উদাৰতা কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ? সময় আৰু মনোযোগৰ পৰা আৰম্ভ কৰক

আমাৰ হাতত দিবলৈ সঁচাকৈয়ে কি আছে

উদাৰতাক প্ৰায়ে টকা আৰু উপহাৰৰ লগত জড়িত কৰা হয়। কিন্তু আমি আটাইতকৈ মৰমৰ বুলি ভবা বস্তুবোৰ বেলেগ। সময় আমাৰ প্ৰত্যেকৰে সীমিত, আৰু মনোযোগ সম্পূৰ্ণকৈ দিবলৈ কঠিন, কিয়নো প্ৰতিদিনে বহু কথাই ইয়াৰ বাবে প্ৰতিযোগিতা কৰে। সময় জমা কৰি ৰাখি পিছত ঘূৰাই দিব নোৱাৰি। আমি যেতিয়া এঘণ্টা দিওঁ, সেয়া আমাৰ বাবে হেৰুৱা যায়, আৰু সেইবাবেই সেয়া এটা প্ৰকৃত উপহাৰ।

কোনোবাই যেতিয়া আপোনাক এঘণ্টা অবিভক্ত মনোযোগ দিয়ে, আপুনি সেয়া মনত ৰাখে। ফোনটো কাষত ৰাখি দিয়া, সঁচাকৈয়ে শুনা এটা প্ৰশ্ন, তাড়াহুড়া নকৰাকৈ কৰা এটা খোজ কঢ়া: এনে উপহাৰৰ খৰচ নাই তথাপি ইয়াৰ অৰ্থ বহুত।

আপোনাক যেতিয়া প্ৰয়োজন আছিল তেতিয়া যিসকলে নিজৰ সময় দিছিল তেওঁলোকৰ কথা ভাবক: শ্ৰেণীৰ পিছতো ৰৈ থকা শিক্ষক, আপোনাৰ কাষত বহি থকা চুবুৰীয়া, কেৱল আপুনি কেনে আছে সুধিবলৈ ফোন কৰা বন্ধু। হয়তো তেওঁলোকৰ কথাবোৰ আপোনাৰ মনত নাই। আপোনাৰ মনত আছে যে তেওঁলোক তাত আছিল।

উদাৰতা কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ

উদাৰতা কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ? এটা উত্তৰ হ’ল বহু মানুহে নিজৰ দিনবোৰ অকলে কটায়। WHO-ৰ সামাজিক সংযোগ আয়োগ (WHO Commission on Social Connection, 2025)ৰ মতে, বিশ্বৰ প্ৰায় ছয়জন মানুহৰ ভিতৰত এজনে নিসংগতা অনুভৱ কৰে। তেওঁলোকৰ কিছুমানৰ বাবে আনজনৰ পৰা অলপ সময়েই হয়তো ঠিক সেই হেৰুৱাই থকা বস্তু।

আন এটা উত্তৰ আহে কৃতজ্ঞতাৰ পৰা। Emmons আৰু McCullough-ৰ 2003 চনৰ অধ্যয়নত, যিসকল মানুহে নিয়মিতভাৱে লিখি ৰাখিছিল তেওঁলোকে কিহৰ বাবে কৃতজ্ঞ, নিয়ন্ত্ৰণ গোটতকৈ তেওঁলোকে বেছিকৈ ভাল অনুভৱ কৰা বুলি জনাইছিল। উদাৰতা আৰু কৃতজ্ঞতা কাষে কাষে চলে: আপুনি যেতিয়া লক্ষ্য কৰে যে আপুনি কিমান পাইছে, তেতিয়া বিনিময়ত কিবা দিয়াটো স্বাভাৱিক লাগে। উদাৰতাই বিনিময়ত একো নিবিচাৰে আৰু হিচাপ নাৰাখে। আপুনি যেতিয়া একো আশা নকৰি নিজৰ সময় ভগাই লয়, তেতিয়া উপহাৰটো দুয়োজনৰ বাবে পাতল হয়।

তৃতীয় উত্তৰটো সহজ। পৃথিৱীত প্ৰায় 8 বিলিয়ন মানুহ আছে, আৰু আমাৰ যিকোনো দুজনে ডিএনএৰ প্ৰায় 99.9% ভগাই লয়। আমি পৃথক হোৱাতকৈ বহুগুণে বেছি একে। আনজন মানুহৰ সৈতে ভগাই লোৱা মানে প্ৰায় আপোনাৰ দৰেই গঠিত কাৰোবাৰ সৈতে ভগাই লোৱা। আমন্ত্ৰণো এক প্ৰকাৰৰ মনোযোগ: কাৰোবাক আমন্ত্ৰণ জনোৱা মানে কোৱা, মই তোমাৰ কথা ভাবিছিলোঁ।

একেলগে দিয়াটো সহজ

Wiltermuth আৰু Heath-ৰ গৱেষণাত (Psychological Science, 2009), যিসকল মানুহে একেলগে তালে তালে কিবা কৰিছিল, যেনে খোজ কঢ়া বা গান গোৱা, পিছত তেওঁলোক অচিনাকি মানুহকে ধৰি আনৰ লগত সহযোগিতা কৰিবলৈ অধিক ইচ্ছুক আছিল।

কাষে কাষে, একে মুহূৰ্তত কিবা কৰিলে পৰৱৰ্তী দয়ালু কামটো সহজ হয় যেন লাগে। দুজন মানুহে যেতিয়া একে সময়তে এটা সৰু কাম কৰিবলৈ সন্মত হয়, কোনেও সেয়া অকলে বহন নকৰে। প্ৰথম খোজ সহজ হয়, আৰু দ্বিতীয়টো আৰু স্বাভাৱিকভাৱে আহে।

সময় আৰু মনোযোগ দিয়াৰ তিনিটা সৰু উপায়

উদাৰতাৰ বাবে পৰিকল্পনা বা ডাঙৰ বাজেটৰ প্ৰয়োজন নাই। প্ৰয়োজন কেৱল এটা মুহূৰ্তৰ বাবে উপস্থিত থকাৰ সিদ্ধান্ত। আজিয়েই আৰম্ভ কৰিবলৈ তিনিটা সৰু উপায় ইয়াত আছে।

• এটা কথাবতৰা চলি থকালৈকে নিজৰ ফোনটো কাষত ৰাখি দিয়ক।
• কাৰোবাক সোধক তেওঁ কেনে আছে, তাৰ পিছত উত্তৰটোলৈ অপেক্ষা কৰক।
• আপুনি ভাল পোৱা কাৰোবাক এটা সহজ কাম একেলগে কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাওক, যেনে এটা শান্ত মিনিট।

এটা বাছি লওক। খোজটো যিমান সৰু, আপুনি ইয়াক ল’বলৈ আৰু বাৰে বাৰে কৰিবলৈ সিমানেই সম্ভাৱনা বেছি। সৰু কাম বাৰে বাৰে কৰিলেই উদাৰতা এটা অভ্যাস হৈ পৰে।