7. വികാരങ്ങൾ

സാധാരണ ബോധത്തിന്റെ വീക്ഷണകോണിൽ നോക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ (അനുഭൂതികൾ, വികാരവിചാരങ്ങൾ, ആന്തരികാനുഭവങ്ങൾ) ബാഹ്യസാഹചര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് നമുക്ക് തോന്നുന്നു: അപകടത്തിൽ നിന്ന് ഭയം ഉടലെടുക്കുന്നു, പരുഷമായ വാക്കിൽ നിന്ന് പരിഭവം, ചെയ്ത തെറ്റിൽ നിന്ന് കുറ്റബോധം, പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് സ്നേഹം, കുട്ടികളുടെ «മോശം പെരുമാറ്റ»ത്തിൽ നിന്ന് അസ്വസ്ഥത, അങ്ങനെ പലതും.

എന്നാൽ സൃഷ്ടാവിന്റെ ബോധത്തിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ, എല്ലാം നേരെ വിപരീതമാണ് — ചില വികാരങ്ങളെയും വികാരവിചാരങ്ങളെയും ഉണർത്തുന്ന അബോധമനസ്സിന്റെ (സ്വമേധയാ പ്രവർത്തിക്കുന്ന, അറിവില്ലാതെ ഉണരുന്ന) പ്രോഗ്രാമുകൾ നമ്മുടെ ബോധത്തിൽ നേരത്തേ തന്നെയുണ്ട്. അവയെ വികാരങ്ങളുടെ മാതൃകകൾ എന്ന് വിളിക്കാം. ഈ വികാര മാതൃകകളാണ് «ക്വാണ്ടം സൂപ്പിൽ» നിന്ന് ഉചിതമായ സാഹചര്യങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് (നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നത്): ഭയം അപകടങ്ങളെയും ഭീഷണികളെയും ജനിപ്പിക്കുന്നു, പരിഭവം അക്രമിയെ ജനിപ്പിക്കുന്നു, കുറ്റബോധം തെറ്റുകളെയും, ലജ്ജ നിന്റെ നിസ്സാരതയുടെ തെളിവുകളെയും ജനിപ്പിക്കുന്നു, കോപം കോപിക്കാൻ ഒരാളെ കണ്ടെത്തും, വിദ്വേഷം തനിക്കൊരു ശത്രുവിനെ കണ്ടെത്തും, അങ്ങനെ തുടരുന്നു.

വികാരങ്ങളാണ് പ്രാഥമികം, ബാഹ്യസാഹചര്യങ്ങൾ ദ്വിതീയമാണ്. നിന്റെ വികാരങ്ങളെ മാറ്റുക, അപ്പോൾ നീ നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മാറ്റും.

ഈ പ്രക്രിയ നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാര സംവിധാനവുമായും ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഭൗതികശാസ്ത്രവുമായും വളരെ അടുത്ത ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചില വിശ്വാസങ്ങൾ ചില വികാര മാതൃകകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, മറ്റ് വിശ്വാസങ്ങൾ മറ്റുള്ളവയെയും. നാം നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഇതിലുള്ള വിശ്വാസം

നമ്മിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുന്ന വസ്തുനിഷ്ഠമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലുള്ള വിശ്വാസം അനേകം ഭയങ്ങളെ അനുഭവിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: മരണഭയം, ജീവിതഭയം, വിധിക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയം, തെറ്റുപറ്റുമെന്ന ഭയം, സംഘർഷഭയം, പണമില്ലാതാകുമോ എന്ന ഭയം, രോഗഭയം, ശാരീരികവും വൈകാരികവുമായ വേദനയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം, നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം, മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം, മക്കളെയും അവരുടെ ഭാവിയെയും കുറിച്ചുള്ള ഭയം, പുതിയ തുടക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം, ഭയത്തെത്തന്നെയുള്ള ഭയം…

തൽഫലമായി, നമ്മുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വയം സുരക്ഷിതരാകാനും പ്രിയപ്പെട്ടവരെ സംരക്ഷിക്കാനും, സാധ്യമായ എല്ലാ ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും ഭീഷണികളിൽ നിന്നും പ്രതിരോധിക്കാനും ഉള്ള ആഗ്രഹത്തിന് ചുറ്റും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു; ഇത് «വസ്തുനിഷ്ഠ യാഥാർത്ഥ്യ»ത്തിന്റെ സാഹചര്യങ്ങളിൽ സ്വാഭാവികമായും അസാധ്യമാണ്. നാം സ്വയം പരിരക്ഷിക്കാൻ എത്രത്തോളം ശ്രമിക്കുന്നുവോ (കൂടുതൽ പണം സമ്പാദിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെമേൽ കൂടുതൽ നിയന്ത്രണവും അധികാരവും നേടുക മുതലായവ), അത്രയധികം നമുക്ക് ആകുലപ്പെടാനുള്ള കാരണങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നു, ഭീഷണികളുടെ വ്യാപ്തിയാകട്ടെ കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. «ഉയരത്തിൽ പറക്കുന്തോറും വീഴ്ചയുടെ ആഘാതം കൂടും».

എന്നാൽ നാമത് സ്വന്തം ബോധം കൊണ്ട് സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസം നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു, പ്രചോദനത്തിനും സർഗ്ഗാത്മകതയ്ക്കും തന്നിലേക്കുള്ള താല്പര്യത്തിനും വിപുലമായ വഴികൾ തുറന്നുനൽകുന്നു, തന്നിലെ തന്നെ കാരണത്തെ തിരയാനും കണ്ടെത്താനുമുള്ള ആവേശം ഉണർത്തുന്നു, സ്വയം അറിയാനുള്ള അവസരമൊരുക്കുന്നു, നാം അനുഭവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വികാരങ്ങളെ മാത്രം തെരഞ്ഞെടുത്ത് ഉണർത്താൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു; നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ ശ്രദ്ധയെ «ബാഹ്യമായ» ചിന്തകളിൽ നിന്നും ബാഹ്യസംഭവങ്ങളുടെ വിശകലനത്തിൽ നിന്നും ആന്തരികാവസ്ഥകളുടെ നിരീക്ഷണത്തിലേക്കും ആത്മപരിശോധനയിലേക്കും മാറ്റുന്നു. നാം എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും സൃഷ്ടാക്കളാണ് എന്ന വിശ്വാസം, സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, ബാഹ്യമായ

പ്രേരണകളോടുള്ള പ്രതികരണ പ്രോഗ്രാമുകളെ ക്രമേണ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും (പിന്നീട് പൂർണ്ണമായും നിർത്തലാക്കുകയും) ചെയ്യുന്നു; നേരെമറിച്ച്, നമ്മുടെ അവസ്ഥയെ ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള കഴിവുകൾ നേടുന്നു — സത്യത്തിന്റെ ജീവസ്സുറ്റ വചനത്തിലൂടെ, പ്രാർത്ഥനയിൽ, ധ്യാനത്തിൽ, മനസ്സിന്റെ അച്ചടക്കത്തിൽ, വികാരങ്ങളുടെ ബോധപൂർവ്വമായ നിരീക്ഷണത്തിലും രൂപാന്തരീകരണത്തിലും, നിരുപാധികമായ സ്നേഹവും അതിന്റെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്നതുവരെ: ആത്മാവിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ വിറയൽ മുതൽ ദിവ്യകൃപയും സകല ചരാചരങ്ങളുമായുള്ള ഐക്യവും വരെ.

സൃഷ്ടാവിന്റെ ബോധം സർഗ്ഗാത്മകമായ ആത്മപ്രകാശനത്തിന്റെ അത്രയും വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം നമുക്ക് നൽകുകയും, സ്വന്തം അവസ്ഥയെ ബോധപൂർവ്വം നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലൂടെ പരമാനന്ദത്തിന്റെ അത്തരം ഉന്നത സാധ്യതകൾ തുറന്നുതരികയും ചെയ്യുന്നു; നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പരസ്പരം മത്സരിച്ചുകൊണ്ട് ഇതിൽ മാത്രം മുഴുകാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു: നമ്മുടെ സർഗ്ഗശേഷികളെയും കഴിവുകളെയും കൂടുതൽ ആഴത്തിലും പരപ്പിലും വികസിപ്പിക്കുക, സ്വയം അറിയുക, ബോധപൂർവ്വമായ സൃഷ്ടിയുടെ പുതിയ പുതിയ ഉപകരണങ്ങൾ സ്വായത്തമാക്കുക, ബോധവുമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളുടെ ശേഖരം വിപുലമാക്കുക; അങ്ങനെ അത് ബോധസാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ ഒരു വൃക്ഷമായി, വാസ്തവത്തിൽ ജീവന്റെ വൃക്ഷമായി വളരുന്നു, അതിന്റെ ഏറ്റവും മധുരമുള്ള ഫലം സ്നേഹത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യയായി മാറുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് സാങ്കേതികവിദ്യ? കാരണം ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ബോധപൂർവ്വം നമ്മുടെ ബോധത്തെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് സ്നേഹത്തെ ഉണർത്താനും സൃഷ്ടിക്കാനും കഴിയും. കൃത്യമായ ഫലം നൽകുന്ന ചില നിർണ്ണായക ഘട്ടങ്ങളുണ്ട്. ഇതൊരു സാങ്കേതികവിദ്യയല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?

അതെ, ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ, സ്നേഹത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യ, നമുക്ക് തികച്ചും പുതിയതായ നിരവധി അടിസ്ഥാന നൈപുണ്യങ്ങൾ ആദ്യം സ്വായത്തമാക്കാൻ നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു, «സൃഷ്ടാവിന്റെ ബോധത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മ ചലനങ്ങൾ» — ശ്രദ്ധയെ വികാരങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ച് മനസ്സിനെ അച്ചടക്കമുള്ളതാക്കുക, നമ്മുടെ ഊർജ്ജസ്വലമായ

അവസ്ഥയെ ചോർച്ചകൾ തടഞ്ഞുകൊണ്ടും ജീവോർജ്ജത്തിന്റെ പ്രവാഹം വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടും നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കുക, ബോധത്തിന്റെ ശുചിത്വം പാലിക്കുക, സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും പൂർണ്ണതയിലുള്ള വിശ്വാസം ബോധപൂർവ്വം തിരഞ്ഞെടുക്കുക, ഏത് സാഹചര്യത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടാവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുക, തന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഉന്നതമായ, കാലാതീതമായ ഭാവങ്ങളുമായി (അതിബോധം, ഏകാത്മാവ്, ഏകചൈതന്യം, മാതാപിതാവായ ദൈവം, ക്രിസ്തുബോധം, പൂർവ്വികദൈവങ്ങൾ, ഗുരുദൈവങ്ങൾ, സ്വന്തം ഉന്നതാത്മാവ് എന്നിവരുമായി) സുസ്ഥിരമായ ആന്തരിക സംഭാഷണം സ്ഥാപിക്കുക, സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും കാരണം തന്നിൽ മാത്രം തിരയുകയും കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുക, ബാധ്യതകളെയല്ല, ആനന്ദത്തിന്റെ വഴികാട്ടിയെ മുൻനിർത്തി ദിവസവും സ്വന്തം കഴിവുകൾ വികസിപ്പിക്കുക — ചുരുക്കത്തിൽ, ഭയത്തിൽ നിന്നും കടപ്പാടിൽ നിന്നും അല്ലാതെ, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുക («ഞങ്ങളുടെ കടക്കാരോട് ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ കടങ്ങൾ ഞങ്ങളോടും ക്ഷമിക്കേണമേ»), കൂടാതെ ആന്തരികശക്തിയിലും കാര്യക്ഷമതയിലും ശക്തവും എന്നാൽ ഉള്ളിൽ വളരെ ലളിതവുമായി അനുഭവപ്പെടുന്നതുമായ ബോധത്തിന്റെ മറ്റനേകം വിശിഷ്ട നൈപുണ്യങ്ങൾ നേടുക. അതിനാൽ ഇതെല്ലാം കുറച്ചു സമയമെടുക്കും, അതുകൊണ്ട് ഈ പാതയിൽ നിന്നോട് തന്നെ കൂടുതൽ കർക്കശതയും ശാഠ്യവും കാണിക്കാതിരിക്കുക; ഒടുവിൽ ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ദൈവിക-മാനുഷിക പ്രകൃതിക്ക് സഹജമായ പരമയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കും പരമാനന്ദത്തിലേക്കുമുള്ള പ്രവേശനത്താൽ സഫലീകരിക്കപ്പെടുന്നു — പരമവും നിരുപാധികവും ശാശ്വതവുമായ സ്നേഹം.

ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ, സ്നേഹത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം, ഏത് നരകത്തിന് നടുവിലും നമുക്ക് സ്നേഹത്തെ, വാസ്തവത്തിൽ ഒരു ജീവസ്സുറ്റ സ്വർഗ്ഗത്തെ സൃഷ്ടിക്കാനും, ഏത് വേദനയെയും കഷ്ടപ്പാടുകളെയും ദുരിതങ്ങളെയും അവയുടെ പരമോന്നത സാധ്യതയിലേക്ക് ഉയർത്താനും കഴിയും എന്നതാണ് — പുതിയ പുതിയ

നമ്മുടെ കഴിവുകളുടെ വശങ്ങളും ദിവ്യസ്നേഹത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത മഴവില്ലിന്റെ വർണ്ണഭേദങ്ങളും.

ദേവന്മാർക്ക് മാത്രമേ അങ്ങനെ കഴിയൂ. ഞാനും നീയും ഇത് പഠിക്കും, എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തേ.

ഇത് നിന്റെ പ്രകൃതത്തിലുള്ളതാണ്. ഇതിനെ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുകയും ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ മാത്രം മതി. നിന്റെ വഴിയെ വീണ്ടെടുക്കുക. ആത്മാവിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നതിനും, ആന്തരിക സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനും, പരമവും നിരുപാധികവും ശാശ്വതവുമായ സ്നേഹത്തിന്റെ പാടവങ്ങൾ സ്വായത്തമാക്കുന്നതിനും നിന്റെ ദിവ്യമായ ഇച്ഛയെ പ്രഖ്യാപിക്കുക!

അതിനാൽ, വികാരങ്ങളാണ് പ്രാഥമികം, ബാഹ്യസാഹചര്യങ്ങൾ ദ്വിതീയമാണ്; ബാഹ്യ സംഭവങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് എന്നത് നാം ശീലിച്ച വികാര മാതൃകകൾ പ്രകടമാകുന്ന രംഗവേദി മാത്രമാണ്. മുൻകാല വികാരങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ (കോപം, പരിഭവം, കുറ്റബോധം, ഭയം, ലജ്ജ മുതലായവ), ഈ വികാര മാതൃകകളെ പലപ്പോഴും വൈകാരിക ചാർജ്ജുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഈ ആന്തരിക വൈകാരിക ചാർജ്ജുകൾ ഒരു വ്യക്തിയിൽ വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ, കുട്ടിക്കാലത്തോ കൗമാരത്തിലോ, അനുഭവിച്ച വൈകാരിക ആഘാതങ്ങളുടെ ഫലമായി രൂപംകൊള്ളുന്നു, പിന്നീടുള്ള ജീവിതത്തിൽ ചാക്രികമായി ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു; ഒരുപക്ഷേ പുതിയ ആളുകളോടൊപ്പം, പുതിയ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ അതേ വികാരങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും നമ്മിൽ ഉണർത്തുന്നു. രംഗവേദി മാറുന്നു, അനുഭവങ്ങളുടെ സത്ത പഴയതുപോലെ തന്നെ തുടരുന്നു — ഒരു മനുഷ്യൻ സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും കാരണം തന്നിൽത്തന്നെ, തന്നിൽ മാത്രം തിരയാനും അംഗീകരിക്കാനും തുടങ്ങുന്നതുവരെ — അവൻ

ആത്മപരിശോധനയിലും സ്വയം അറിയലിലും ഏർപ്പെടുകയും, ഈ «ചാർജ്ജുകളെ» കണ്ടെത്തുകയും അവയെ «നിർവീര്യമാക്കുകയും» ചെയ്യുന്നതുവരെ.

ആ ഫലിതത്തിൽ പറയുന്നതുപോലെ, «മനഃശാസ്ത്രചികിത്സയ്ക്ക് അഞ്ചു വർഷമെടുക്കും». എന്നാൽ ദൈവത്തോടൊപ്പം, നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ ശില്പിയോടൊപ്പം, ഈ പാത, രോഗശാന്തിയുടെ പാത, ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ, നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ എടുക്കൂ. നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ ഈ സൗഖ്യത്തിനും രൂപാന്തരത്തിനും പരിവർത്തനത്തിനും വേണ്ടിയാണ് നമുക്ക് ദൈവത്തെ ആവശ്യം. നിഷേധാത്മകമായ അനന്തരഫലങ്ങളുമായി നിരന്തരം പൊരുതാനല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണത്തെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാനാണ്. ഇതിലേക്കായിരിക്കണം ഒന്നാമതായി നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന ലക്ഷ്യം വെയ്ക്കേണ്ടത്:

«ഞങ്ങളുടെ പിതാവായ ദൈവമേ, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും, എല്ലാറ്റിലും എപ്പോഴും കാരണം നമ്മിൽത്തന്നെ, നമ്മിൽ മാത്രം അന്വേഷിക്കാനും — കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ അത് തിരുത്താനും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കേണമേ» —

വിശുദ്ധ ട്രിനിറ്റി സെർജിയസ് ലാവ്റയിലെ ആർക്കിമാൻഡ്രൈറ്റും ആധുനിക വിശുദ്ധനും അത്ഭുതപ്രവർത്തകനുമായ ഫാദർ കിറിൽ (പാവ്ലോവ്) നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഈ «തിരുത്തലിന്റെ» അർത്ഥം സ്വയം മാറ്റിയെടുക്കുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് കാരണം തന്നിൽത്തന്നെയെന്ന് അംഗീകരിച്ച്, സ്വന്തം സൃഷ്ടികളുടെ മേലുള്ള സൃഷ്ടാവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത്, ആത്മനിയന്ത്രണം വീണ്ടെടുത്ത്, അധികാരം തന്നിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരികയും, ഇനി ഒരിക്കലും വിശ്വാസത്താൽ അതിനെ ബാഹ്യവസ്തുക്കൾക്കോ ബാഹ്യകാരണങ്ങൾക്കോ ബാഹ്യരംഗവേദികൾക്കോ — ആളുകളോ «വസ്തുനിഷ്ഠ സാഹചര്യങ്ങളോ» ആകട്ടെ — അടിയറവ് വെയ്ക്കാതിരിക്കുകയുമാണ്.

ഈ ആന്തരിക പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ശുഭവാർത്തയും പ്രചോദനാത്മകമായ വശവും എന്തെന്നാൽ, ഒടുവിൽ നാം

നമ്മുടെ എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും പൂർണ്ണമാണെന്ന് നാം കണ്ടെത്തുന്നു; ചില വൈകാരിക ചാർജ്ജുകൾ രൂപപ്പെട്ട പ്രാഥമിക «ബാല്യകാല വൈകാരിക ആഘാതങ്ങൾ», അഥവാ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ പറയുന്ന «മൂല കാരണങ്ങളായ സംഭവങ്ങൾ» പോലും നമ്മുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരമാണ് അവിടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്, ആത്മാവിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിനും ആവശ്യമായ അനുഭവം എന്ന നിലയിൽ നമ്മുടെ ഉന്നത ഭാവങ്ങളാൽ, നമ്മുടെ ദിവ്യസത്തയാൽ മുൻകൂട്ടി «ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെട്ടവ» ആയിരുന്നു. മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ പലപ്പോഴും പറയുന്ന «കുട്ടിക്കാലത്ത് സ്നേഹം ലഭിക്കായ്ക» എന്ന അവസ്ഥയെല്ലാം വിദഗ്ദ്ധമായി സംവിധാനം ചെയ്യപ്പെട്ടതാണ്; നിഷേധാത്മക അനുഭവങ്ങളുടെ ആവർത്തനങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി, ബാഹ്യമായ പരിഹാരങ്ങളൊന്നും കണ്ടെത്താനാകാതെ, നാം ഉള്ളിലേക്ക് തിരിയുന്നതിനും, നമ്മെപ്പോലെ തന്നെ ദരിദ്രരായ മറ്റുള്ളവരോട് — മാതാപിതാക്കൾ, പങ്കാളികൾ, ദമ്പതികൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ — കൈനീട്ടി സ്നേഹം ഇരക്കാതെ, സ്വയം സ്നേഹം ഉത്പാദിപ്പിക്കാനും സൃഷ്ടിക്കാനും പഠിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്.

നിസ്സഹായാവസ്ഥ, ഭയങ്ങൾ, കുറ്റബോധം, വേർതിരിവ്, കഷ്ടപ്പാടുകൾ, പോരാട്ടം എന്നിവയുടെ വികാരപരമായ അനുഭവത്തിൽ നിന്നാണ് — നമ്മുടെ ആത്മീയ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്നും, സ്വന്തം അപൂർണ്ണതയെക്കുറിച്ചുള്ള ലജ്ജയിൽ നിന്നും, എല്ലാത്തരം തിന്മകൾക്കും അടിമത്തങ്ങൾക്കും കീഴടങ്ങിയ അനുഭവത്തിൽ നിന്നും — ആത്മാവിനെ ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ ജനിക്കുന്നത്: പരമോന്നത ശക്തി, പരമോന്നത സ്വാതന്ത്ര്യം, പരമോന്നത ഇച്ഛാശക്തി, പരമോന്നത ബുദ്ധി, പരമോന്നത നിർഭയത്വം, പരമാനന്ദം, ഐക്യം, പൂർണ്ണത, യോജിപ്പ്, സ്നേഹം എന്നിവ നേടാനുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ — നമ്മുടെ വികാസത്തിന്റെ പരമോന്നത സാധ്യതയായി ദൈവത്തിന് നാം ആരോപിക്കുന്ന എല്ലാ ഗുണങ്ങളും. ഇപ്പോൾ നമുക്കറിയാവുന്നതുപോലെ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഇതിനകം നിറവേറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ആ ആഗ്രഹങ്ങൾ നമ്മിൽ ജനിക്കുകയും ശക്തമാകുകയും ചെയ്യുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ആവശ്യം. അതിനാൽ

നമ്മുടെ എല്ലാ ബാല്യകാല ആഘാതങ്ങൾക്കും ജീവിതപാതയിൽ നാം നേരിട്ട എല്ലാ പ്രതിസന്ധികൾക്കും നന്ദി. നമ്മുടെ സജീവമായ വികാരപരമായ അനുഭവമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് നിഷേധാത്മകമായത്, ഈ ആഗ്രഹങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ സഹായിച്ചത്. അതിനാൽ, ഉള്ളിലേക്ക് തിരിയാനും, തന്നിലെ തന്നെ കാരണം തിരയാനും കണ്ടെത്താനും (കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, വിശ്വാസത്താൽ സൃഷ്ടിക്കാനും) നമ്മെ നിർബന്ധിച്ച എല്ലാ «നിഷേധാത്മക» വികാരങ്ങൾക്കും നന്ദി. തന്നിലെ സൃഷ്ടാവിനെ. തന്നിലെ ദൈവത്തെ.

«ആത്മാവിൽ ദരിദ്രരായവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ; സ്വർഗ്ഗരാജ്യം അവർക്കുള്ളതാകുന്നു,» എന്ന് ക്രിസ്തു ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിൽ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.

ആത്മാവിന്റെ ദാരിദ്ര്യം, നാം അത് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ഉചിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ, «വിപരീതത്തിൽ നിന്നുള്ള» ആഗ്രഹങ്ങളെ നമ്മിൽ ജനിപ്പിക്കുന്നു. മറുഭാഗത്ത്, ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇതിനകം പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇനി ഫലം ആവശ്യപ്പെടുകയും അതിനെ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളുകയും, സ്വന്തം പരമോന്നത സാധ്യതയെ പേരെടുത്തു വിളിച്ച് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക മാത്രമാണ് ബാക്കി. ഇവിടെ നാം നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ ഉന്നതിയിലേക്ക്, നമ്മുടെ «മേൽക്കൂര»യിലേക്ക് കടക്കുന്നു. പരമാർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, സ്വന്തം വിശ്വാസത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ അംഗീകരണവും ഏകോപനവും, വികാര മാതൃകകളെ മാറ്റിയെഴുതൽ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള അത്തരം അടിസ്ഥാനപരമായ തയ്യാറെടുപ്പുകളില്ലാതെ — ചുരുക്കത്തിൽ, നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും (സ്വന്തം ബോധം കൊണ്ട്) സ്വന്തം യാഥാർത്ഥ്യം സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കാതെ — നമ്മുടെ ബോധസൗധത്തിന്റെ അടിത്തറ വേണ്ടത്ര ദൃഢമല്ലെങ്കിൽ, ആധുനിക ചുറ്റുപാടുകളുടെ അസ്ഥിരതയിൽ ഈ മേൽക്കൂര എളുപ്പത്തിൽ «തെന്നിപ്പോകാം». അടിത്തറയുണ്ട്, ചുവരുകൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു, ഇനി നമുക്ക് മേൽക്കൂരയിലേക്ക് കടക്കാം...