একেলগে কাম কৰা অকলে কৰাতকৈ কিয় অধিক সবল?

ফোঁট আৰু মহাসাগৰ

এটা গৰম দিনত শিলত থকা এটা ফোঁট কেইমিনিটমানতে নাইকিয়া হয়। মহাসাগৰ নাইকিয়া নহয়। ই একেটা পানীৰেই গঠিত, কিন্তু ই একেলগে থাকে, আৰু পৃথিৱীৰ অক্সিজেনৰ এক বিৰাট অংশ মহাসাগৰবোৰে দিয়ে, প্ৰায়ে প্ৰায় আধা বুলি কোৱা হয়। ফোঁটটোৰ একো সলনি হোৱা নাই। সলনি হৈছে এইটো যে ই আৰু অকলে নাই।

মানুহো অলপ তেনেকুৱাই। অকলে থাকিলে আমি ক্লান্ত হওঁ, সন্দেহ কৰোঁ, ৰৈ যাওঁ। একেলগে থাকিলে, বহুতে দেখা পায়, আগবাঢ়ি যাবলৈ সহজ হয়। এয়া কেৱল এটা সুখদায়ক ভাৱনা নহয়। গৱেষকসকলে ইয়াক চাইছে, আৰু তেওঁলোকে যি পাইছে সেয়া জানি ল’বলগীয়া।

প্ৰথমে অৱশ্যে লক্ষ্য কৰা ভাল যে আমি আগৰেপৰাই ভগাই লোৱা কিবা এটাৰ অংশ। বতাহবোৰে বায়ুমণ্ডলক সদায় মিহলি কৰি থাকে, সেয়ে আজি আপুনি যি বতাহত উশাহ লৈছে সেয়া কিছুদিন আগতে হয়তো আন এখন মহাদেশৰ ওপৰত আছিল। পদাৰ্থবিজ্ঞানীসকলে এটা চিন্তা-পৰীক্ষাও আগবঢ়াইছে: আমাৰ প্ৰতিটো উশাহতে সম্ভৱতঃ বহু আগতে জীয়াই থকা যিকোনো মানুহৰ, যেনে ছিজাৰৰ, এটা উশাহৰ কিছুমান অণু আছে। এয়া মোটামুটি হিচাপ, জোখ-মাখ নহয়। তথাপি ই এখন ছবি দিয়ে। আমি প্ৰত্যেকেই একে বতাহৰ মহাসাগৰত থিয় হৈ আছোঁ।

একেলগে কাম কৰাৰ বিষয়ে গৱেষণাই কি কয়

2009 চনত Wiltermuth আৰু Heath-এ Psychological Science-ত মানুহে ইজনে সিজনৰ লগত তাল মিলাই কাম কৰিলে কি হয়, তাৰ বিষয়ে এটা অধ্যয়ন প্ৰকাশ কৰিছিল। যিসকল অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে একেলগে কিবা কৰিছিল, যেনে খোজ কঢ়া বা গান গোৱা, পিছত তেওঁলোকে অচিনাকি মানুহকে ধৰি আনৰ লগত সহযোগিতা কৰিবলৈ অধিক ইচ্ছুক আছিল। তালে তালে খোজ কঢ়াৰ সহজ কামেই মানুহক কাষে কাষে কাম কৰিবলৈ অধিক সাজু কৰা যেন লাগিছিল।

এই ফলাফলৰ বিষয়ে আমি সাৱধান। ই নকয় যে প্ৰতিটো গোটীয়া কামেই সকলো ঠিক কৰি দিয়ে। ই কয় যে আনৰ লগত তাল মিলাই কাম কৰাৰ পিছত মানুহ সহযোগিতাৰ প্ৰতি অধিক মুকলি হৈছিল। এয়া আশাজনক আবিষ্কাৰ, কিয়নো ই ইংগিত দিয়ে যে আৰম্ভ কৰিবলৈ এটা ভগাই লোৱা মুহূৰ্তই যথেষ্ট হ’ব পাৰে।

এটা ভগাই লোৱা সময়ত এটা মিনিট একে ভাৱনাৰেই এক কোমল ৰূপ: বহু মানুহে এটা মুহূৰ্তত এটা সহজ, নীৰৱ কাম কৰা, প্ৰত্যেকে নিজৰ ঠাইত। আমি ক’ব নোৱাৰোঁ যে মিনিটটোৰ প্ৰভাৱ অধ্যয়নটোৰ দৰেই। আমি ক’ব পাৰোঁ যে ইয়াৰ আকৃতি একে ধৰণৰ, আনৰ লগত তাল মিলাই কৰা এটা সহজ কাম।

এতিয়া কিয় ই গুৰুত্বপূৰ্ণ

WHO-ৰ সামাজিক সংযোগ আয়োগৰ (WHO Commission on Social Connection) 2025 চনৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি, বিশ্বৰ প্ৰায় ছয়জন মানুহৰ ভিতৰত এজনে নিসংগতা অনুভৱ কৰে। ইয়াক পৃথিৱীৰ প্ৰায় 8 বিলিয়ন মানুহৰ সংখ্যাৰ কাষত ৰাখিলে, ঠিক এই মুহূৰ্তত নিজৰ চিন্তাৰ সৈতে অকলে থাকিব পৰা মানুহৰ সংখ্যা অতি বহুত। একে সময়তে, আমাৰ যিকোনো দুজনে ডিএনএৰ প্ৰায় 99.9% ভগাই লয়, জিনোম প্ৰতিষ্ঠানবোৰে ব্যাপকভাৱে কোৱা এটা কথা। অকলশৰীয়া অনুভৱে যিমান বুজায় তাতকৈ আমি বহুগুণে বেছি একে।

এটা ভগাই লোৱা মিনিট এটা কৃতজ্ঞতাৰ মিনিটো। Emmons আৰু McCullough-ৰ 2003 চনৰ অধ্যয়নত, যিসকল মানুহে নিয়মিতভাৱে লিখি ৰাখিছিল তেওঁলোকে কিহৰ বাবে কৃতজ্ঞ, নিয়ন্ত্ৰণ গোটতকৈ তেওঁলোকে বেছিকৈ ভাল অনুভৱ কৰা বুলি জনাইছিল। এয়া এটা বিনম্ৰ আবিষ্কাৰ, আৰু ই যিমান দেখুৱায় তাতকৈ বেছি আমি প্ৰতিজ্ঞা নকৰোঁ।

এটা ফোঁট কেনেকৈ মহাসাগৰত মিলে

একেলগে থকাটোৰ বাবে মঞ্চৰ প্ৰয়োজন নাই। ই অতি সৰু হ’ব পাৰে। ইয়াৰ সৰলতম ৰূপ এনে:

• আপুনি এটা মুহূৰ্ত বাছি লয়, যিটো সকলোৰে বাবে একে: স্থানীয় সময় 11:11।
• আপুনি এটা শান্ত মিনিট লয় আৰু নিজৰ উশাহৰ বাবে ধন্যবাদ জনায়।
• আপুনি জানে যে আন সময় অঞ্চলৰ মানুহেও একেটা কাম কৰি আছে, এটা অঞ্চলৰ পিছত আনটো।
• আপুনি আপোনাৰ প্ৰিয় এজনক আমন্ত্ৰণ জনায়, আৰু বৃত্তটো এজনেৰে বাঢ়ি যায়।

কোনেও আপোনাক দেখিব লগা নাই। আন কোনো কথাত কোনেও আপোনাৰ লগত একমত হ’ব লগা নাই। ভগাই লোৱা অংশটো সৰু আৰু স্পষ্ট, আৰু সেয়াই ইয়াক বহু মানুহৰ বাবে মুকলি কৰি তোলে।

এটা ফোঁট শুকাই যায়। নিযুত নিযুত ফোঁটে এখন মহাসাগৰ গঢ়ে। 11:11ত আপোনাৰ মিনিটটোৱেই আপোনাৰ ফোঁট।