শান্তি কিহৰ পৰা আৰম্ভ হয়? আমি ভগাই লোৱা এটা মিনিট

শান্তি সৰুকৈ আৰম্ভ হয়

আমি যেতিয়া ‘শান্তি’ শব্দটো কওঁ, তেতিয়া প্ৰায়ে কিবা অতি ডাঙৰ আৰু দূৰৰ বস্তুৰ ছবি দেখোঁ। অথচ আমাৰ বেছিভাগে শান্তিৰ, বা তাৰ অভাৱৰ, মুখামুখি হওঁ ঘৰত, কামত, শাৰীত থিয় হৈ থাকোঁতে, বা উত্তৰ দিবলৈ ওলোৱা বাৰ্তা এটাত।

এটা শান্ত মিনিট সৰু, আৰু সেয়াই ইয়াৰ সবলতা। ই কাৰো অনুমতিলৈ অপেক্ষা নকৰে আৰু আনে আগতে সন্মত হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। আপুনি ইয়াক এই মুহূৰ্তৰ পৰাই আৰম্ভ কৰিব পাৰে।

শান্তি দৈনন্দিন বাছনিত দেখা দিয়ে: কাৰোবাক বাক্য শেষ কৰিবলৈ দিয়া, উত্তৰ দিয়াৰ আগতে এক ছেকেণ্ড ৰৈ যোৱা, পুৰণি খং এটা নতুন কথাবতৰাৰ বাহিৰত এৰি যোৱা। প্ৰতিটো এটা সৰু বিৰতিৰ পৰা আৰম্ভ হয়, আৰু এনে বিৰতিবোৰ উশাহতে থাকে।

শেষবাৰ আপুনি কিবা এটাৰ বাবে সঁচাকৈয়ে কৃতজ্ঞ হোৱাৰ কথা মনত পেলাওক। সেই মুহূৰ্তত কাজিয়াৰ ঠাই আছিল নেকি? বহুতে কয় নাছিল।

এটা উশাহ, এটা মিনিট

বতাহে গোটেই পৃথিৱী ঘূৰি ফুৰে। বতাহবোৰে ইয়াক সদায় মিহলি কৰে, সেয়ে আজি আপুনি যি বতাহত উশাহ লৈছে সেয়া কিছুদিন আগতে হয়তো আন এখন মহাদেশৰ ওপৰত আছিল। পদাৰ্থবিজ্ঞানীসকলৰ এটা চিন্তা-পৰীক্ষা আৰু আগলৈ যায়: সম্ভৱতঃ আপুনি লোৱা প্ৰতিটো উশাহতে বহু আগতে জীয়াই থকা যিকোনো মানুহৰ, যেনে জুলিয়াছ ছিজাৰৰ, এটা উশাহৰ কিছুমান অণু থাকে। এয়া আনুমানিক হিচাপ, জোখ-মাখ নহয়, কিন্তু ই ভাৱনাটো ভালকৈ দেখুৱায়।

কোনো এটা উশাহত কাৰ অণু আছে সেয়া কোনেও যাচাই কৰিব নোৱাৰে। যিটো গুৰুত্বপূৰ্ণ সেয়া হ’ল চিন্তাটোৰ দিশ: আমি একেখন বায়ুমণ্ডল ভগাই লওঁ। পৃথিৱীৰ অক্সিজেনৰ এক ডাঙৰ অংশ মহাসাগৰবোৰে দিয়ে, প্ৰায়ে প্ৰায় আধা বুলি কোৱা হয়, আৰু বাকীখিনি আহে বন, ঘাঁহনি আৰু আন উদ্ভিদৰ পৰা।

গতিকে বেলেগ বেলেগ ঠাইৰ মানুহে যেতিয়া নিজৰ উশাহৰ বাবে ধন্যবাদ জনায়, এক অৰ্থত তেওঁলোকে একেটা কথাৰে বাবেই ধন্যবাদ জনায়। প্ৰকল্পটোৰ আঁৰৰ সহজ ভাৱনা এয়াই: একে মিনিটত একেটা উশাহৰ বাবে ধন্যবাদ জনোৱা মানুহৰ শত্ৰু হোৱাৰ কোনো কাৰণ নাই।

ভগাই লোৱা মুহূৰ্তে মানুহৰ ওপৰত কি কৰে

Wiltermuth আৰু Heath-ৰ গৱেষণাত (Psychological Science, 2009), যিসকল মানুহে একেলগে তালে তালে কিবা কৰিছিল, যেনে খোজ কঢ়া বা গান গোৱা, পিছত তেওঁলোক অচিনাকি মানুহকে ধৰি আনৰ লগত সহযোগিতা কৰিবলৈ অধিক ইচ্ছুক আছিল।

সহযোগিতা শান্তিৰ এটা অংশ। ইয়াত আমি সকলো কথাত একমত হ’ব লগা নহয়। ইয়াত লাগে কাষে কাষে থিয় হৈ একেলগে কিবা কৰিব পৰা হোৱা। এটা ভগাই লোৱা নীৰৱ মিনিট সেইটো অনুভৱ কৰিবলৈ এটা বিনম্ৰ উপায়। ইয়াৰ কোনোটোতেই ডাঙৰ প্ৰশ্নবোৰত একমত হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। দুজন মানুহে বহু কথাত দ্বিমত হৈও এটা নীৰৱ মিনিট ভগাই ল’ব পাৰে।

বহুতে অকলশৰীয়াও অনুভৱ কৰে। WHO-ৰ সামাজিক সংযোগ আয়োগ (WHO Commission on Social Connection, 2025)ৰ মতে, বিশ্বৰ প্ৰায় ছয়জন মানুহৰ ভিতৰত এজনে নিসংগতা অনুভৱ কৰে। অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰা কাৰোবাৰ বাবে, আনেও নিজৰ 11:11ত একে নীৰৱ কাম কৰি আছে বুলি জনাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ হ’ব পাৰে।

এটা মিনিটত আপুনি কি কৰিব পাৰে

আপোনাৰ শান্ত কোঠা এটাৰ প্ৰয়োজন নাই। এটা মিনিট প্ৰায় য’তেই আঁটি যায়: ৰান্ধনিশালৰ টেবুলত, বেঞ্চত, ডেস্কত, বাছ ষ্টপত। পৃথিৱীলৈ অলপ শান্ত ভাৱ যোগ কৰিবলৈ এটা অতি সৰু উপায় ইয়াত আছে।

• আপুনি যি কৰি আছিল তাক বন্ধ কৰক আৰু কান্ধ দুটা শিথিল হ’বলৈ দিয়ক।
• লাহে লাহে উশাহ লওক, সচৰাচৰতকৈ অলপ লাহে। কিছুমান অধ্যয়নত লাহে লাহে উশাহ লোৱাৰ লগত শান্ত অনুভৱৰ সম্পৰ্ক পোৱা গৈছে, আৰু বহুতে তেনেকৈয়ে বৰ্ণনা কৰে।
• উশাহটোৰ বাবেই ধন্যবাদ কওক, নিজৰ শব্দত আৰু নিজৰ ভাষাত।
• আন ঠাইৰ যিসকল মানুহে একে মিনিট নিজৰ 11:11ত কটাই আছে, তেওঁলোকৰ কথা ভাবক।

পিছত লক্ষ্য কৰক আপুনি পৰৱৰ্তী বাৰ্তাৰ উত্তৰ কেনেকৈ দিয়ে বা পৰৱৰ্তী মানুহজনৰ লগত কেনেকৈ কথা কয়। কিছুমানে প্ৰথমে সৰু সৰু কথা লক্ষ্য কৰে: অলপ লাহে দিয়া উত্তৰ, অলপ কোমল সুৰ, কিবা কঠোৰ কোৱাৰ আগতে ভাবিবলৈ এটা মুহূৰ্ত। আমি একো প্ৰতিজ্ঞা নকৰোঁ, আৰু প্ৰথমে আপুনি যদি একো লক্ষ্য নকৰে, সেয়াও ঠিক।