7. உணர்வுகள்

சாதாரண விழிப்புணர்வின் பார்வையில், நமது உணர்வுகள் (உணர்ச்சிகள், மனவெழுச்சிகள் மற்றும் ஆன்மாவின் அனுபவங்கள்) புறச் சூழ்நிலைகளைச் சார்ந்தே இருப்பதாக நமக்குத் தோன்றுகிறது: ஆபத்திலிருந்து பயம் எழுகிறது, கடுமையான சொல்லிலிருந்து மனக்கசப்பு எழுகிறது, செய்த பிழையிலிருந்து குற்றவுணர்வு எழுகிறது, அன்புக்குரியவரைச் சந்திப்பதிலிருந்து அன்பு எழுகிறது, குழந்தைகளின் «தவறான நடத்தையிலிருந்து» எரிச்சல் எழுகிறது, இப்படியாக.

ஆனால் படைப்பாளரின் விழிப்புணர்வின் பார்வையில், எல்லாம் நேர்மாறானது — நமது விழிப்புணர்வில் குறிப்பிட்ட சில உணர்வுகளையும் மனவெழுச்சிகளையும் தூண்டக்கூடிய ஆழ்மன (விழிப்புணர்வற்ற, தானாகவே இயங்கும்) நிரல்கள் ஏற்கெனவே உள்ளன. அவற்றை நாம் உணர்வின் வார்ப்புருக்கள் என்று அழைக்கலாம். மேலும் இந்த உணர்வின் வார்ப்புருக்களே «குவாண்டம் குழம்பிலிருந்து» (நமது யதார்த்தத்திற்குள் ஈர்த்து) அதற்குரிய சூழ்நிலைகளை உருவாக்குகின்றன: பயம் ஆபத்துகளையும் அச்சுறுத்தல்களையும் உருவாக்குகிறது, மனக்கசப்பு புண்படுத்துபவரை உருவாக்குகிறது, குற்றவுணர்வு தவறுகளை உருவாக்குகிறது, அவமானம் நீ அற்பமானவன் என்பதற்கான ஆதாரங்களை உருவாக்குகிறது, கோபம் யாருக்கு எதிராகக் கோபப்படலாம் என்பதைக் கண்டறியும், வெறுப்பு தனக்கான எதிரியைக் கண்டறியும், இப்படியாக.

உணர்வுகள் முதன்மையானவை, புறச் சூழ்நிலைகள் இரண்டாம் நிலையானவை. உன் உணர்வுகளை மாற்று, நீ உன் யதார்த்தத்தை மாற்றிவிடுவாய்.

இந்த வழிமுறையானது நமது நம்பிக்கைகளின் வெளிப்பாட்டு வழிமுறையுடனும், விருப்பங்களின் பௌதிகத்துடனும் மிக நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. சில நம்பிக்கைகள் சில உணர்வு வார்ப்புருக்களை உருவாக்குகின்றன, பிற நம்பிக்கைகள் மற்றவற்றை உருவாக்குகின்றன. நாம் ஏற்கெனவே கூறியது போல, ஒரு

புறநிலையான, நம்மைச் சாராமல் தானாகவே இயங்கும் யதார்த்தத்தின் மீதான நம்பிக்கை, எண்ணற்ற பயங்களை அனுபவிப்பதோடு பிணைந்துள்ளது: மரண பயம், வாழ்வின் பயம், கண்டன பயம், பிழை பற்றிய பயம், முரண்பாட்டின் பயம், பணமில்லாமல் போய்விடுமோ என்ற பயம், நோய் பற்றிய பயம், உடல் மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான வலி பற்றிய பயம், நாளைய தினத்தைப் பற்றிய பயம், மாற்றங்கள் பற்றிய பயம், குழந்தைகள் மற்றும் அவர்களின் எதிர்காலம் பற்றிய பயம், புதிய தொடக்கங்கள் பற்றிய பயம், பயத்தைக் குறித்த பயமே...

இதன் விளைவாக, நமது விருப்பங்கள் அனைத்தும் நம்மையும் நமக்கு நெருக்கமானவர்களையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், சாத்தியமான அனைத்து பயங்கள் மற்றும் அச்சுறுத்தல்களிலிருந்தும் தற்காத்துக் கொள்ளவும் வேண்டும் என்ற விருப்பத்தைச் சுற்றியே குவிகின்றன; இது «புறநிலை யதார்த்தத்தின்» விதிகளின்படி, முற்றிலும் சாத்தியமற்ற ஒன்றாகும். மேலும் நாம் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள எவ்வளவு அதிகமாக முயற்சி செய்கிறோமோ (அதிக பணம் சம்பாதிப்பது, பிற மனிதர்கள் மீது அதிகக் கட்டுப்பாடு மற்றும் அதிகாரத்தைப் பெறுவது போன்றவை), அவ்வளவு அதிகமாக நமக்கு மனவேதனைக்கான காரணங்கள் பெருகுகின்றன, அச்சுறுத்தல்களின் அளவோ, மாறாக, அதிகரிக்கிறது. «எவ்வளவு உயரே பறக்கிறாயோ — அவ்வளவு கடினமாக விழ நேரிடும்».

மாறாக, நாமே நமது சொந்த விழிப்புணர்வினால் நமது யதார்த்தத்தைப் படைக்கிறோம் என்ற நம்பிக்கை, நமக்கு ஊக்கமளிக்கிறது; உத்வேகம், படைப்பாற்றல் மற்றும் சுய-ஆர்வத்திற்கான பரந்த வாய்ப்புகளைத் திறந்துவிடுகிறது; தமக்குள் இருக்கும் மூலக் காரணத்தைத் தேடி ஆராய்வதிலும், தன்னையறிதலிலும் உள்ள ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது; புறச் சிந்தனைகளிலிருந்தும், வெளி நிகழ்வுகளை ஆராய்வதிலிருந்தும் நமது மனதின் கவனக்குவிப்பை அக நிலைகளைக் கவனிப்பதற்கும் சுய-பிரதிபலிப்பிற்கும் திருப்புவதன் மூலம், நாம் எந்த உணர்வுகளை அனுபவிக்க விரும்புகிறோமோ அவற்றையே துல்லியமாக இயக்கக் கற்றுக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பை நமக்கு வழங்குகிறது. அனைத்து நிலைகளிலும் நாமே படைப்பாளர்கள் என்ற நம்பிக்கை, புறத் தூண்டுதல்களுக்கு

எதிர்வினையாற்றும் நிரல்களைப் படிப்படியாகத் தளர்த்தி (பின்னர் அவற்றை முற்றிலும் முடக்கி), மாறாக, நமது நிலையை விழிப்புணர்வுடன் படைக்கும் திறன்களைப் பெற நம்மைத் தூண்டுகிறது — சத்தியத்தின் உயிருள்ள வார்த்தையினால், பிரார்த்தனையில், தியானத்தில், மனக் கட்டுப்பாட்டில், நமது உணர்வுகளை விழிப்புணர்வுடன் கவனித்து உருமாற்றுவதன் மூலம், நிபந்தனையற்ற அன்பையும் அதன் அனைத்து வண்ணங்களையும் அனுபவிக்கும் வரை: நுட்பமான ஆன்ம அதிர்வு முதல் தெய்வீக அருள் மற்றும் அனைத்தோடும் ஒன்றிணைந்த ஒருமை வரை.

படைப்பாளரின் விழிப்புணர்வு நமக்கு அத்தகைய ஆக்கப்பூர்வமான சுய-வெளிப்பாட்டுச் சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது; நமது நிலையை விழிப்புணர்வுடன் நிர்வகிப்பதன் மூலம் உன்னதப் பேரின்பத்திற்கான அத்தகைய தொலைநோக்குப் பார்வைகளைத் திறந்துவிடுகிறது; இதன் காரணமாக நமது விருப்பங்கள் «ஒன்றையொன்று முந்திக்கொண்டு», இந்த ஒரே விஷயத்தில் மட்டுமே ஈடுபட நம்மைத் தூண்டுகின்றன: நமது ஆக்கப்பூர்வமான சாத்தியங்களையும் திறமைகளையும் மேலும் ஆழமாகவும் அகலமாகவும் வெளிப்படுத்துவது, நம்மை நாமே அறிந்துகொள்வது, விழிப்புணர்வுடன் கூடிய படைப்பின் மேலும் மேலும் புதிய கருவிகளைக் கையாள்வது, விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுவதற்கான கருவிகளின் களஞ்சியத்தை விரிவுபடுத்துவது, இது விழிப்புணர்வுத் தொழில்நுட்பங்களின் ஒரு முழு மரமாக, சாராம்சத்தில் ஜீவ விருட்சமாக வளர்கிறது; அதன் மிக இனிமையான கனியாக அன்பின் தொழில்நுட்பம் திகழ்கிறது. ஏன் தொழில்நுட்பம்? ஏனெனில் இப்போது நாம் நமது விழிப்புணர்வை நிர்வகிப்பதன் மூலம், அன்பை விழிப்புணர்வுடன் தூண்டவும், படைக்கவும் முடியும். சில முக்கிய படிகள் உள்ளன, அவற்றைச் செய்வதன் மூலம், நாம் உறுதிசெய்யப்பட்ட முடிவைப் பெறுகிறோம். இது ஒரு தொழில்நுட்பம் அன்றி வேறு என்ன?

ஆம், இந்தத் தொழில்நுட்பம், அன்பின் தொழில்நுட்பம், முதலில் நாம் முற்றிலும் புதிய பல திறன்களை, «படைப்பாளரின் விழிப்புணர்வின் நுண் இயக்கத் திறன்களைக்» கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று கோருகிறது — உணர்வுகளின் மீது கவனக் குவிப்பைத் திருப்புவதன் மூலம் நமது மனதை ஒழுங்குபடுத்துவது, நமது ஆற்றல்

நிலையை நிர்வகிக்கக் கற்றுக்கொள்வது, ஆற்றல் கசிவுகளை அடைத்து, ஜீவ ஆற்றலின் வரத்தை அதிகரிப்பது, விழிப்புணர்வின் தூய்மையைப் பேணுவது, நிகழும் அனைத்தின் பரிபூரணத்தின் மீதான நம்பிக்கையை விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுப்பது, எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் எந்தவொரு நிலையிலும் படைப்பாளரின் பொறுப்பை மீண்டும் மீண்டும் தனதாக்கிக் கொள்வது, தன் சுயத்தின் உன்னதமான, காலமற்ற அம்சங்களுடன் (மேல்விழிப்புணர்வு, ஒருமை ஆன்மா, ஒருமை ஆவி, தந்தை-தாய் இறைவன், கிறிஸ்து விழிப்புணர்வு, முன்னோடி தெய்வங்கள் மற்றும் வழிகாட்டி தெய்வங்கள், தனது உயர் சுயம் ஆகியவற்றுடன்) நிலையான அக உரையாடலைப் பெறுவது, நிகழும் அனைத்திற்குமான மூலக் காரணத்தை தமக்குள் மட்டுமே தேடிக் கண்டறிவது, கடமைகளின் அடிப்படையில் அல்லாமல், பேரின்பத்தின் திசைகாட்டியை நோக்கித் தனது திறமைகளை நாள்தோறும் வளர்த்துக்கொள்வது, — சுருக்கமாகச் சொன்னால், பயத்திலிருந்தும் கடமையுணர்விலிருந்தும் அல்லாமல், மகிழ்ச்சியின் வழியில் வாழக் கற்றுக்கொள்வது («எங்கள் கடனாளிகளுக்கு நாங்கள் மன்னிக்கிறதுபோல எங்கள் கடன்களை எங்களுக்கு மன்னியும்»), மேலும் அக ஆற்றலிலும் செயல்திறனிலும் மிக முக்கியமானதும் சக்திவாய்ந்ததும், ஆனால் அக உணர்வில் மிக எளிதானதுமான — சுருக்கமாகச் சொன்னால், அற்புதமானதும் சிறப்பானதுமான — விழிப்புணர்வின் பலப்பல திறன்களை அடைவது; எனவே இதற்கெல்லாம் சிறிது காலம் பிடிக்கும், ஆகவே இந்தப் பாதையில் உன்மீது நீ அதிகக் கண்டிப்புடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் இருக்காதே, ஏனெனில் முடிவில் இவை அனைத்தும் நமது தெய்வீக-மானிட இயல்புக்கே உரிய உன்னத யதார்த்தங்களையும் உன்னதப் பேரின்பத்தையும் — முழுமையான, நிபந்தனையற்ற, நித்திய அன்பை — அடைவதற்கான வாய்ப்பினால் முழுமையாக நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன.

இந்தத் தொழில்நுட்பத்தில், அன்பின் தொழில்நுட்பத்தில் மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், எந்தவொரு நரகத்தின் மத்தியிலும் நாம் அன்பை, நடைமுறையில் ஒரு உயிருள்ள சொர்க்கத்தைப் படைக்க முடியும், மேலும் எந்தவொரு வலியையும், துன்பத்தையும், வேதனையையும் அவற்றின் மிக உயர்ந்த ஆற்றலாக — தெய்வீக அன்பின் எல்லையற்ற வானவில்லின் மேலும் மேலும் புதிய

திறமைகளின் பரிமாணங்களாகவும் வண்ணங்களாகவும் உயர்த்த முடியும்.

இதை தெய்வங்களால் மட்டுமே செய்ய முடியும். நீயும் நானும் இதைக் கற்றுக்கொள்வோம், என் பிரியமான நண்பனே.

இது உன் இயல்பிலேயே உள்ளது. இதை நீ தீவிரமாக விரும்பி, உனக்குரியதாகக் கோரினால் மட்டுமே போதும். உனது பாதையைக் கோரிப்பெறு. ஆவியின் சுதந்திரத்தைப் பெறுவதற்கும், அக சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கும், முழுமையான, நிபந்தனையற்ற, நித்திய அன்பின் திறன்களை அடைவதற்கும் உனது தெய்வீக சித்தத்தைப் பிரகடனம் செய்!

ஆகவே, உணர்வுகள் முதன்மையானவை, புறச் சூழ்நிலைகள் இரண்டாம் நிலையானவை; புற நிகழ்வுகளின் ஓட்டம் என்பது நாம் பழகிப்போன உணர்வு வார்ப்புருக்கள் வெளிப்படும் வெறும் அலங்காரத் திரை மட்டுமே. முந்தைய உணர்வுகளின் வரம்பைப் பொறுத்தவரை (கோபம், மனக்கசப்பு, குற்றவுணர்வு, பயம், அவமானம் போன்றவை), இந்த உணர்வு வார்ப்புருக்கள் பெரும்பாலும் உணர்ச்சிப் பொதிகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இந்த அக உணர்ச்சிப் பொதிகள் ஒரு மனிதனிடம் மிக ஆரம்பத்திலேயே, குழந்தை மற்றும் வளரிளம் பருவத்தில் — அனுபவித்த உணர்ச்சி அதிர்ச்சிகளின் விளைவாக உருவாகின்றன; மேலும் பிற்கால வாழ்க்கையில் சுழற்சி முறையில் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டு, புதிய நபர்களுடனும் புதிய வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளிலும் கூட அதே உணர்ச்சிகளை நமக்குள் மீண்டும் மீண்டும் தூண்டுகின்றன. அலங்காரத் திரைகள் மாறுகின்றன, ஆனால் அனுபவங்களின் சாரம் மாறாமல் அப்படியே இருக்கிறது — ஒரு மனிதன் தனக்குள் மட்டுமே, தனக்குள் மட்டுமே நிகழும் அனைத்திற்குமான காரணத்தைத் தேடி அங்கீகரிக்கத் தொடங்கும் வரை — அவன்

சுய-பிரதிபலிப்பிலும், தன்னையறிதலிலும் ஈடுபட்டு, இந்த «உணர்ச்சிப் பொதிகளைக்» கண்டறிந்து அவற்றை «செயலிழக்கச் செய்யும்» வரை.

அந்தப் பழமொழியில் சொல்வது போல, «உளவியல் சிகிச்சைக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும்». ஆனால் கடவுளோடு, நமது விழிப்புணர்வின் மாபெரும் சிற்பியோடு, இந்தக் குணப்படுத்தும் பாதை சில நிமிடங்களை, சில கணங்களை மட்டுமே எடுக்கிறது. நமது விழிப்புணர்வின் இந்தக் குணப்படுத்துதலுக்கும், உருமாற்றத்திற்கும், மாற்றத்திற்குமே நமக்குக் கடவுள் தேவைப்படுகிறார். எதிர்மறையான விளைவுகளைத் தொடர்ந்து சரிசெய்து கொண்டிருப்பதற்கு அல்ல, மாறாக மூலக் காரணத்தையே அகற்றுவதற்காக. நமது பிரார்த்தனை முதன்மையாக இதை நோக்கியே செலுத்தப்பட வேண்டும்:

«எங்கள் தந்தையாகிய ஆண்டவரே, எல்லாவற்றிலும் எப்போதும், அனைத்து வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளிலும், காரணத்தை எங்களுக்குள்ளேயே, எங்களுக்குள்ளேயே மட்டுமே தேடவும் — அதைக் கண்டறிந்தபின், அதைச் சரிசெய்யவும் எங்களுக்குக் கற்றுத்தாரும்», —

என்று திரித்துவ-செர்கியஸ் லாவ்ராவின் ஆர்க்கிமாண்ட்ரைட்டும், சமகாலப் புனிதரும் அருளாளருமான அருட்தந்தை கிரில் (பவ்லோவ்) நமக்கு வழிகாட்டுகிறார். இந்த «சரிசெய்தலின்» நோக்கம் நம்மை நாமே மாற்றியமைப்பது அல்ல, மாறாக, தமக்குள் மூலக் காரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, தனது படைப்புகளுக்கான படைப்பாளரின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, தன்னைத் தான் ஆளக் கற்றுக்கொண்டு, அதிகாரத்தை மீண்டும் தமக்கே மீட்டெடுத்து, மனிதர்களாக இருந்தாலும் சரி அல்லது «புறநிலைச் சூழ்நிலைகளாக» இருந்தாலும் சரி, புறப் பொருட்கள், புறக் காரணங்கள் மற்றும் புற அலங்காரத் திரைகளுக்குத் தனது நம்பிக்கையின் மூலம் அந்த அதிகாரத்தை இனி ஒருபோதும் தாரைவார்த்துக் கொடுக்காமல் இருப்பதேயாகும்.

நற்செய்தி என்னவென்றால் — இந்த அக வேலையின் ஊக்கமளிக்கும் அம்சம் என்னவென்றால் — இறுதியில் நாம்

நமது ஒட்டுமொத்த அனுபவமும் பரிபூரணமானது என்பதையும், குறிப்பிட்ட உணர்ச்சிப் பொதிகள் உருவான அந்த முதன்மையான «குழந்தைப்பருவ உணர்ச்சி அதிர்ச்சிகள்» அல்லது உளவியலாளர்கள் கூறும் «வேர் நிகழ்வுகள்» கூட நமது விருப்பப்படியே அங்கு வைக்கப்பட்டன என்பதையும், ஆன்மாவின் பரிணாமத்திற்கும் அது ஞானத்தைப் பெறுவதற்கும் அவசியமான அனுபவமாக, நமது உன்னத அம்சங்களாலும், நமது தெய்வீக சாரத்தாலும் முன்கூட்டியே «திட்டமிடப்பட்டவை» என்பதையும் கண்டறிகிறோம். உளவியலாளர்கள் அடிக்கடி பேசும் இந்த «குழந்தைப்பருவ அன்பின் பற்றாக்குறை» என்பது திறமையாக இயக்கப்பட்ட ஒரு நாடகமாகும்; இதனால் எதிர்மறை அனுபவங்களின் எண்ணற்ற மறுநிகழ்வுகளின் வழியே கடந்துவந்த பிறகு, எந்தவொரு புறத் தீர்வுகளையும் காண முடியாமல், நாம் அகமுகமாகத் திரும்பி, அன்பை நாமே உருவாக்கவும் படைக்கவும் கற்றுக்கொள்வோம்; நம்மைப் போன்றே வறியவர்களாக இருக்கும் பெற்றோர்கள், தோழர்கள், வாழ்க்கைத் துணைவர்கள், நண்பர்கள் போன்ற பிறரிடம் கையேந்தி அன்பை யாசித்து ஓடிக்கொண்டிருக்க மாட்டோம்...

வலுவின்மை, பயங்கள், குற்றவுணர்வு, பிளவுபடுதல், துன்பம் மற்றும் போராட்டம் ஆகிய நமது உணர்வுபூர்வமான அனுபவத்திலிருந்தே — நமது ஆன்மீக வறுமை, நமது சொந்த அபூரணத்திற்கான அவமானம், அனைத்து வகையான தீமைகளுக்கும் அடிமைத்தனங்களுக்கும் கட்டுப்பட்டிருந்த அனுபவத்திலிருந்தே — ஆவியை வலுப்படுத்துவதற்கான விருப்பங்கள் பிறக்கின்றன: உன்னத சக்தி, உன்னத சுதந்திரம், உன்னத சித்தம், உன்னத நுண்ணறிவு, உன்னத அச்சமின்மை, உன்னதப் பேரின்பம், ஒருமை, முழுமை, நல்லிணக்கம் மற்றும் அன்பு ஆகியவற்றைப் பெறுவதற்கான விருப்பங்கள் — நமது வளர்ச்சியின் மிக உயர்ந்த சாத்தியமாக நாம் கடவுளுக்குக் கற்பிக்கும் அனைத்துப் பண்புகளும் பிறக்கின்றன. இப்போது நாம் அறிந்தபடி, எல்லா விருப்பங்களும் ஏற்கெனவே நிறைவேறிவிட்டன; அந்த விருப்பங்கள் நமக்குள் பிறந்து வலுப்பெற மட்டுமே வேண்டியிருந்தது. ஆகவே,

நமது அனைத்துக் குழந்தைப்பருவ அதிர்ச்சிகளுக்கும், நமது வாழ்க்கைப்பாதையில் நாம் சந்தித்த அனைத்துச் சிரமங்களுக்கும் நன்றி. நமது தீவிரமான உணர்வுபூர்வமான அனுபவமே, குறிப்பாக எதிர்மறையான அனுபவமே, இந்த விருப்பங்களை வலுப்படுத்த உதவியது. ஆகவே, நம்மை அகமுகமாகத் திரும்பி, தமக்குள் இருக்கும் மூலக் காரணத்தைத் தேடிக் கண்டறிய (அல்லது இன்னும் துல்லியமாக, தனது நம்பிக்கையால் படைக்க) வைத்த நமது அனைத்து «எதிர்மறை» உணர்வுகளுக்கும் நன்றி. தமக்குள் இருக்கும் படைப்பாளருக்கு நன்றி. தமக்குள் இருக்கும் கடவுளுக்கு நன்றி.

«ஆவியில் எளிமையுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; பரலோகராஜ்யம் அவர்களுடையது», — என்று கிறிஸ்து மலைப் பிரசங்கத்தில் கூறுகிறார்.

ஆவியின் வறுமை, நம்மால் விழிப்புணர்வுடன் உணரப்படும்போது, நமக்குள் அதற்குரிய விருப்பங்களை, «முரண்பாட்டிலிருந்து எழும்» விருப்பங்களை உருவாக்குகிறது. மறுபுறம், விருப்பங்கள் ஏற்கெனவே நிறைவேறிவிட்டன. இனி மிச்சமிருப்பது அதன் முடிவைக் கோரிப்பெற்று, அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதும், உனது உன்னத சாத்தியத்தை அதன் பெயரிட்டு அழைப்பதும் மட்டுமே. இப்போது நாம் நமது விழிப்புணர்வின் சிகரத்திற்கு, நமது «கூரைக்கு» வருகிறோம். சொல்லப்போனால், தனது நம்பிக்கையை விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுப்பது, தனது விருப்பங்களை அங்கீகரித்து ஒருங்கிணைப்பது மற்றும் உணர்வு வார்ப்புருக்களை மாற்றி எழுதுவது ஆகிய இத்தகைய அடிப்படைத் தயாரிப்பு இல்லாமல், சுருக்கமாகச் சொன்னால், நாம் ஒவ்வொருவரும் (நமது சொந்த விழிப்புணர்வினால்) நமது யதார்த்தத்தை நாமே படைக்கிறோம் என்ற உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளாமல் போனால் — நமது விழிப்புணர்வு மாளிகையின் அடித்தளம் போதுமான அளவு வலுவாக இல்லாவிட்டால் — சுற்றியுள்ள தற்போதைய நிலையற்ற சூழலில் இந்தக் கூரை எளிதில் «சரிந்துவிடக் கூடும்». அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டுவிட்டது, சுவர்கள் எழுப்பப்பட்டுவிட்டன, இப்போது கூரைக்குச் செல்வோம்…