এটা মিনিটৰ শান্ত উশাহে কি কৰে?

আমি কি ক’ব পাৰোঁ আৰু কি নোৱাৰোঁ

সতৰ্কতাৰে আৰম্ভ কৰোঁ আহক। এটা মিনিটৰ শান্ত উশাহ কোনো জাদু নহয়, আৰু ই কিবা ঠিক কৰি দিব বুলি আমি প্ৰতিজ্ঞা নকৰোঁ। আমি যি ক’ব পাৰোঁ সেয়া সৰু। গৱেষণাৰ কিছু অংশত লাহে লাহে উশাহ লোৱাৰ লগত শান্ত অনুভৱৰ সম্পৰ্ক পোৱা গৈছে, আৰু বহুতে এটা নীৰৱ মিনিটক এনে এটা বিৰতি বুলি বৰ্ণনা কৰে য’ত তেওঁলোকৰ চিন্তাবোৰ থিতাপি লয়।

গতিকে শিৰোনামত থকা প্ৰশ্নটোৰ সৎ উত্তৰ বিনম্ৰ। বহুতৰ বাবে, এটা মিনিটৰ শান্ত উশাহ হ’ল এটা চমু বিৰতি আৰু শান্ত ভাৱৰ এটা অনুভৱ।

মিনিটটোৰ ভিতৰতে কি হয়

নাটকীয় একো নহয়। আপুনি যি কৰি আছিল তাক বন্ধ কৰে। আপুনি লাহে লাহে উশাহ লয়, লাহে লাহে উশাহ এৰে। আপুনি লক্ষ্য কৰে যে আপুনি উশাহ লৈ আছে, যিটো আপুনি দিনে-ৰাতিয়ে কৰে আৰু প্ৰায় কেতিয়াও লক্ষ্য নকৰে। বহুতে কয় যে লক্ষ্য কৰাৰ এই সৰু কামটোৱেই মনৰ গতি অলপ লাহে কৰিবলৈ যথেষ্ট। দিনটোৰ চিন্তাবোৰ তথাপি আছে, কিন্তু সেইবোৰে আৰু ঠেলা নিদিয়ে।

প্ৰথমে এটা মিনিট দীঘল লাগিব পাৰে। সেয়া স্বাভাৱিক। আপোনাৰ চিন্তাবোৰ যদি আন ঠাইলৈ গুচি যায়, আপুনি বিফল হোৱা নাই, মনে এনেকৈয়ে কাম কৰে। আপুনি বাৰে বাৰে উশাহলৈ উভতি আহে।

স্পষ্ট মন এনেকুৱাই হয়। খালী মূৰ নহয়, যিটো পোৱা কঠিন আৰু যাৰ প্ৰয়োজনো নাই। অলপ বেছি ঠাই থকা এটা মন।

মিনিটটো যে চমু, তাতো সহায় হয়। এটা মিনিট ব্যস্ত দিনতো বিচাৰি উলিয়াবলৈ সহজ, আৰু বাৰে বাৰে কৰিবলৈ সহজ। বহুতে দেখা পায় যে সৰু আৰু নিয়মীয়া কিবা এটা ডাঙৰ আৰু বিৰল কিবা এটাতকৈ ৰাখিবলৈ সহজ। প্ৰতিদিনে একে মিনিটে এটা ভাল ইচ্ছাক মনোযোগৰ অভ্যাসলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।

মুকলি হৃদয়: কৃতজ্ঞতা

দ্বিতীয় অংশটো কৃতজ্ঞতাৰ বিষয়ে। 2003 চনত Emmons আৰু McCullough-এ Journal of Personality and Social Psychology-ত এটা অধ্যয়ন প্ৰকাশ কৰিছিল। যিসকল মানুহে নিয়মিতভাৱে লিখি ৰাখিছিল তেওঁলোকে কিহৰ বাবে কৃতজ্ঞ, নিয়ন্ত্ৰণ গোটৰ মানুহতকৈ তেওঁলোকে বেছিকৈ ভাল অনুভৱ কৰা বুলি জনাইছিল। এয়া এটা মাপি-জুখি কোৱা আবিষ্কাৰ, আৰু আমি ইয়াত একো যোগ নকৰোঁ।

মিনিটটোত কৃতজ্ঞতাৰ এটা অতি সহজ বিষয় আছে: আপুনি এই মুহূৰ্তত লৈ থকা উশাহটো। আপুনি ইয়াক উপাৰ্জন কৰা নাই, কিনা নাই, আৰু ইয়াক বিচাৰিবও লগা নাই। ই আগৰেপৰাই আছে। ইয়াৰ বাবে ধন্যবাদ কোৱাটো সহজ, আৰু বহুতে দেখা পায় যে এই সৰু ধন্যবাদে আপুনি আনন্দিত হোৱা আন কথাবোৰৰ বাবে ঠাই এৰি দিয়ে: এজন মানুহ, এটা পুৱা, এটা আহাৰ।

মুকলি হৃদয় এনেকুৱাই দেখা যায়। কোনো ডাঙৰ অনুভৱ নহয়, কেৱল যি নাই তাৰ পৰা যি আছে তালৈ মনোযোগৰ এটা সৰু ঘূৰণি।

দিনে এটা শান্ত মিনিট: মনত অলপ বেছি ঠাই, হৃদয়ত অলপ বেছি ধন্যবাদ।

চেষ্টা কেনেকৈ কৰিব

আপোনাৰ কোনো সঁজুলি, বিশেষ ঠাই বা অভিজ্ঞতাৰ প্ৰয়োজন নাই। এনেকৈ চেষ্টা কৰি চাওক:

• আপুনি যি কৰি আছে তাক বন্ধ কৰক আৰু পাৰিলে সুবিধাজনকভাৱে বহক বা থিয় হওক।
• লাহে লাহে উশাহ লওক আৰু লাহে লাহে উশাহ এৰক।
• উশাহটো লক্ষ্য কৰক। চিন্তা আহিলে সেইবোৰ যাব দিয়ক আৰু উশাহলৈ উভতি আহক।
• নিজৰ শব্দত নিজকে কওক: এই উশাহৰ বাবে ধন্যবাদ।
• প্ৰায় এটা মিনিটৰ পিছত নিজৰ দিনলৈ উভতি যাওক।

সম্পূৰ্ণ কথাটো এয়াই। ই কি কৰে জানিব বিচাৰিলে নিজে লক্ষ্য কৰক: আগতে আপুনি কেনে অনুভৱ কৰে, পিছত কেনে অনুভৱ কৰে, কিছুদিন ধৰি আপোনাৰ দিনবোৰ কেনে যায়। আপোনাৰ নিজৰ পৰ্যবেক্ষণ যিকোনো প্ৰতিজ্ঞাতকৈ বেছি মূল্যৱান। লাহে লাহে উশাহ লওঁতে যদি আপোনাৰ অসুবিধা হয়, আপুনি সাধাৰণভাৱে উশাহ লওক। মিনিটটো চিকিৎসাৰ পৰামৰ্শ নহয় আৰু ইয়াৰ ঠাইত ল’ব নোৱাৰে।