7. ਭਾਵਨਾਵਾਂ

ਸਧਾਰਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ (ਅਹਿਸਾਸ, ਜਜ਼ਬਾਤ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਅਨੁਭਵ) ਬਾਹਰੀ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰੁੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਕੀਤੀ ਗਈ ਗ਼ਲਤੀ ਤੋਂ ਦੋਸ਼-ਭਾਵਨਾ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ «ਮੰਦੇ ਵਿਹਾਰ» ਤੋਂ ਖਿਝ ਆਦਿ।

ਪਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਹੈ — ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੁਝ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਵਚੇਤਨ (ਅਣਜਾਣੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ) ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਟਰਨ (ਢਾਂਚੇ) ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪੈਟਰਨ ਹੀ «ਕੁਆਂਟਮ ਸੂਪ» ਵਿੱਚੋਂ ਢੁਕਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਸਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ): ਡਰ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਅਤੇ ਧਮਕੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ — ਦੁਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਦੋਸ਼-ਭਾਵਨਾ — ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਮ — ਤੇਰੀ ਨਿਗੂਣਤਾ ਦੇ ਸਬੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਸੁਭਾਅ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਆਦਿ।

ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਹਾਲਾਤ ਦੂਜੈਲੇ। ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦੇਵੇਂਗਾ।

ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦੇ ਸਾਕਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪੈਟਰਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ — ਦੂਜੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ

ਵਸਤੂਨਿਸ਼ਠ ਹਕੀਕਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅਣਗਿਣਤ ਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਉਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਡਰ, ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਡਰ, ਗ਼ਲਤੀ ਦਾ ਡਰ, ਟਕਰਾਅ ਦਾ ਡਰ, ਬਿਨਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਦੇ ਰਹਿ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ, ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ, ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦਰਦ ਦਾ ਡਰ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਡਰ, ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਡਰ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਡਰ, ਨਵੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਦਾ ਡਰ, ਡਰ ਦਾ ਹੀ ਡਰ...

ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ, ਤਮਾਮ ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੁਆਲੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ «ਵਸਤੂਨਿਸ਼ਠ ਹਕੀਕਤ» ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਅਧੀਨ, ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ (ਵੱਧ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣਾ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਆਦਿ), ਓਨੇ ਹੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਘਟਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੋਰ ਫੈਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। «ਜਿੰਨੀ ਉੱਚੀ ਉਡਾਰੀ ਭਰੋਗੇ — ਓਨੀ ਹੀ ਦਰਦਨਾਕ ਗਿਰਾਵਟ ਹੋਵੇਗੀ»।

ਜਦਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿ ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਦ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਦੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਪੜਚੋਲ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਗਾ ਸਕੀਏ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ «ਬਾਹਰੀ» ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਾਹਰੀ ਉਤੇਜਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਮਜ਼ੋਰ (ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ)

ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਹੁਨਰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਸੱਚ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਬਚਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ, ਸੁਚੇਤ ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਮੂਹ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੱਕ: ਰੂਹ ਦੇ ਸੂਖਮ ਥਰਥਰਾਹਟ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰਹਿਮਤ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਹੋਂਦ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਤੱਕ।

ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਸਾਨੂੰ ਰਚਨਾਤਮਕ ਆਤਮ-ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਸੰਚਾਲਨ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਅਨੰਦ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੋੜ ਲਗਾ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਜੁਟਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ, ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਸਾਧਨ ਸਿੱਖਣਾ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਰੁੱਖ ਵਜੋਂ ਫੈਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਹੀ ਕਿਉਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਕੇ ਸੁਚੇਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜਗਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਸਿਰਜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਕੁਝ ਮੁੱਖ ਕਦਮ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਸੀਂ ਯਕੀਨੀ ਨਤੀਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਕੀ ਹੈ?

ਹਾਂ, ਇਹ ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖੀਏ ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੇਂ ਹਨ, «ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਬਰੀਕ ਕਾਰੀਗਰੀ» — ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਕਰਨਾ, ਧਿਆਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜਨਾ, ਆਪਣੀ ਊਰਜਾਤਮਕ

ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਸਿੱਖਣਾ, ਊਰਜਾ ਦੇ ਰਿਸਾਅ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਊਰਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ, ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ 'ਤੇ ਸੁਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਚੁਣਨਾ, ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ, ਆਪਣੇ ਆਪੇ ਦੇ ਪਰਮ, ਕਾਲਾਤੀਤ ਪਹਿਲੂਆਂ (ਪਰਮ-ਚੇਤਨਾ, ਇਕ ਓਅੰਕਾਰ ਆਤਮਾ, ਇਕ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਮਸੀਹ ਚੇਤਨਾ, ਪੂਰਵਜ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ-ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ-ਸਵੈ) ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਕਾਇਮ ਕਰਨਾ, ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਹਰ ਵਰਤਾਰੇ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲੱਭਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ, ਮਜਬੂਰੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਨੰਦ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਅਨੁਸਾਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ, — ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਅਤੇ ਕਰਤੱਵ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਬਜਾਏ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿਉਣਾ ਸਿੱਖਣਾ («ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕਰਜ਼ੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ») ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹਲਕੇ — ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰੀਨ — ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖਣਾ, — ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਸਭ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾ ਬਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮ ਹਕੀਕਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਮ ਅਨੰਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰਥਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਈਸ਼ਵਰੀ-ਮਾਨਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ — ਪਰਮ ਨਿਰਸੁਆਰਥ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰੇਮ — ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਹੈ।

ਅਤੇ ਇਸ ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਰਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਰਦ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ — ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ

ਪਾਸਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ ਦੇ ਰੰਗ।

ਇਹ ਕੇਵਲ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਿੱਖਾਂਗੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ।

ਇਹ ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਬੱਸ ਇਸਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਨਿਰਸੁਆਰਥ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੁਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮ ਇੱਛਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ!

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਹਾਲਾਤ — ਦੂਜੈਲੇ, ਬਾਹਰੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰੰਗਮੰਚ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਉਹ ਪੈਟਰਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸੀਂ ਆਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦਾਇਰੇ (ਕ੍ਰੋਧ, ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਦੋਸ਼-ਭਾਵਨਾ, ਡਰ, ਸ਼ਰਮ ਆਦਿ) ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪੈਟਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਚਾਰਜ (ਭਾਰ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਭਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ, ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਝੱਲੇ ਗਏ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਦਮਿਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਉਹੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਨਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ। ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਅਨੁਭਵਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ — ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੱਭਣਾ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ — ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ,

ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਇਹਨਾਂ «ਭਾਰਾਂ» ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ «ਬੇਅਸਰ» ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।

ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, «ਮਨੋ-ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲੱਗਣਗੇ»। ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਾਰਗ, ਇਲਾਜ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਇਲਾਜ, ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਲਈ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਉਲਝਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ। ਇਸੇ ਵੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੇਧਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ:

«ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੱਭਣਾ ਸਿਖਾ — ਅਤੇ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨਾ ਸਿਖਾ», —

ਸਾਨੂੰ ਹੋਲੀ ਟ੍ਰਿਨਿਟੀ ਸੇਂਟ ਸਰਗੀਅਸ ਲਾਵਰਾ ਦੇ ਆਰਕੀਮੈਂਡਰਾਈਟ, ਪਿਤਾ ਕਿਰਿਲ (ਪਾਵਲੋਵ), ਜੋ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਤ ਅਤੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਹਨ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਸ «ਸੁਧਾਰ» ਦਾ ਅਰਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਿਰਜਣਾਵਾਂ ਲਈ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਇਸਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਵਸਤੂਆਂ, ਬਾਹਰੀ ਕਾਰਨਾਂ, ਬਾਹਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੌਂਪਣਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਲੋਕ ਹੋਣ ਜਾਂ «ਵਸਤੂਨਿਸ਼ਠ ਹਾਲਾਤ»।

ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ — ਅਤੇ ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਾਰਜ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਪਹਿਲੂ — ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ

ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਅਨੁਭਵ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੁੱਢਲੇ «ਬਚਪਨ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਦਮੇ» ਵੀ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, «ਜੜ੍ਹ ਘਟਨਾਵਾਂ», ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਾਂ ਉਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਭਾਰ ਬਣੇ ਸਨ, ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਸਾਡੇ ਉੱਚੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਡੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੱਤ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ «ਯੋਜਨਾਬੱਧ» ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵ ਵਜੋਂ ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੀ «ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਘਾਟ», ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਅਕਸਰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੇ ਕਈ ਦੁਹਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਬਾਹਰੀ ਹੱਲ ਨਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜੀਏ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰੇਮ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ, ਇਸਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖੀਏ, ਨਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਦੂਜੇ ਕੰਗਾਲਾਂ — ਮਾਪਿਆਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਅੱਡ ਕੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਫਿਰੀਏ...

ਸਾਡੇ ਬੇਵਸੀ, ਡਰ, ਦੋਸ਼-ਭਾਵਨਾ, ਵਿਛੋੜੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ — ਸਾਡੀ ਆਤਮਿਕ ਕੰਗਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਅਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਮ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾਵਾਂ ਦੀ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ — ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਪਰਮ ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਪਰਮ ਇੱਛਾ, ਪਰਮ ਬੁੱਧੀ, ਪਰਮ ਨਿਰਭੈਤਾ, ਪਰਮ ਅਨੰਦ, ਏਕਤਾ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ, ਸਹਿਮਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ — ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਪਰਮ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਜੋਂ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋਣ। ਇਸ ਲਈ

ਸਾਡੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਦਮਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਡੂੰਘੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਨੁਭਵ ਨੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਨੇ, ਇਹਨਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ «ਨਕਾਰਾਤਮਕ» ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਧੰਨਵਾਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਨ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ (ਜਾਂ ਸਹੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਿਰਜਣ) ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ।

«ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਜੋ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਦੀਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੀ ਹੈ», — ਮਸੀਹ ਪਹਾੜੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਆਤਮਾ ਦੀ ਦੀਨਤਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸੁਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਢੁਕਵੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, «ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚੋਂ» ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਬੱਸ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਿਖ਼ਰ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ «ਛੱਤ» 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕਿ, ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਸੁਚੇਤ ਚੋਣ ਕਰਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਮੇਲਣ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਟਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਣ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ — ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਕੋਈ (ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ) ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਖ਼ੁਦ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ — ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਅਜੋਕੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ «ਡੋਲ» ਵੀ ਸਕਦੀ ਹੈ — ਜੇਕਰ ਅਚਾਨਕ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਕਾਫ਼ੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਨਿਕਲੀ। ਨੀਂਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕੰਧਾਂ ਉਸਾਰੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਾਂ...