7. ಭಾವನೆಗಳು

ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ, ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳು (ಸಂವೇದನೆಗಳು, ಆವೇಗಗಳು ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಅನುಭವಗಳು) ಬಾಹ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿವೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ: ಅಪಾಯದಿಂದ ಭಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಒರಟು ಮಾತಿನಿಂದ ನೋವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಅಪರಾಧಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ, ಪ್ರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಭೇಟಿಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಮಕ್ಕಳ «ಕೆಟ್ಟ ನಡವಳಿಕೆ»ಯಿಂದ ಸಿಟ್ಟು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಇತ್ಯಾದಿ.

ಆದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ, ಎಲ್ಲವೂ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ – ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಆವೇಗಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಉಪಪ್ರಜ್ಞೆಯ (ಅರಿವಿಲ್ಲದ, ತಂತಾನೇ ಸಕ್ರಿಯಗೊಳ್ಳುವ) ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಇವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಭಾವನಾ ಮಾದರಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಮತ್ತು ಈ ಭಾವನಾ ಮಾದರಿಗಳೇ «ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಸೂಪ್»ನಿಂದ (ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತವದೊಳಗೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿ) ಅನುಗುಣವಾದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ: ಭಯವು ಅಪಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ, ನೋವು – ನೊಂದಿಸುವವರನ್ನು, ಅಪರಾಧಭಾವ – ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು, ನಾಚಿಕೆ – ನಿನ್ನ ಕ್ಷುಲ್ಲಕತೆಯ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು, ಕೋಪವು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ದ್ವೇಷವು ತನಗೆ ಶತ್ರುವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಇತ್ಯಾದಿ.

ಭಾವನೆಗಳು ಪ್ರಾಥಮಿಕ, ಬಾಹ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ದ್ವಿತೀಯಕ. ನಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸು, ಮತ್ತು ನೀನು ನಿನ್ನ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವೆ.

ಈ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನವು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಬಹಳ ನಿಕಟವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಕೆಲವು ನಂಬಿಕೆಗಳು ಕೆಲವು ಭಾವನಾ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತವೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ನಂಬಿಕೆಗಳು ಬೇರೆ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತವೆ. ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ,

ನಮಗಿಂತ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ವಾಸ್ತವತೆಯ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಭಯಗಳ ಅನುಭವದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ: ಸಾವಿನ ಭಯ, ಬದುಕಿನ ಭಯ, ನಿಂದನೆಯ ಭಯ, ತಪ್ಪಿನ ಭಯ, ಸಂಘರ್ಷದ ಭಯ, ಹಣವಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿಯುವ ಭಯ, ಕಾಯಿಲೆಯ ಭಯ, ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನೋವಿನ ಭಯ, ನಾಳೆಯ ದಿನದ ಬಗೆಗಿನ ಭಯ, ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಭಯ, ಮಕ್ಕಳ ಬಗೆಗಿನ ಭಯ, ಅವರ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಭಯ, ಹೊಸ ಆರಂಭಗಳ ಭಯ, ಭಯದ ಬಗೆಗಿನ ಭಯವೇ…

ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಭಯಗಳು ಮತ್ತು ಬೆದರಿಕೆಗಳಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಿಸುವ ಬಯಕೆಯ ಸುತ್ತಲೇ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗುತ್ತವೆ; ಇದು «ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ವಾಸ್ತವತೆಯ» ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಪ್ರಕಾರವೇ ಅಸಾಧ್ಯ. ಮತ್ತು ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ (ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಗಳಿಸುವುದು, ಇತರ ಜನರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ), ನಮಗೆ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕಾರಣಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಬೆದರಿಕೆಗಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. «ಎಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುವೆಯೋ – ಬೀಳುವಾಗ ಅಷ್ಟೇ ತೀವ್ರವಾದ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ».

ನಾವೇ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ, ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ವಿಶಾಲವಾದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೂಲಕಾರಣವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಮತ್ತು ಅನ್ವೇಷಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಗಮನದ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು «ಬಾಹ್ಯ» ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಘಟನೆಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಿಂದ ಆಂತರಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ಅವಲೋಕನ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುವ ಮೂಲಕ, ನಾವು ಅನುಭವಿಸಲು ಬಯಸುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಲು ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ, ಬಾಹ್ಯ

ಪ್ರಚೋದಕಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತಾ (ಮತ್ತು ನಂತರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾ), ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳ ಜಾಗೃತ ಅವಲೋಕನ ಮತ್ತು ರೂಪಾಂತರದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದ ಜೀವಂತ ವಾಕ್ಯದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಬೇಷರತ್ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಎಲ್ಲಾ ಛಾಯೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವರೆಗೆ: ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಆಂತರಿಕ ಕಂಪನದಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೈವಿಕ ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಅಸ್ತಿತ್ವದೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯತೆಯವರೆಗೆ.

ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ನಮಗೆ ಸೃಜನಶೀಲ ಆತ್ಮ-ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಂತಹ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯ ಜಾಗೃತ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಮೂಲಕ ಪರಮಾನಂದದ ಅಂತಹ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ, ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳು ಕೇವಲ ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರಸ್ಪರ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತವೆ: ನಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಆಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಜಾಗೃತ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹೊಸ ಹೊಸ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಾಧನಗಳ ಭಂಡಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದು, ಇದು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃಕ್ಷವಾಗಿ, ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಜೀವವೃಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರವಾದ ಹಣ್ಣೇ ಪ್ರೀತಿಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಏಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಈಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತವಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬಹುದು, ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು. ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಹಂತಗಳಿವೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಾವು ಖಚಿತವಾದ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು?

ಹೌದು, ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಪ್ರೀತಿಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು, ಮೊದಲಿಗೆ ನಮಗೆ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಹೊಸದಾದ ಅನೇಕ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು, «ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಚಲನೆಗಳನ್ನು» ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ – ಭಾವನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನವನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದು, ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯುತ

ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಕಲಿಯುವುದು, ಸೋರಿಕೆಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು ಮತ್ತು ಜೀವಶಕ್ತಿಯ ಒಳಹರಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು, ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ನೈರ್ಮಲ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಜಾಗೃತವಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಮರಳಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪರಮೋಚ್ಚ, ಕಾಲಾತೀತ ಆಯಾಮಗಳೊಂದಿಗೆ (ಅತಿಪ್ರಜ್ಞೆ, ಏಕೈಕ ಆತ್ಮ, ಏಕೈಕ ಚೈತನ್ಯ, ತಂದೆ-ತಾಯಿ ದೇವರು, ಕ್ರಿಸ್ತ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಪೂರ್ವಜ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ದೇವರುಗಳು, ನಮ್ಮ ಉನ್ನತ ಆತ್ಮದೊಂದಿಗೆ) ಸ್ಥಿರವಾದ ಆಂತರಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು, ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಮೂಲಕಾರಣವನ್ನು ಕೇವಲ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಹುಡುಕುವುದು ಮತ್ತು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಬದಲಾಗಿ ಆನಂದದ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಪ್ರತಿದಿನ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು, – ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಭಯ ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದಲ್ಲದೆ, ಆನಂದದೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಲು ಕಲಿಯುವುದು («ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಾಲಗಾರರನ್ನು ನಾವು ಕ್ಷಮಿಸುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಸಾಲಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಕ್ಷಮಿಸು») ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರಬಲವಾದ, ಆದರೆ ಆಂತರಿಕ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹಗುರವಾದ – ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಅತ್ಯದ್ಭುತವಾದ – ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟನ್ನು ಮತ್ತು ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ದೈವಮಾನವ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಸಹಜವಾದ ಪರಮೋಚ್ಚ ವಾಸ್ತವಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಪರಮಾನಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ – ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇಷರತ್ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರೀತಿ.

ಮತ್ತು ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ನಾವು ಯಾವುದೇ ನರಕದ ನಡುವೆಯೂ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಜೀವಂತ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು, ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ನೋವು, ಸಂಕಟ ಮತ್ತು ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅವುಗಳ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಏರಿಸಬಹುದು – ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಗಳ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಪರಿಮಿತ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನ ಛಾಯೆಗಳ ಹೊಸ ಹೊಸ

ಮುಖಗಳು.

ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ದೇವರುಗಳು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬಲ್ಲರು. ಮತ್ತು ನೀನು ಮತ್ತು ನಾನು ಇದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಿತ್ರನೇ.

ಇದು ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನೀನು ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಯಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕುಸಾಧಿಸಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಕ್ಕಾಗಿ ಹಕ್ಕುಸಾಧಿಸು. ಚೈತನ್ಯದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲು, ಆಂತರಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇಷರತ್ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿನ್ನ ದೈವಿಕ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಸಾರು!

ಹೀಗೆ, ಭಾವನೆಗಳು ಪ್ರಾಥಮಿಕ, ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ದ್ವಿತೀಯಕ, ಬಾಹ್ಯ ಘಟನೆಗಳ ಪ್ರವಾಹವು ಕೇವಲ ಒಂದು ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಭಾವನಾ ಮಾದರಿಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಹಿಂದಿನ ಭಾವನೆಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ (ಕೋಪ, ನೋವು, ಅಪರಾಧಭಾವ, ಭಯ, ನಾಚಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿ), ಈ ಭಾವನಾ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆವೇಶಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಆಂತರಿಕ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆವೇಶಗಳು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬೇಗನೆ, ಬಾಲ್ಯ-ಹರೆಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ – ಅನುಭವಿಸಿದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆಘಾತಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಮತ್ತು ನಂತರದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅದೇ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಬಹುಶಃ ಹೊಸ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಜೀವನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ. ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅನುಭವದ ಸಾರವು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ – ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಹುಡುಕಲು ಮತ್ತು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ – ಅವನು

ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಈ «ಆವೇಶಗಳನ್ನು» ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು «ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ».

ಮತ್ತು ಆ ಜೋಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಂತೆ, «ಮನೋಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಐದು ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ». ಆದರೆ ದೇವರೊಂದಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಶಿಲ್ಪಿಯೊಂದಿಗೆ, ಈ ಹಾದಿಯು, ಗುಣಮುಖವಾಗುವ ಹಾದಿಯು, ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು, ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಈ ಗುಣಮುಖತೆ, ರೂಪಾಂತರ ಮತ್ತು ಪರಿವರ್ತನೆಗಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ದೇವರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾನೆ. ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪರಿಹರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮೂಲಕಾರಣವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಇದರ ಕಡೆಗೇ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿರಬೇಕು:

«ಕರ್ತನೇ, ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ, ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾರಣವನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಹುಡುಕಲು – ಮತ್ತು ಕಂಡುಕೊಂಡ ನಂತರ, ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ನಮಗೆ ಕಲಿಸು,» –

ಎಂದು ಹೋಲಿ ಟ್ರಿನಿಟಿ ಸೆರ್ಗಿಯಸ್-ರಾಡೋನೆಜ್ ಲಾವ್ರಾದ ಆರ್ಕಿಮ್ಯಾಂಡ್ರೈಟ್, ಆಧುನಿಕ ಸಂತ ಮತ್ತು ಪವಾಡಪುರುಷರಾದ ತಂದೆ ಕಿರಿಲ್ (ಪಾವ್ಲೋವ್) ನಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಈ «ತಿದ್ದುಪಡಿಯ» ಅರ್ಥವು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೂಲಕಾರಣವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಗಳಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನಮಗೆ ಮರಳಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಇನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ, ಬಾಹ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ, ಬಾಹ್ಯ ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆಗಳಿಗೆ, ಅದು ಜನರಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ «ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಾಗಿರಲಿ», ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದಿರುವುದು.

ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ – ಮತ್ತು ಈ ಆಂತರಿಕ ಕೆಲಸದ ಪ್ರೇರಣಾದಾಯಕ ಅಂಶವೆಂದರೆ – ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಾವು

ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅನುಭವವು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆವೇಶಗಳು ರೂಪುಗೊಂಡ ಆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ «ಬಾಲ್ಯದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆಘಾತಗಳು», ಅಥವಾ ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹೇಳುವಂತೆ «ಮೂಲ ಪ್ರಸಂಗಗಳು» ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟದಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದವು, ನಮ್ಮ ಉನ್ನತ ಆಯಾಮಗಳಿಂದ, ನಮ್ಮ ದೈವಿಕ ಸಾರದಿಂದ, ಆತ್ಮದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನೋದಯಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಅನುಭವವಾಗಿ ಮೊದಲೇ «ಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು». ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಈ ಎಲ್ಲಾ «ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೊರತೆ» ಎಂಬುದು ಕೌಶಲ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಇದರಿಂದಾಗಿ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಅನುಭವದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪುನರಾವರ್ತನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋದ ನಂತರ, ನಾವು ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ನಾವೇ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು, ಅವಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ, ಅಷ್ಟೇ ಹೊರತು ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಬಡವರಾದ ಇತರರಿಂದ – ಪೋಷಕರು, ಪಾಲುದಾರರು, ಸಂಗಾತಿಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ – ಕೈಚಾಚಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ…

ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಭಯಗಳು, ಅಪರಾಧಭಾವ, ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ, ಸಂಕಟ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟದ ನಮ್ಮ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅನುಭವದಿಂದಲೇ – ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬಡತನದ, ನಮ್ಮದೇ ಅಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ನಾಚಿಕೆಯ, ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ದುರ್ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಸನಗಳ ದಾಸ್ಯದ ಅನುಭವದಿಂದಲೇ – ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಬಯಕೆಗಳು ಜನ್ಮತಾಳುತ್ತವೆ: ಪರಮ ಶಕ್ತಿ, ಪರಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಪರಮ ಸಂಕಲ್ಪ, ಪರಮ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಪರಮ ನಿರ್ಭಯತೆ, ಪರಮಾನಂದ, ಐಕ್ಯತೆ, ಸಮಗ್ರತೆ, ಸಾಮರಸ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಬಯಕೆಗಳು – ನಮ್ಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ದೇವರಿಗೆ ಆರೋಪಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು. ಮತ್ತು ಈಗ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಬಯಕೆಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಈಡೇರಿವೆ, ಕೇವಲ ಈ ಬಯಕೆಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಲಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ

ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಲ್ಯದ ಆಘಾತಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎದುರಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಎದ್ದುಕಾಣುವ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅನುಭವ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾದದ್ದು, ಈ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಳಮುಖವಾಗಿ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೂಲಕಾರಣವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮತ್ತು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು (ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು) ಕಾರಣವಾದ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ «ನಕಾರಾತ್ಮಕ» ಭಾವನೆಗಳಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗೆ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ದೇವರಿಗೆ.

«ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಬಡವರಾದವರು ಧನ್ಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ಪರಲೋಕ ರಾಜ್ಯವು ಅವರದೇ,» ಎಂದು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಆತ್ಮದ ಬಡತನವು, ನಮಗೆ ಜಾಗೃತವಾದಾಗ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನುಗುಣವಾದ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು, «ವಿರುದ್ಧತೆಯಿಂದ» ಉಂಟಾಗುವ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಬಯಕೆಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಈಡೇರಿವೆ. ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಹಕ್ಕುಸಾಧಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು, ನಮ್ಮ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅದರ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆದು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮ «ಛಾವಣಿ»ಗೆ ಬರುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಾಸಂಗಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯ ಜಾಗೃತ ಆಯ್ಕೆ, ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಮನ್ವಯತೆ, ಮತ್ತು ಭಾವನಾ ಮಾದರಿಗಳ ಪುನರ್ರಚನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತಹ ಮೂಲಭೂತ ಸಿದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ (ತಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ) ತಮ್ಮ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕಟ್ಟಡದ ಅಡಿಪಾಯವು ಸಾಕಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ – ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ವಾಸ್ತವದ ಆಧುನಿಕ ಅಸ್ಥಿರತೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ – ಅದು ಸುಲಭವಾಗಿ «ಕುಸಿದುಬೀಳಬಹುದು». ಅಡಿಪಾಯವಿದೆ, ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ, ಈಗ ಛಾವಣಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗೋಣ…