আমাৰ সন্তানৰ বাবে আমি কেনেকুৱা পৃথিৱী বিচাৰোঁ?

আমি বহন কৰা ছবিখন

এটা শিশুৱে উত্তৰাধিকাৰসূত্ৰে পাব পৰা পৃথিৱীখনৰ কথা কল্পনা কৰক। বেছিভাগ মানুহে ইয়াৰ ওচৰৰ কিবা এটা দেখে: জীৱন্ত বন, চৰাইৰ মাত শুনিব পৰাকৈ নীৰৱ নগৰ, আৰু ভয় নকৰাকৈ শিশু এটাই খোজ কাঢ়িব পৰা ৰাস্তা। 2040 চনক দিগন্তৰ এটা বিন্দু হিচাপে লওঁ আহক। এয়া প্ৰতিজ্ঞা নহয়, পূৰ্বানুমানো নহয়। সেই বছৰে কি আনিব কোনেও নাজানে। এয়া এখন ছবি, আৰু ছবিয়ে আমাক কোন দিশে খোজ কাঢ়িব সেয়া বাছি ল’বলৈ সহায় কৰে।

এই লেখাটো সেই দিশৰ বিষয়ে। ই নকয় যে পৃথিৱী কোনো নিৰ্দিষ্ট তাৰিখত সলনি হ’ব। ই আপোনাক এটা প্ৰশ্ন সুধিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়, যিটো ডাঙৰ যেন শুনা যায় কিন্তু ব্যক্তিগত হৈ পৰে: আমাৰ সন্তানৰ বাবে আমি কেনেকুৱা পৃথিৱী বিচাৰোঁ, আৰু ইয়াৰ বাবে আজি মই কৰিব পৰা এটা কাম কি?

জীৱন্ত বন, নীৰৱ নগৰ, নিৰাপদ শিশু

ছবিখন এটা এটা কৰি লওক। জীৱন্ত বন প্ৰথমে আহে, কিয়নো বন আমাৰ উশাহৰ ওচৰত। পৃথিৱীৰ অক্সিজেনৰ এক বিৰাট অংশ মহাসাগৰবোৰে দিয়ে, প্ৰায়ে প্ৰায় আধা বুলি কোৱা হয়। বাকীখিনি আহে বন, ঘাঁহনি আৰু আন উদ্ভিদৰ পৰা। শিশু এটাই লোৱা প্ৰতিটো উশাহতে সেই কামৰ অলপ থাকে। এখন জীৱন্ত গ্ৰহ কোনো বিমূৰ্ত ইচ্ছা নহয়। সেয়া শিশু এটাৰ ফুচফুচত থকা বতাহ।

নীৰৱ নগৰ দ্বিতীয়টো। নীৰৱতা মানে কেৱল শব্দৰ অনুপস্থিতি নহয়। সেয়া এনে এটা ঠাই য’ত মানুহৰ ইজনে সিজনক লক্ষ্য কৰিবলৈ সময় থাকে। নিৰাপত্তা তৃতীয়টো। ইয়াক কোৱাটো আটাইতকৈ সহজ আৰু গঢ়াটো আটাইতকৈ কঠিন। বহুতে অনুভৱ কৰে যে য’ত প্ৰাপ্তবয়স্কসকলে কেৱল নিজৰ সন্তানৰ ওপৰতেই নহয়, ইজনে সিজনৰ ওপৰতো চকু ৰাখে, তাত শিশু অধিক স্বচ্ছন্দ হয়।

এনে পৃথিৱী ক’ৰ পৰা আহে

এনে এখন পৃথিৱী এদিনৰ এটা সিদ্ধান্তৰ দ্বাৰা নাহে। ই গঢ় লয় মানুহে বাৰে বাৰে কৰা সৰু সৰু কামৰ পৰা: আমি চুবুৰীয়াক কেনেকৈ কথা কওঁ, কিহৰ বাবে ধন্যবাদ জনাওঁ, আমাৰ মনোযোগ ক’ত ৰাখোঁ। সেই পৃথিৱী আমি প্ৰতিদিনে যি কৰোঁ তাৰ পৰাই গঢ় লয়।

পৃথিৱীত আমি প্ৰায় 8 বিলিয়ন। যিকোনো দুজন মানুহে ডিএনএৰ প্ৰায় 99.9% ভগাই লয়, জিনোম প্ৰতিষ্ঠানবোৰে ব্যাপকভাৱে কোৱা এটা কথা। বতাহো ভগাই লোৱা। বতাহবোৰে বায়ুমণ্ডলক সদায় মিহলি কৰি থাকে, সেয়ে আজি আপুনি যি বতাহত উশাহ লৈছে সেয়া কিছুদিন আগতে হয়তো আন এখন মহাদেশৰ ওপৰত আছিল। পৃথিৱীৰ সিটো মূৰৰ এটা শিশু আৰু আপোনাৰ নিজৰ সন্তান, ভতিজী বা চুবুৰীয়াৰ ল’ৰাটো, সকলোৱে একেখন ভগাই লোৱা আকাশৰ পৰা উশাহ লৈ আছে।

আৰম্ভ কৰিবলৈ কেইটামান সৰু খোজ ইয়াত আছে:

• দিনে এবাৰ নিজৰ উশাহৰ বাবে ধন্যবাদ কওক।
• স্ক্ৰীণৰ পৰা আঁতৰি এটা শিশুৰ সৈতে এটা শান্ত মিনিট কটাওক।
• আপোনাৰ ৰাস্তাৰ কাষৰ এজোপা গছ লক্ষ্য কৰক আৰু অলপ সময় ইয়াৰ কাষত থিয় হওক।

কৃতজ্ঞতাৰ পৰা কিয় আৰম্ভ কৰিব

এই প্ৰশ্ন কৰাটো ন্যায্য যে এটা মিনিটৰ উশাহৰ বন আৰু শিশুৰ লগত কি সম্পৰ্ক। একো নাই, যদি আমি আশা কৰোঁ যে ই গছ ৰুব। অলপ আছে, যদি আমি সোধোঁ যে ই ইয়াক কটোৱা মানুহজনৰ বাবে কি কৰে। Journal of Personality and Social Psychology-ত প্ৰকাশিত Emmons আৰু McCullough-ৰ 2003 চনৰ এখন অধ্যয়নত, যিসকল মানুহে নিয়মিতভাৱে লিখি ৰাখিছিল তেওঁলোকে কিহৰ বাবে কৃতজ্ঞ, নিয়ন্ত্ৰণ গোটতকৈ তেওঁলোকে বেছিকৈ ভাল অনুভৱ কৰা বুলি জনাইছিল। এয়া এটা বিনম্ৰ ফলাফল, আৰু ই যিমান দেখুৱায় তাতকৈ বেছি আমি প্ৰতিজ্ঞা নকৰোঁ।

বহুতে বিশ্বাস কৰে যে উশাহৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা লাহে লাহে সেই ঠাইবোৰৰ প্ৰতি যত্নলৈ ৰূপান্তৰিত হয়, য’ৰ পৰা উশাহ আহে। এয়া প্ৰমাণিত নিয়ম নহয়। এয়া এটা আশা, আৰু চেষ্টা কৰি চাবলৈ এটা যুক্তিসংগত কাৰণ।

শিশুৰ বাবে এখন পৃথিৱী এটা দিশ, পূৰ্বানুমান নহয়। আজি আমি যি কৰোঁ তাৰ দ্বাৰাই আমি তালৈ খোজ কাঢ়োঁ।