰ, বন আৰু ঘাঁহনিৰ পৰা আহে।

আপুনি যদি মানচিত্ৰত এটা মাত্ৰ ঠাই বিচাৰিছিল, তেন্তে তেনে একো নাই। যোগান গোটেই পৃথিৱীতে বিয়পি আছে, আৰু ইয়াৰ এটা ডাঙৰ অংশ আহে মহাসাগৰৰ পৰা, যিবোৰ আমাৰ বেছিভাগ মানুহে কমেহে দেখোঁ।

এই লেখাটো কি নহয়, সেয়া সহজকৈ কোৱা উচিত। ই বৈজ্ঞানিক তালিকা নহয়। ইয়াত দিয়া সংখ্যাবোৰ দৈনন্দিন আনুমানিক হিচাপ: মহাসাগৰে প্ৰায় আধা, বাকীখিনি স্থলভাগৰ উদ্ভিদৰ পৰা। কোনোৱে সঠিক সংখ্যা বিচাৰিলে পৃথিৱী-বিজ্ঞানীসকলৰ কাম চাব লাগে। আমি যিটো ভগাই ল’ব বিচাৰোঁ সেয়া হ’ল ছবিখন, কিয়নো ছবিখন মনত ৰাখিবলৈ সহজ আৰু ইয়াৰ বাবে কৃতজ্ঞ হোৱাও সহজ।

দূৰৰ পৰা অহা এটা উপহাৰ

আপুনি লোৱা অক্সিজেন খিড়িকীৰ বাহিৰৰ গছবোৰৰ পৰাই আহে বুলি কল্পনা কৰাটো স্বাভাৱিক। সেই গছবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ। কিন্তু বতাহে বায়ুমণ্ডলক সদায় মিহলি কৰি থাকে, সেয়ে আজি আপুনি যি বতাহত উশাহ লৈছে, সেয়া কিছুদিন আগতে হয়তো আন এখন মহাদেশৰ ওপৰত আছিল। আপুনি লোৱা অক্সিজেনৰ কোনো ঠিকনা নাই। ই এখন সাধাৰণ আকাশৰ পৰা ভগাই দিয়া হয়।

এইটো অলপ ৰৈ ভাবিবলগীয়া কথা। ক’ৰবাত এখন মহাসাগৰ আছে যিখন হয়তো আপুনি কেতিয়াও নেদেখে, আৰু এনে বন আছে য’ত আপুনি কেতিয়াও নোসোমায়। আজি পুৱা আপুনি লোৱা উশাহটোত সেইবোৰৰ কিছু অৱদান থাকিব পাৰে। প্ৰায় 8 বিলিয়ন মানুহে একে সময়তে একে উৎসৰ পৰা লয়। কোনেও বিল পঠিয়াই দিয়া নাই, আৰু কাৰো সোধাৰো প্ৰয়োজন নাই।

এইটোক এটা ভগাই লোৱা ঘৰৰ দৰে ভাবক। ঘৰ এটাত বহু মানুহে একেটা কোঠা, একেটা পানী, একে উষ্ণতা ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু কোনেও হিচাপ নাৰাখে কোনে কি ব্যৱহাৰ কৰিলে। পৃথিৱীও অলপ তেনেকুৱাই। ই প্ৰায় 8 বিলিয়ন মানুহৰ এটা অতি ডাঙৰ পৰিয়ালৰ এটা ঘৰ, আৰু বতাহ ই দিয়া প্ৰথম বস্তুবোৰৰ অন্যতম।

আমি কিয় কমেহে লক্ষ্য কৰোঁ

যি নাই তাক আমি লক্ষ্য কৰোঁ, যি সদায় আছে তাক নহয়। এটা উশাহ ইমান স্থিৰ আৰু ইমান নীৰৱ যে ই পটভূমিত মিলি যায়, আৰু বহুতে গোটেই দিনটো এবাৰো ইয়াৰ বিষয়ে নাভাবে। তথাপি এয়া দিনটোৰ প্ৰথম উপহাৰ আৰু শেষ উপহাৰ, আৰু ই আমাৰ পৰা একো নিবিচাৰে। এটা সৰু পৰীক্ষা কৰি চাওক। পিছলৈ যেতিয়া আপুনি ব্যস্ত থাকিব, নিজকে সুধিব শেষবাৰ কেতিয়া আপুনি নিজৰ উশাহৰ কথা ভাবিছিল। উত্তৰ যদি এনে হয় যে আপোনাৰ মনত নাই, সেয়া স্বাভাৱিক, আৰু চিন্তা কৰিবলগীয়া একো নাই।

লক্ষ্য কৰাটোৱেই গোটেই আমন্ত্ৰণ। এই মুহূৰ্তত আপুনি একো সমাধান কৰিব লগা নাই। আপুনি কেৱল দেখিব লাগে যে দিনটো জুৰি বাৰে বাৰে আপোনাক কিবা এটা দিয়া হৈ আছে। আৰম্ভ কৰিবলৈ ইমানেই লাগে।

কৃতজ্ঞতাই আপোনাৰ বাবে কি কৰিব পাৰে

কৃতজ্ঞতাৰ ওপৰত গৱেষণা হৈছে। Journal of Personality and Social Psychology-ত প্ৰকাশিত Emmons আৰু McCullough-ৰ 2003 চনৰ এখন গৱেষণাপত্ৰত, যিসকল মানুহে নিয়মিতভাৱে লিখি ৰাখিছিল তেওঁলোকে কিহৰ বাবে কৃতজ্ঞ, নিয়ন্ত্ৰণ গোটৰ মানুহতকৈ তেওঁলোকে বেছিকৈ ভাল অনুভৱ কৰা বুলি জনাইছিল। অধ্যয়নটো উশাহৰ বিষয়ে নাছিল। কিন্তু কৃতজ্ঞ হ’বলৈ উশাহ সম্ভৱতঃ আটাইতকৈ সহজ বস্তু: ই সদায় থাকে, ই বিনামূলীয়া, আৰু ইয়াৰ বাবে কোনো বিশেষ উপলক্ষ্যৰ প্ৰয়োজন নাই। ধন্যবাদত ডাঙৰ শব্দৰ প্ৰয়োজন নাই। সেয়া চমু আৰু নীৰৱ হ’ব পাৰে: এই উশাহৰ বাবে ধন্যবাদ।

লাহে লাহে উশাহ লোৱা আন এটা কথা যাক গৱেষকসকলে চাইছে: কিছুমান অধ্যয়নত ইয়াৰ লগত শান্ত অনুভৱৰ সম্পৰ্ক পোৱা গৈছে। আমি ইয়াক সাৱধানে উল্লেখ কৰোঁ আৰু একো প্ৰতিজ্ঞা নকৰোঁ। আপুনি যদি অলপ ৰৈ, লাহে লাহে উশাহ লৈ মহাসাগৰ আৰু বনবোৰৰ কথা ভাবে, তেন্তে আপুনি এটা সহজ কাম কৰে, যিটোক বহুতে মনক শান্ত কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰে। চেষ্টা কৰি চাবলৈ এটা সৰু উপায় ইয়াত আছে:

• এটা মুহূৰ্ত ৰৈ যাওক আৰু লাহেকৈ এটা উশাহ লওক।
• যিবোৰ মহাসাগৰ, বন আৰু ঘাঁহনিয়ে ইয়াক সৃষ্টি কৰাত সহায় কৰিছে, সেইবোৰৰ কথা ভাবক।
• উশাহ এৰক আৰু নিজৰ শব্দত, নিজৰ ভাষাত ধন্যবাদ কওক।

প্ৰতিটো উশাহ আমাৰ ভগাই লোৱা ঘৰৰ এটা উপহাৰ। ইয়াক লক্ষ্য কৰিবলৈ এটা মিনিটেই লাগে।