7. Чувства

Од гледна точка на секојдневната свест, нам ни се чини дека нашите чувства (сетилни доживувања, емоции и душевни преживувања) зависат од надворешните околности: од опасноста се раѓа страв, од грубиот збор – навреда, од направената грешка – вина, од средбата со саканиот – љубов, од «лошото однесување» на децата – раздразнетост и т.н.

Но од гледна точка на Свеста на Создателот, сè е обратно – во нашата свест веќе постојат потсвесни (несвесни, кои се вклучуваат автоматски) програми за активирање на едни или други чувства, емоции. Можеме да ги наречеме шаблони на чувствување. И токму шаблоните на чувствување породуваат од «квантната супа» (привлекуваат во нашата реалност) соодветни околности: стравот раѓа опасности и закани, навредата – навредувач, вината – грешки, срамот – докази за твојата ништожност, гневливоста ќе најде на кого да се гневи, омразата ќе си најде непријател и т.н.

Чувствата се примарни, а надворешните околности секундарни. Промени ги своите чувства и Ти ќе ја промениш својата реалност.

Овој механизам е многу тесно поврзан и со механизмот на оплотување на нашите верувања и со физиката на желбите. Едни верувања раѓаат едни шаблони на чувства, други верувања – други. Како што веќе рековме, Верата во

објективната, независно од нас постоечка реалност, е поврзана со преживување на мноштво стравови: страв од смрт, страв од живот, страв од осуда, страв од грешка, страв од конфликт, страв да се остане без пари, страв од болест, страв од физичка и емоционална болка, страв за утрешниот ден, страв од промени, страв за децата, за нивната иднина, страв од нови почетоци, страв од самиот страв…

Како резултат на тоа, сите наши желби се концентрираат околу желбата да се заштитиме Себеси и своите блиски, да се одбраниме од секакви стравови и закани, што во услови на «објективна реалност», по дефиниција, е невозможно. И колку повеќе се обидуваме да се заштитиме (да заработиме повеќе пари, да добиеме повеќе контрола, власт над другите луѓе и сл.), толку повеќе причини за грижа имаме, а размерите на заканите, напротив, растат. «Колку повисоко леташ – толку поболно паѓаш».

А Верата во тоа дека ние самите, со својата свест, ја создаваме својата реалност, нè воодушевува, ни отвора широки можности за вдахновение и творештво, интерес кон Себе, активирајќи го жарот за потрага и истражување на Причината во Себе, самоспознанието, ни дава можност да научиме да ги вклучуваме токму оние чувства што сакаме да ги доживуваме, преместувајќи го фокусот на вниманието на нашиот ум од «надворешното» размислување, од анализата на надворешните настани, кон набљудување на внатрешните состојби и саморефлексија. Верата во тоа дека сме создатели во секој поглед нè поттикнува да учиме да владееме со Себеси, постепено ослабувајќи ги (а потоа и наполно исклучувајќи ги) програмите за реагирање на надворешните

дразби, и напротив, стекнувајќи вештини за свесно создавање на својата состојба – со живото слово на Вистината, во молитва, медитација, дисциплина на умот, свесно набљудување и преобразување на своите чувства, сè до доживување на Безусловната Љубов и сите Нејзини нијанси: од суптилен душевен трепет до Божествена Благодат и Единство со сè што постои.

Свеста на Создателот ни дава таква слобода на творечко самоизразување и ни отвора такви перспективи за Возвишено Уживање преку свесното управување со сопствената состојба, што нашите желби се натпреваруваат да нè поттикнат да се занимаваме само со тоа: сè подлабоко и пошироко да ги откриваме своите творечки можности, своите таленти, да се спознаваме Себеси, да усвојуваме сè понови и понови алатки за свесно создавање и да го шириме арсеналот на алатки за работа со свеста, израснувајќи во целодрво на Технологии на Свеста, во суштина Дрво на Животот, чиј најсладок плод станува Технологијата на Љубовта. Зошто Технологија? Затоа што сега можеме да ја покренуваме, да ја создаваме Љубовта свесно, управувајќи со својата свест. Постојат клучни чекори кои кога ги правиме, добиваме загарантиран резултат. Што е тоа, ако не технологија?

Да, оваа технологија, Технологијата на Љубовта, бара од нас најнапред да совладаме мноштво фундаментално нови вештини за нас, «ситна моторика на свеста на Создателот» – да го дисциплинираме својот ум, преместувајќи го фокусот на вниманието кон чувствата, да научиме да управуваме со својата енергетска

состојба, затворајќи ги истекувањата и зголемувајќи го приливот на животна енергија, да одржуваме хигиена на свеста, свесно да избираме Вера во совршенството на сè што се случува, постојано враќајќи си ја Одговорноста на Создател во секакви ситуации и околности, да воспоставиме стабилен внатрешен дијалог со Највисоките, безвремени аспекти на своето Јас (Надсвеста, Единствената Душа, Единствениот Дух, Бога Таткото-Мајка, Свеста на Христос, боговите-предци и боговите-учители, со своето Вишо Јас), да ја бараме и наоѓаме Причината за сè што се случува само во Себе, секојдневно да ги развиваме своите таленти ориентирајќи се според компасот на уживањето, а не на обврските – накратко, да научиме да живееме според Радоста, а не од страв и чувство на должност («и прости ни ги долговите наши, како што им ги проштеваме и ние на нашите должници») и многу, многу други важни и моќни по својата внатрешна сила и ефикасност, но многу лесни по внатрешното доживување – накратко, извонредни и прекрасни – вештини на свеста – затоа сето ова ќе одземе извесно време, па немој да бидеш премногу строг и пребирлив кон Себеси на овој пат, зашто на крајот сето тоа се оправдува со пристапот кон Највисоките реалности и Возвишеното Уживање, својствено на нашата богочовечка природа – Апсолутната Безусловна Вечна Љубов.

А најважното во оваа Технологија, Технологијата на Љубовта, е тоа што можеме да создадеме Љубов, фактички Жив Рај, среде каков било пекол, и да ја воздигнеме секоја болка, страдање и мака во нивниот највисок потенцијал – нови и нови

димензии на нашите таленти и нијанси на безграничното Виножито на Божествената Љубов.

Така можат само боговите. И ние со Тебе ќе го научиме тоа, Мој љубен пријателе.

Тоа е во твојата природа. Само треба силно да го посакаш тоа и да го побараш. Да го побараш својот пат. Изјави ја својата Божествена волја за стекнување слобода на Духот, откровение на Внатрешната вистина и усвојување на вештините на Апсолутната Безусловна Вечна Љубов!

Значи, чувствата се примарни, а надворешните околности се секундарни, надворешниот тек на настаните е само сценографија во која се откриваат шаблоните на чувствување на кои сме навикнати. Во однос на поранешниот спектар на чувства (гнев, навреда, вина, страв, срам и сл.), овие шаблони на чувствување честопати се нарекуваат емоционални набои. Овие внатрешни емоционални набои кај човекот се формираат многу рано, во детско-тинејџерската возраст – како резултат на преживеани емоционални трауми, и во подоцнежниот живот циклично се репродуцираат, одново и одново предизвикувајќи ги во нас истите емоции, но можеби со нови луѓе и во нови животни околности. Сценографијата се менува, суштината на доживувањата останува иста – сè додека човекот не почне да ја бара и препознава причината за сè што се случува во Себе и само во Себе – додека не се зафати со

саморефлексија, самоспознавање, не ги открие овие «набои» и не ги «неутрализира».

И како што вели онаа шега, «за психотерапија ќе отидат пет години». Но со Бога, со Архитектот на нашата свест, овој пат, патот на исцелението, трае само неколку минути, дури и мигови. Токму за ова исцеление, преобразување, трансформација на нашата свест ни е потребен Бог. Не за постојано да се справуваме со негативните последици, туку за да ја отстраниме самата причина. Кон тоа, пред сè, треба да биде насочена нашата молитва:

«Господи, Оче наш, научи нè во сè и секогаш, во сите животни околности, да ја бараме причината во Себе и само во Себе – а кога ќе ја најдеме, да ја исправиме», –

нè советува архимандритот на Свето-Троицката Сергиева лавра, отец Кирил (Павлов), современ светец и чудотворец. И смислата на ова «исправање» не е во тоа да се преправиме Себеси, туку во тоа, прифаќајќи ја Причината во Себе, прифаќајќи ја Одговорноста на Создател за своите созданија, да завладееме со Себеси, да си ја вратиме власта Себеси и никогаш повеќе да не ја предаваме со својата Вера на надворешни објекти, надворешни причини, надворешни сценографии, било тоа да се луѓе или «објективни околности».

Добрата вест – и вдахновувачкиот дел од оваа внатрешна работа – се состои во тоа што на крајот ние

откриваме дека целото наше искуство е совршено, и дека дури и тие примарни «детски емоционални трауми», или како што велат психолозите, «коренски епизоди», во кои се формирале едни или други емоционални набои, биле поставени таму по наша желба, биле однапред «испланирани» од нас, од нашите највисоки аспекти, од нашата Божествена суштина, како душевно искуство неопходно за нејзиното созревање и стекнување мудрост. Сиот тој «недостиг на љубов во детството», за кој често зборуваат психолозите, бил мајсторски изрежиран за ние, поминувајќи низ одреден број повторувања на негативното искуство и не наоѓајќи никакви надворешни решенија, да се свртиме навнатре и да научиме да генерираме Љубов, да Ја создаваме сами, наместо да трчаме со испружена рака, просејќи љубов од другите исто толку сиромашни како нас – родители, партнери, сопружници, пријатели…

Токму од искуството на нашето сетилно доживување на немоќта, стравовите, вината, одвоеноста, страдањето и борбата – од искуството на нашето духовно сиромаштво, срамот од сопственото несовршенство, поробеноста од секаков вид пороци и зависности – се раѓаат желбите за зајакнување на духот: желбите за стекнување на Возвишена Сила, Возвишена Слобода, Возвишена Волја, Возвишена Разумност, Возвишена Неустрашивост, Возвишено Уживање, Единство, Целовитост, Хармонија и Љубов – сите оние особини што Му ги припишуваме на Бога како Највисок Потенцијал на нашиот развој. И како што сега знаеме, сите желби се веќе исполнети, остануваше само овие желби да се родат во нас и да зајакнат. Затоа

благодарност за тоа на сите наши детски трауми и на сите тешкотии со кои се соочувавме на животниот пат. И токму нашето силно сетилно искуство, особено негативното, послужи за засилување на тие желби. Затоа благодарност и на сите наши «негативни» чувства што нè натераа да се свртиме навнатре, да бараме и да ја најдеме (поточно, со својата Вера да ја создадеме) Причината во Себе. Создателот во Себе. Бога во Себе.

«Блажени се бедните по дух, зашто нивно е Царството Небесно», – вели Христос во Проповедта на гората.

Сиромаштијата на духот, кога е осмислена од нас, во нас раѓа соодветни желби, желби «од спротивното». Од друга страна, желбите се веќе исполнети. Остана само да се побара резултатот и целосно да се прифати, да се прифати својот Највисок Потенцијал, нарекувајќи Го по име. И токму тука преминуваме кон врвот на нашата свест, кон нашиот «покрив». Кој, патем речено, без таква фундаментална подготовка во однос на свесниот избор на својата Вера, признавањето и усогласувањето на своите желби и препишувањето на шаблоните на чувства, накратко, без признавање на фактот дека секој од нас (со својата свест) ја создава својата реалност сам, лесно може и да «попушти» – во условите на современата нестабилност на околната стварност – ако одеднаш темелот на градбата на нашата свест се покаже како недоволно цврст. Темелот е тука, ѕидовите се изградени, преминуваме кон покривот…