7. გრძნობები

ჩვეულებრივი ცნობიერების თვალსაზრისით, ჩვენ გვეჩვენება, რომ ჩვენი გრძნობები (შეგრძნებები, ემოციები და სულიერი განცდები) გარე გარემოებებზეა დამოკიდებული: საფრთხისგან იბადება შიში, უხეში სიტყვისგან – წყენა, დაშვებული შეცდომისგან – დანაშაულის გრძნობა, საყვარელ ადამიანთან შეხვედრისგან – სიყვარული, ბავშვების „ცუდი საქციელისგან“ – გაღიზიანება და ა.შ.

მაგრამ შემოქმედის ცნობიერების თვალსაზრისით, ყველაფერი პირიქითაა – ჩვენს ცნობიერებაში უკვე არსებობს ქვეცნობიერი (გაუცნობიერებელი, ავტომატურად ჩართვადი) პროგრამები ამა თუ იმ გრძნობის, ემოციის გააქტიურებისა. მათ შეიძლება ვუწოდოთ გრძნობის შაბლონები. და სწორედ გრძნობის შაბლონები შობენ „კვანტური წვნიანიდან“ (ჩვენს რეალობაში იზიდავენ) შესაბამის გარემოებებს: შიში შობს საფრთხეებსა და მუქარებს, წყენა – მწყენინებელს, დანაშაულის გრძნობა – შეცდომებს, სირცხვილი – შენი არარაობის მტკიცებულებებს, რისხვა იპოვის მას, ვისზეც უნდა გაბრაზდეს, სიძულვილი იპოვის მტერს და ა.შ.

გრძნობები პირველადია, ხოლო გარე გარემოებები – მეორადი. შეცვალე შენი გრძნობები და შენ შეცვლი შენს რეალობას.

ეს მექანიზმი ძალიან მჭიდროდ არის დაკავშირებული ჩვენი რწმენების განხორციელების მექანიზმთანაც და სურვილების ფიზიკასთანაც. ერთი რწმენები შობენ გრძნობების ერთ შაბლონებს, სხვა რწმენები – სხვას. როგორც უკვე ვთქვით, რწმენა

ობიექტურ, ჩვენგან დამოუკიდებლად არსებულ რეალობაში, დაკავშირებულია უამრავი შიშის განცდასთან: სიკვდილის შიში, სიცოცხლის შიში, განსჯის შიში, შეცდომის შიში, კონფლიქტის შიში, უფულოდ დარჩენის შიში, დაავადების შიში, ფიზიკური და ემოციური ტკივილის შიში, ხვალინდელი დღის შიში, ცვლილებების შიში, შიში შვილების გამო, მათი მომავლის გამო, ახალი წამოწყებების შიში, თავად შიშის შიში...

შედეგად, ყველა ჩვენი სურვილი კონცენტრირდება საკუთარი თავისა და ახლობლების უსაფრთხოების, ყოველგვარი შიშისა და საფრთხისგან დაცვის სურვილის გარშემო, რაც „ობიექტური რეალობის“ პირობებში, თავისი არსით, შეუძლებელია. და რაც უფრო მეტად ვცდილობთ თავის დაცვას (ვიშოვოთ მეტი ფული, მოვიპოვოთ მეტი კონტროლი, ძალაუფლება სხვა ადამიანებზე და ა.შ.), მით უფრო მეტი საბაბი გვიჩნდება განცდებისთვის, ხოლო საფრთხეების მასშტაბი, პირიქით, იზრდება. „რაც უფრო მაღლა აფრინდები – მით უფრო მტკივნეულია დაცემა“.

ხოლო რწმენა იმისა, რომ ჩვენ თვითონ, ჩვენი ცნობიერებით ვქმნით ჩვენს რეალობას, გვამხნევებს, გვიხსნის ფართო შესაძლებლობებს შთაგონებისა და შემოქმედებისთვის, საკუთარი თავისადმი ინტერესისთვის, ააქტიურებს საკუთარ თავში მიზეზის ძიებისა და კვლევის, თვითშემეცნების აზარტს, გვაძლევს შესაძლებლობას ვისწავლოთ სწორედ იმ გრძნობების ჩართვა, რომელთა განცდაც გვსურს, გადააქვს რა ჩვენი გონების ყურადღების ფოკუსი „გარეგანი“ ფიქრიდან, გარე მოვლენების ანალიზიდან შინაგანი მდგომარეობების დაკვირვებისა და თვითრეფლექსიისკენ. რწმენა იმისა, რომ ჩვენ ყოველმხრივ შემოქმედნი ვართ, გვიბიძგებს ვისწავლოთ საკუთარი თავის ფლობა, თანდათან ვასუსტებთ (ხოლო შემდეგ სრულიად ვთიშავთ) გარე

გამღიზიანებლებზე რეაგირების პროგრამებს, და პირიქით, ვიძენთ საკუთარი მდგომარეობის გაცნობიერებული თანაშექმნის ჩვევებს – ჭეშმარიტების ცოცხალი სიტყვით, ლოცვაში, მედიტაციაში, გონების დისციპლინაში, საკუთარი გრძნობების გაცნობიერებულ დაკვირვებასა და გარდასახვაში, უპირობო სიყვარულისა და მისი ყველა ელფერის განცდამდე: ნაზი სულიერი თრთოლვიდან ღვთაებრივ მადლამდე და ყოველ არსებულთან ერთიანობამდე.

შემოქმედის ცნობიერება გვაძლევს შემოქმედებითი თვითგამოხატვის ისეთ თავისუფლებას და გვიხსნის უმაღლესი ნეტარების ისეთ პერსპექტივებს საკუთარი მდგომარეობის გაცნობიერებული მართვის მეშვეობით, რომ ჩვენი სურვილები „ერთმანეთის ჯიბრით“ გვიბიძგებს იმისკენ, რომ მხოლოდ ამით დავკავდეთ: სულ უფრო ღრმად და ფართოდ განვავითაროთ ჩვენი შემოქმედებითი შესაძლებლობები, ჩვენი ნიჭი, შევიცნოთ საკუთარი თავი, დავეუფლოთ გაცნობიერებული შემოქმედების სულ ახალ და ახალ ინსტრუმენტებს და გავაფართოოთ ცნობიერებასთან მუშაობის ინსტრუმენტების არსენალი, განვივრცოთ ცნობიერების ტექნოლოგიების მთელ ხემდე, არსებითად სიცოცხლის ხემდე, რომლის ყველაზე ტკბილი ნაყოფიც სიყვარულის ტექნოლოგია ხდება. რატომ ტექნოლოგია? იმიტომ, რომ ახლა ჩვენ შეგვიძლია სიყვარული გავააქტიუროთ, შევქმნათ გაცნობიერებულად, ჩვენი ცნობიერების მართვით. არსებობს საკვანძო ნაბიჯები, რომელთა გადადგმითაც გარანტირებულ შედეგს ვიღებთ. რა არის ეს, თუ არა ტექნოლოგია?

დიახ, ეს ტექნოლოგია, სიყვარულის ტექნოლოგია, ჩვენგან მოითხოვს თავდაპირველად დავეუფლოთ ჩვენთვის ფუნდამენტურად ახალ უამრავ უნარს, „შემოქმედის ცნობიერების წვრილ მოტორიკას“ – გავხადოთ ჩვენი გონება დისციპლინირებული, გადავიტანოთ ყურადღების ფოკუსი გრძნობებზე, ვისწავლოთ საკუთარი ენერგეტიკული

მდგომარეობის მართვა, გადავკეტოთ გაჟონვები და გავზარდოთ სასიცოცხლო ენერგიის შემოდინება, დავიცვათ ცნობიერების ჰიგიენა, შეგნებულად ავირჩიოთ რწმენა ყოველივე მომხდარის სრულყოფილებაში, კვლავ და კვლავ დავიბრუნოთ შემოქმედის პასუხისმგებლობა ნებისმიერ სიტუაციასა და ნებისმიერ გარემოებაში, შევიძინოთ მყარი შინაგანი დიალოგი საკუთარი მე-ს უმაღლეს, მარადიულ ასპექტებთან (ზეცნობიერებასთან, ერთიან სულთან, ერთიან სამშვინველთან, მამა-დედა ღმერთთან, ქრისტეს ცნობიერებასთან, ღმერთ-წინაპრებთან და ღმერთ-მოძღვრებთან, საკუთარ უმაღლეს მე-სთან), ვეძიოთ და ვიპოვოთ ყოველივე მომხდარის მიზეზი მხოლოდ საკუთარ თავში, ყოველდღიურად განვავითაროთ ჩვენი ტალანტები ნეტარების და არა ვალდებულებების კომპასზე ორიენტირებით, – მოკლედ, ვისწავლოთ ცხოვრება სიხარულით და არა შიშითა და ვალის შეგრძნებით („და მოგვიტევენ ჩუენ თანანადებნი ჩუენნი, ვითარცა ჩუენ მიუტევებთ თანამდებთა მათ ჩუენთა“) და მრავალი, მრავალი სხვა მნიშვნელოვანი და თავისი შინაგანი ძალითა და ეფექტურობით ძლიერი, მაგრამ შინაგანი განცდით მეტად მსუბუქი, – ერთი სიტყვით, ბრწყინვალე და გასაოცარი – ცნობიერების უნარები, – ამიტომ ამ ყველაფერს გარკვეული დრო დასჭირდება, ასე რომ ნუ იქნები საკუთარი თავის მიმართ ზედმეტად მკაცრი და მომთხოვნი ამ გზაზე, რადგან საბოლოოდ ეს ყველაფერი გამართლებულია უმაღლეს რეალობებთან და უმაღლეს ნეტარებასთან წვდომით, რაც დამახასიათებელია ჩვენი ღვთაებრივ-ადამიანური ბუნებისთვის – აბსოლუტური, უპირობო, მარადიული სიყვარულისთვის.

ხოლო ყველაზე მთავარი ამ ტექნოლოგიაში, სიყვარულის ტექნოლოგიაში, არის ის, რომ ჩვენ შეგვიძლია შევქმნათ სიყვარული, ფაქტობრივად ცოცხალი სამოთხე, ნებისმიერი ჯოჯოხეთის შუაგულში, და ავამაღლოთ ნებისმიერი ტკივილი, ტანჯვა და განცდა მათ უმაღლეს პოტენციალში – ახალ და ახალ

ჩვენი ტალანტების წახნაგებსა და ღვთაებრივი სიყვარულის უსაზღვრო ცისარტყელის ელფერებში.

ეს მხოლოდ ღმერთებს შეუძლიათ. და ჩვენ შენთან ერთად ამას ვისწავლით, ჩემო საყვარელო მეგობარო.

ეს შენს ბუნებაშია. უბრალოდ საჭიროა ეს ძლიერ მოისურვო და მოითხოვო. მოითხოვო შენი გზა. განაცხადე შენი ღვთაებრივი ნება სულის თავისუფლების მოპოვებაზე, შინაგანი ჭეშმარიტების გახსნასა და აბსოლუტური უპირობო მარადიული სიყვარულის უნარების დაუფლებაზე!

მაშ ასე, გრძნობები პირველადია, ხოლო გარე გარემოებები – მეორადი, გარე მოვლენათა ნაკადი – ეს მხოლოდ დეკორაციებია, რომლებშიც იშლება გრძნობის შაბლონები, რომლებსაც მივეჩვიეთ. გრძნობათა უწინდელ სპექტრთან მიმართებაში (რისხვა, წყენა, დანაშაულის გრძნობა, შიში, სირცხვილი და ა.შ.) გრძნობის ამ შაბლონებს ხშირად უწოდებენ ემოციურ მუხტებს. ეს შინაგანი ემოციური მუხტები ადამიანში ძალიან ადრე, ბავშვურ-მოზარდულ ასაკში ყალიბდება – გადატანილი ემოციური ტრავმების შედეგად, და შემდგომ ცხოვრებაში ციკლურად რეპროდუცირდება, კვლავ და კვლავ იწვევს რა ჩვენში იმავე ემოციებს, ოღონდ, შესაძლოა, ახალ ადამიანებთან და ახალ ცხოვრებისეულ გარემოებებში. დეკორაციები იცვლება, განცდების არსი იგივე რჩება – მანამ, სანამ ადამიანი არ დაიწყებს ყოველივე მომხდარის მიზეზის ძიებასა და აღიარებას საკუთარ თავში და მხოლოდ საკუთარ თავში – არ დაკავდება

თვითრეფლექსიით, თვითშემეცნებით, არ აღმოაჩენს ამ „მუხტებს“ და არ „გააუვნებლებს“ მათ.

და როგორც იმ ანეკდოტშია ნათქვამი, „ფსიქოთერაპიას ხუთი წელი დასჭირდება“. მაგრამ ღმერთთან, ჩვენი ცნობიერების არქიტექტორთან ერთად, ეს გზა, განკურნების გზა, სულ რამდენიმე წუთს, წამებსაც კი მოითხოვს. სწორედ ამ განკურნებისთვის, ფერისცვალებისთვის, ჩვენი ცნობიერების ტრანსფორმაციისთვის გვჭირდება ღმერთი. არა იმისთვის, რომ მუდმივად ვებრძოლოთ ნეგატიურ შედეგებს, არამედ იმისთვის, რომ მოვაშოროთ თავად მიზეზი. უპირველესად სწორედ ამისკენ უნდა იყოს მიმართული ჩვენი ლოცვა:

„უფალო, მამაო ჩვენო, გვასწავლე ყველაფერში და მარადის, ყველა ცხოვრებისეულ გარემოებაში, ვეძიოთ მიზეზი საკუთარ თავში და მხოლოდ საკუთარ თავში – ხოლო პოვნისას, გამოვასწოროთ“, –

გვკარნახობს წმიდა სამების სერგი-რადონეჟელის ლავრის არქიმანდრიტი, მამა კირილე (პავლოვი), თანამედროვე წმინდანი და საკვირველთმოქმედი. და ამ „გამოსწორების“ აზრი იმაში კი არ მდგომარეობს, რომ საკუთარი თავი გადავაკეთოთ, არამედ იმაში, რომ საკუთარ თავში მიზეზის მიღებით, საკუთარ ქმნილებებზე შემოქმედის პასუხისმგებლობის აღებით, დავეუფლოთ საკუთარ თავს, დავიბრუნოთ ძალაუფლება და აღარასოდეს გადავცეთ იგი ჩვენი რწმენით გარე ობიექტებს, გარე მიზეზებს, გარე დეკორაციებს, იქნებიან ესენი ადამიანები თუ „ობიექტური გარემოებები“.

კარგი ამბავი – და ამ შინაგანი შრომის შთამაგონებელი შემადგენელი – იმაში მდგომარეობს, რომ საბოლოოდ ჩვენ

აღმოვაჩენთ, რომ მთელი ჩვენი გამოცდილება სრულყოფილია და რომ ეს პირველადი „ბავშვობის ემოციური ტრავმებიც“ კი, ან, როგორც ფსიქოლოგები უწოდებენ, „ფესვური ეპიზოდები“, რომლებშიც ესა თუ ის ემოციური მუხტები ჩამოყალიბდა, იქ ჩვენივე სურვილით იყო ჩადებული, წინასწარ იყო „დაგეგმილი“ ჩვენ მიერ, ჩვენი უმაღლესი ასპექტების, ჩვენი ღვთაებრივი არსის მიერ, როგორც სულის გამოცდილება, აუცილებელი მისი ჩამოყალიბებისა და სიბრძნის შეძენისთვის. მთელი ეს „ბავშვობაში სიყვარულის ნაკლებობა“, რომელზეც ხშირად საუბრობენ ფსიქოლოგები, ოსტატურად იყო დადგმული, რათა ნეგატიური გამოცდილების გარკვეული რაოდენობის გამეორების გავლით, ყოველგვარი გარეგანი გადაწყვეტილების ვერპოვნის შემდეგ, მივბრუნებულიყავით შიგნით და გვესწავლა სიყვარულის გენერირება, მისი შექმნა თავად, და არ გვერბინა ხელგაწვდილებს, სიყვარულის მათხოვრობით სხვა, ჩვენნაირსავე ღატაკებთან – მშობლებთან, პარტნიორებთან, მეუღლეებთან, მეგობრებთან...

სწორედ უძლურების, შიშების, დანაშაულის, განცალკევების, ტანჯვისა და ბრძოლის ჩვენი გრძნობითი განცდის გამოცდილებიდან – ჩვენი სულიერი სიღატაკის, საკუთარი არასრულყოფილების გამო სირცხვილის, ყოველგვარი მანკებითა და დამოკიდებულებებით დამონების გამოცდილებიდან – იბადება სულის განმტკიცების სურვილები: უმაღლესი ძალის, უმაღლესი თავისუფლების, უმაღლესი ნების, უმაღლესი გონიერების, უმაღლესი უშიშრობის, უმაღლესი ნეტარების, ერთიანობის, მთლიანობის, თანხმობისა და სიყვარულის შეძენის სურვილები – ყველა იმ თვისებისა, რომელთაც ჩვენ მივაწერთ ღმერთს, როგორც ჩვენი განვითარების უმაღლეს პოტენციალს. და როგორც ახლა ვიცით, ყველა სურვილი უკვე ასრულებულია, საქმე მხოლოდ იმაში იყო, რომ ეს სურვილები ჩვენში დაბადებულიყო და განმტკიცებულიყო. ამიტომ

მადლობა ამისთვის ყველა ჩვენს ბავშვობის ტრავმას და ყველა იმ სიძნელეს, რომელსაც ცხოვრების გზაზე შევხვდით. და სწორედ ჩვენმა მკაფიო გრძნობითმა გამოცდილებამ, განსაკუთრებით ნეგატიურმა, შეუწყო ხელი ამ სურვილების გაძლიერებას. ამიტომ მადლობა ყველა ჩვენს „ნეგატიურ“ გრძნობასაც, რომლებმაც გვაიძულეს შიგნით მოვბრუნებულიყავით, გვეძია და გვეპოვა (უფრო ზუსტად კი, ჩვენი რწმენით შეგვექმნა) მიზეზი საკუთარ თავში. შემოქმედი საკუთარ თავში. ღმერთი საკუთარ თავში.

„ნეტარ იყვნენ გლახაკნი სულითა, რამეთუ მათი არს სასუფეველი ცათაჲ“, – ამბობს ქრისტე მთაზე ქადაგებისას.

სულის სიღატაკე, როდესაც ის ჩვენ მიერ არის გაცნობიერებული, ჩვენში შობს შესაბამის სურვილებს, სურვილებს „საწინააღმდეგოდან გამომდინარე“. მეორე მხრივ, სურვილები უკვე ასრულებულია. დარჩა მოვითხოვოთ შედეგი და სრულად შევიმეცნოთ იგი, შევიმეცნოთ ჩვენი უმაღლესი პოტენციალი, ვუწოდოთ რა მას სახელი. და აი, აქ ჩვენ გადავდივართ ჩვენი ცნობიერების მწვერვალზე, ჩვენს „სახურავზე“. რომელსაც, სხვათა შორის, ასეთი ფუნდამენტური მომზადების გარეშე – საკუთარი რწმენის შეგნებული არჩევანის, საკუთარი სურვილების აღიარებისა და შეთანხმების, გრძნობათა შაბლონების გადაწერის თვალსაზრისით, მოკლედ, იმ ფაქტის აღიარების გარეშე, რომ თითოეული ჩვენგანი (თავისი ცნობიერებით) თავად ქმნის საკუთარ რეალობას – გარემომცველი სინამდვილის თანამედროვე არასტაბილურობის პირობებში, ადვილად შეუძლია „გადაადგილდეს კიდეც“, თუკი უეცრად ჩვენი ცნობიერების შენობის საძირკველი არასაკმარისად მყარი აღმოჩნდება. საძირკველი არის, კედლები აგებულია, გადავდივართ სახურავზე...