Waar kom die suurstof wat ons inasem vandaan?

Die kort antwoord

Die oseane gee ’n baie groot deel van die suurstof op aarde. Dit word dikwels beskryf as omtrent die helfte. Die res kom van woude, grasse en ander plante. Dit is afgeronde beskrywings en nie presiese boekhouding nie, maar die beeld is duidelik: die suurstof wat ons inasem, kom van die oseane, die woude en die grasse van ons eie planeet.

As jy gehoop het op een plek op ’n kaart, is daar nie een nie. Die voorraad is oor die hele aarde versprei, en ’n groot deel kom van die oseane, wat die meeste van ons selde sien.

Dit is die moeite werd om reguit te sê wat hierdie artikel nie is nie. Dit is nie ’n wetenskaplike tabel nie. Die syfers hier is alledaagse skattings: die oseane omtrent die helfte, die res van landplante. Wie presiese getalle wil hê, moet na die werk van aardwetenskaplikes kyk. Wat ons wil deel, is die beeld, want die beeld is maklik om te onthou en maklik om dankbaar voor te wees.

’n Geskenk wat van ver af aankom

Dit is natuurlik om te dink die suurstof wat jy inasem, kom van die bome buite jou venster. Daardie bome maak saak. Maar die atmosfeer word voortdurend deur winde gemeng, so die lug wat jy vandag inasem, was dalk onlangs oor ’n ander vasteland. Die suurstof wat jy inneem, het geen adres nie. Dit word uit een gemeenskaplike lug uitgedeel.

Dit is die moeite werd om daarby stil te staan. Êrens is daar ’n oseaan wat jy dalk nooit sal sien nie, en daar is woude wat jy dalk nooit sal besoek nie. Jou asemteug vanoggend is dalk iets aan hulle te danke. Ongeveer 8 miljard mense put op dieselfde bronne op dieselfde tyd. Niemand stuur ’n rekening nie, en niemand hoef te vra nie.

Dink daaraan as ’n gedeelde huishouding. In ’n huis gebruik baie mense dieselfde kamers, dieselfde water, dieselfde warmte, en niemand hou rekord van wie wat gebruik het nie. Die aarde werk ’n bietjie so. Dit is een huis met ’n baie groot gesin van ongeveer 8 miljard mense, en die lug is van die eerste dinge wat dit gee.

Waarom ons dit selde raaksien

Ons let op wat ontbreek, nie op wat altyd daar is nie. ’n Asemteug is so bestendig en so stil dat dit in die agtergrond verdwyn, en baie mense gaan deur ’n hele dag sonder om een keer daaraan te dink. Tog is dit die eerste geskenk van die dag en die laaste, en dit vra niks van ons nie. Probeer ’n klein toets. Die volgende keer as jy besig is, vra jouself wanneer jy laas aan jou asem gedink het. As die antwoord is dat jy nie onthou nie, is dit normaal, en niks om oor bekommerd te wees nie.

Opmerk is die hele uitnodiging. Jy hoef niks op hierdie oomblik op te los nie. Jy hoef net te sien dat jy iets gegee word, keer op keer, die hele dag deur. Dit is al wat nodig is om te begin.

Wat dank vir jou kan doen

Dankbaarheid is al nagevors. In ’n artikel van 2003 deur Emmons en McCullough, gepubliseer in die Journal of Personality and Social Psychology, het mense wat gereeld neergeskryf het waarvoor hulle dankbaar is, meer gereeld gerapporteer dat hulle beter voel as mense in kontrolegroepe. Die studie was nie oor asem nie. Maar asem is dalk die eenvoudigste ding om voor dankbaar te wees: dit is altyd daar, dit is gratis, en dit het geen spesiale geleentheid nodig nie. Dank het nie groot woorde nodig nie. Dit kan kort en stil wees: dankie vir hierdie asemteug.

Stadige asemhaling is nog iets wat navorsers ondersoek het: sommige studies verbind dit met ’n gevoel van kalmte. Ons noem dit versigtig en belowe niks nie. As jy ’n oomblik stilhou, stadig asemhaal en aan die oseane en woude dink, doen jy iets eenvoudigs wat baie mense as kalmerend beskryf. Hier is ’n klein manier om dit te probeer:

• Hou ’n oomblik stil en asem een keer stadig in.
• Dink aan die oseane, woude en grasse wat gehelp het om dit te maak.
• Asem uit en sê dankie, in jou eie woorde en in jou eie taal.

Elke asemteug is ’n geskenk van ons gedeelde huis. Om dit raak te sien, neem een minuut.