7. احساسات

د عادي شعور له نظره، موږ ته داسې ښکاري چې زموږ احساسات (حسونه، عواطف او روحي تجارب) په بهرنیو شرایطو پورې تړلي دي: له خطر څخه وېره پیدا کېږي، له بدې خبرې څخه خپګان، له شوې تېروتنې څخه ګناه، له محبوب سره له لیدنې مینه، د ماشومانو له «بد چلند» څخه غوسه او داسې نور.

خو د خالق د شعور له نظره، هر څه برعکس دي – زموږ په شعور کې لا دمخه د داسې احساساتو او عواطفو د راپارولو لپاره لاشعوري (ناخبره، په خپلکاري توګه فعالېدونکي) پروګرامونه شتون لري. دې ته د احساس کولو بڼې ویل کېدای شي. او دا همدا د احساس کولو بڼې دي چې له «کوانټم ښوروا» څخه اړوند شرایط زېږوي (زموږ واقعیت ته یې راجلبوي): وېره خطرونه او ګواښونه زېږوي، خپګان ځوروونکی پیدا کوي، ګناه تېروتنې پیدا کوي، شرم ستا د بې‌ارزښتۍ ثبوتونه پیدا کوي، غوسه ناکي د غوسه کېدو لپاره څوک پیدا کوي، کرکه به ځان ته دښمن پیدا کوي او داسې نور.

احساسات لومړني دي، او بهرني شرایط ثانوي. خپل احساسات بدل کړه، او ته به خپل واقعیت بدل کړې.

دا میکانیزم زموږ د باورونو د تجسم له میکانیزم او د غوښتنو له فزیک سره ډېر نږدې تړاو لري. یو ډول باورونه د احساساتو یو ډول بڼې زېږوي، او نور باورونه – نورې. لکه څنګه چې موږ مخکې ویلي وو، باور پر

عينِي، زموږ څخه په خپلواکه توګه شته واقعیت باندې، د بې‌شمېره وېرو له تېرولو سره مل دی: د مرګ وېره، د ژوند وېره، د غندنې وېره، د تېروتنې وېره، د شخړې وېره، بې‌پیسو پاتې کېدو وېره، د ناروغۍ وېره، د جسمي او احساساتي درد وېره، د سبا ورځې لپاره وېره، د بدلونونو وېره، د ماشومانو او د هغوی د راتلونکي لپاره وېره، د نویو پیلونو وېره، د وېرې خپله وېره...

په پایله کې، زموږ ټولې غوښتنې د ځان او خپلو نږدې کسانو د خوندي کولو، او له هر ډول وېرو او ګواښونو څخه د ژغورلو پر غوښتنې راڅرخي، چې د «عیني واقعیت» په شرایطو کې، د تعریف له مخې، ناشونې ده. او څومره چې موږ د ځان ساتلو هڅه کوو (ډېرې پیسې ګټل، پر نورو خلکو ډېر کنټرول او واک ترلاسه کول او داسې نور)، هومره زموږ د اندېښنو لپاره لاملونه ډېرېږي، او د ګواښونو کچه برعکس زیاتېږي. «هرڅومره چې لوړ الوتنه وکړې – هومره به دې لوېدل ډېر دردناک وي».

خو دا باور چې موږ پخپله، په خپل شعور سره، خپل واقعیت جوړوو، موږ ته روح او الهام راکوي، موږ ته د الهام، خلاقیت او له خپل ځان سره د لېوالتیا پراخې دروازې پرانیزي، په خپل ځان کې د لامل د لټون او څېړنې، او د ځانپېژندنې جذبه راژوندۍ کوي، موږ ته دا وړتیا راکوي چې د هغو احساساتو راویښول زده کړو چې موږ یې غواړو تجربه کړو، او زموږ د ذهن د پام مرکز له «بهرني» فکر او بهرنیو پېښو له شننې څخه د خپلو داخلي حالتونو لیدو او ځان‌کتنې ته واړوي. دا باور چې موږ په هر اړخ کې خالقان یو، موږ هڅوي چې پر خپل ځان واکمني زده کړو، او ورو ورو پر بهرنیو

پاروونکو د غبرګون پروګرامونه کمزوري (او بیا په بشپړه توګه بند) کړو، او برعکس، د خپل حالت د باخبره خلق کولو مهارتونه ترلاسه کړو – د حقیقت په ژوندۍ کلمه، په دعا، مراقبه، د ذهن په نظم، د خپلو احساساتو په باخبره کتنه او بدلون کې، تر دې چې بې‌شرطه مینه او د هغې ټول رنګونه تجربه کړو: د روح له خورا نازک لړزېدو څخه نیولې تر الهي فضل او له ټول موجود هستۍ سره تر یووالي پورې.

د خالق شعور موږ ته د خلاقانه ځان‌ښودنې دومره لویه ازادي راکوي او د خپل حالت د هوښیار مدیریت له لارې د لوړې کچې خوند داسې لیدلوري راپرانیزي، چې زموږ غوښتنې په سیالۍ سره موږ یوازې د دې کار ترسره کولو ته هڅوي: ترڅو خپل تخلیقي امکانات او استعدادونه لا ژور او پراخ وپېژنو، ځان وپېژنو، د هوښیار تخلیق نوې او نوې وسیلې زده کړو او له شعور سره د کار کولو د وسایلو خزانه پراخه کړو، چې دا د شعور د ټکنالوژیو په یوې بشپړې ونې، په حقیقت کې د ژوند په ونه بدله شي، چې تر ټولو خوږه مېوه یې د مینې ټکنالوژي ده. ولې ټکنالوژي؟ ځکه اوس موږ کولی شو مینه په هوښیارۍ سره، د خپل شعور په اداره کولو سره، روانه او پیدا کړو. دلته کلیدي ګامونه شته چې په ترسره کولو سره یې موږ باوري پایله ترلاسه کوو. که دا ټکنالوژي نه وي، نو څه ده؟

هو، دا ټکنالوژي، د مینې ټکنالوژي، له موږ څخه غواړي چې لومړی داسې ډېر بنسټیز نوي مهارتونه زده کړو، د «خالق د شعور کوچني حرکات» – خپل ذهن منظم کړو، د پام مرکز احساساتو ته واړوو، د خپلې انرژۍ

حالت اداره کول زده کړو، د ضایعاتو مخه ونیسو او د ژوندۍ انرژۍ بهیر زیات کړو، د شعور پاکوالی وساتو، په هر څه کې د بشپړتیا پر شتون باخبره باور غوره کړو، او په هر حالت او شرایطو کې د خالق مسؤلیت بېرته خپل ځان ته راوګرځوو، د خپل «زه» له لوړو، بې‌زمانه اړخونو سره (له پورته شعور، واحد روح، واحد باطن، پلار-مور خدای، د مسیح له شعور، پخوانیو او لارښودو الهي ارواوو او خپل عالي ذات سره) یوه ټینګه داخلي خبرې اترې رامنځته کړو، د هر څه لامل یوازې په خپل ځان کې ولټوو او ومومو، هره ورځ د مکلفیت پر ځای د خوند او لذت د قطب‌نما له مخې خپل استعدادونه وپالو، – په لنډه توګه، د وېرې او پور احساس پر ځای د خوښۍ له مخې ژوند کول زده کړو («او زموږ پورونه موږ ته وبښه، لکه څنګه چې موږ هم خپلو پوروړو ته بښنه کوو»)، او ډېر نور مهم او پیاوړي، خو په باطن کې خورا سپک او عالي د شعور مهارتونه زده کړو، – نو دا هر څه به یو څه وخت ونیسي، نو په دې لاره کې پر ځان ډېر سخت او غوښتونکي مه اوسئ، ځکه په پایله کې دا ټول زموږ د الهي-انساني فطرت اړوند لوړو واقعیتونو او خورا لوړ خوند ته – مطلقې، بې‌شرطه او ابدي مینې ته – په لاسرسي سره توجیه کېږي.

او په دې ټکنالوژۍ، د مینې په ټکنالوژۍ کې تر ټولو مهم شی دا دی چې موږ کولی شو د هر دوزخ په منځ کې مینه، په حقیقت کې یو ژوندی جنت، پیدا کړو او هر ډول درد، کړاو او تېرېدنې خپلې تر ټولو لوړې وړتیا ته ورسوو – نوي او نوي

ګوټونه زموږ د استعدادونو او د الهي مینې د بې‌سرحده رینګین کمان رنګونه.

یوازې خدایان داسې کولی شي. او موږ او ته به دا زده کړو، زما محبوب دوسته.

دا ستا په فطرت کې دی. یوازې اړتیا ده چې دا په کلکه وغواړې او ادعا یې وکړې. خپله لاره وغواړه. د روح د ازادۍ ترلاسه کولو، د داخلي حقیقت د روښانولو او د مطلقې بې‌شرطه ابدي مینې د مهارتونو د خپلولو لپاره خپله الهي اراده اعلان کړه!

نو، احساسات لومړني دي، او بهرني شرایط ثانوي، د بهرنیو پېښو بهیر یوازې صحنه او سینګار دی چې په کې د احساس کولو هغه بڼې ښکاره کېږي چې موږ ورسره عادت شوي یو. د تېرو احساساتو د لړۍ په اړه (غوسه، خپګان، ګناه، وېره، شرم او داسې نور)، د احساس کولو دا بڼې ډېری وختونه احساساتي چارجونه بلل کېږي. دا داخلي احساساتي چارجونه په انسان کې ډېر ژر، د ماشومتوب او نوې ځوانۍ په عمر کې جوړېږي – د احساساتي صدمو په پایله کې، او په راتلونکي ژوند کې په دوراني ډول تکرارېږي، او بیا بیا په موږ کې ورته احساسات راپاروي، خو ښايي له نویو خلکو سره او په نویو شرایطو کې. صحنې بدلېږي، خو د احساساتو جوهر هماغه پاتې کېږي – تر هغه وخته چې انسان د هر څه لامل په خپل ځان او یوازې په خپل ځان کې لټول او منل پیل کړي – او پر

ځان‌کتنې، ځانپېژندنې لاس پورې کړي، دا «چارجونه» ومومي او «بې‌اغېزې» یې کړي.

او لکه څنګه چې په هغه ټوکه کې ویل کېږي، «رواني درملنه پنځه کاله وخت نیسي». خو له خدای سره، زموږ د شعور له معمار سره، دا لاره، د شفا لاره، څو دقیقې، ان څو شیبې وخت نیسي. په حقیقت کې د همدې شفا، بدلون او زموږ د شعور د اوښتون لپاره موږ خدای ته اړتیا لرو. د دې لپاره نه چې تل له منفي پایلو سره لاس او ګرېوان شو، بلکې د دې لپاره چې اصلي لامل له منځه یوسو. زموږ دعا باید تر هر څه مخکې همدې خوا ته متوجه وي:

«ای ربه، زموږ پلاره، موږ ته په هر څه کې او تل، د ژوند په ټولو شرایطو کې وښیه چې لامل په خپل ځان او یوازې په خپل ځان کې ولټوو – او کله چې مو وموند، اصلاح یې کړو»، –

دا لارښوونه موږ ته د سپېڅلي تثلیث د سرګیف-رادونژسکایا لاورا ارخیماندریت، پلار کیریل (پاولوف)، معاصر سپېڅلی او د معجزو خاوند کوي. او د دې «اصلاح» مانا دا نه ده چې خپل ځان بدل کړو، بلکې دا ده چې په خپل ځان کې د لامل په منلو او د خپلو تخليقاتو لپاره د خالق د مسؤلیت په منلو سره، پر خپل ځان واکمن شو، واک بېرته خپل ځان ته راوګرځوو، او نور هېڅکله په خپل باور سره دا واک بهرنیو شیانو، بهرنیو لاملونو او بهرنیو صحنو ته ونه سپارو، که هغه خلک وي که «عیني شرایط».

ښه خبر – او د دې داخلي کار الهام‌بښونکې برخه – دا ده چې په پای کې موږ

ومومو چې زموږ ټوله تجربه بشپړه ده، او ان دا لومړنۍ «د ماشومتوب احساساتي صدمې»، یا لکه څنګه چې ارواپوهان وايي، «ریښه‌ييزې پېښې»، چې په هغو کې ځینې احساساتي چارجونه رامنځته شوي، زموږ په خپله خوښه هلته اېښودل شوي وو، زموږ د لوړو اړخونو، زموږ د الهي جوهر لخوا دمخه «پلان» شوي وو، لکه د اروا داسې تجربه چې د هغې په وده او د حکمت په ترلاسه کولو کې اړینه وه. دا ټوله «په ماشومتوب کې د مینې کمښت»، چې ارواپوهان یې ډېر یادوي، په مهارت سره داسې جوړه شوې وه چې د منفي تجربو له څو ځله تکرار وروسته، موږ، د هېڅ بهرني حل له موندلو پرته، خپل باطن ته مخ واړوو او مینه پیدا کول او جوړول پخپله زده کړو، نه دا چې د غځېدلي لاس سره د نورو هغو کسانو څخه د مینې خیرات وغواړو چې زموږ په څېر فقیران دي – مور او پلار، شریکان، مېرمنې/مېړونه، ملګري...

دا دقیقا زموږ د بې‌وسۍ، وېرو، ګناه، جلاوالي، کړاو او مبارزې د احساساتي تجربې څخه ده – زموږ د روحاني فقر، د خپل نیمګړتیا د شرم، او د هر ډول بدیو او اعتیادونو د غلامۍ له تجربې څخه – چې د روح د پیاوړتیا غوښتنې زېږېږي: د لوړ ځواک، لوړې ازادۍ، لوړې ارادې، لوړ عقل، لوړې بې‌باکۍ، لوړ خوند، یووالي، بشپړتیا، همغږۍ او مینې د ترلاسه کولو غوښتنې – هغه ټول صفتونه چې موږ یې خدای ته د خپلې پراختیا د تر ټولو لوړ پوتانسیل په توګه منسوبوو. او لکه څنګه چې موږ اوس پوهېږو، ټولې غوښتنې لا دمخه پوره شوې دي، خبره یوازې دا وه چې دا غوښتنې په موږ کې پیدا او پیاوړې شي. له همدې امله

زموږ د ماشومتوب ټولو صدمو او ټولو هغو ستونزو څخه مننه چې موږ د ژوند په لاره کې ورسره مخ شوي یو. او دا دقیقا زموږ روښانه احساساتي تجربه وه، په ځانګړې توګه منفي تجربه، چې د دې غوښتنو په پیاوړي کولو کې یې مرسته وکړه. نو له خپلو ټولو «منفي» احساساتو څخه هم مننه، چې موږ یې اړ کړو خپل باطن ته وګورو، او په خپل ځان کې لامل ولټوو او ومومو (یا په دقیق ډول، په خپل باور سره یې خلق کړو). په خپل ځان کې خالق. په خپل ځان کې خدای.

«بختور دي هغوی چې په روح کې فقیران دي، ځکه چې د اسمانونو پاچاهي د هغوی ده»، – مسیح د غره په وعظ کې وايي.

د روح فقر، کله چې زموږ لخوا درک شي، په موږ کې اړوندې غوښتنې راپاروي، د «ضد څخه» غوښتنې. له بلې خوا، غوښتنې لا دمخه پوره شوې دي. یوازې دا پاتې ده چې د پایلې غوښتنه وکړو او په بشپړ ډول یې ومنو، خپل تر ټولو لوړ پوتانسیل ومنو او په خپل نوم یې یاد کړو. او دلته موږ د خپل شعور څوکې ته، زموږ «چت» ته ځو. کوم چې، په رښتیا سره، د خپل باور د هوښیار انتخاب، د خپلو غوښتنو د پېژندلو او همغږي کولو، او د احساساتو د بڼو د بیا لیکلو په اړه له داسې بنسټیز چمتووالي پرته، په لنډه توګه، پرته له دې چې دا حقیقت ومنو چې زموږ هر یو (په خپل شعور سره) پخپله خپل واقعیت جوړوي، کولی شي د چاپېریال د اوسني بې ثباتۍ په شرایطو کې په اسانۍ سره «ښویدلی» شي – که ناڅاپه زموږ د شعور د ودانۍ بنسټ پوره قوي نه وي. بنسټ شته، دیوالونه جوړ شوي دي، راځئ چې چت ته ولاړ شو...