7. Perasaan

Saka sudut pandang kesadaran padinan, kita ngrasa manawa rasa-pangrasa kita (sensasi, emosi, lan lelakoning jiwa) gumantung marang kahanan njaba: saka bebaya tuwuh rasa wedi, saka tembung kasar – lara ati, saka kaluputan – rasa salah, saka patemon karo wong sing ditresnani – Katresnan, saka «solah bawa ala» bocah-bocah – mangkel, lan sabanjure.

Nanging saka sudut pandang Kesadaran Sang Pangripta, kabeh mau kosok baline – ing sajroning kesadaran kita wis ana program-program alam ngisor sadar (sing ora disadari, mlaku kanthi otomatis) kanggo nguripake rasa lan emosi tartamtu. Iki bisa diarani cithakan rasa-pangrasa. Lan cithakan rasa-pangrasa iki sing nglairake saka «sop kuantum» (narik menyang kasunyatan kita) kahanan-kahanan sing cocog: rasa wedi nglairake bebaya lan ancaman, lara ati – wong sing nglarani, rasa salah – kaluputan, isin – bukti karingkihaning Sliramu, kanepson bakal nemokake sapa sing bakal dimangkelake, gething bakal nemokake mungsuh, lan sabanjure.

Rasa-pangrasa iku primer, dene kahanan njaba iku sekunder. Owahana rasa-pangrasamu, lan Sliramu bakal ngowahi kasunyatanmu.

Mekanisme iki raket banget gandhengane karo mekanisme pawujudan saka kapitayan kita lan karo fisika pepénginan. Sawijining kapitayan nglairake cithakan rasa tartamtu, kapitayan liyane – cithakan liyane. Kaya sing wis kita aturake, kapitayan marang

kasunyatan obyektif sing ana tanpa gumantung marang kita, nggawa akeh rasa wedi: wedi mati, wedi urip, wedi diadili, wedi luput, wedi cecongkrah, wedi kentekan dhuwit, wedi lara, wedi lara raga lan emosi, wedi marang dina sesuk, wedi owah-owahan, wedi marang anak-anak lan masa depane, wedi miwiti bab anyar, wedi marang rasa wedi iku dhewe…

Asile, kabeh pepénginan kita nglumpuk ing saubenge pepénginan kanggo nylametake Dhiri lan wong-wong sing ditresnani, njaga saka maneka warna rasa wedi lan ancaman, sing ing kahanan «kasunyatan obyektif», miturut dhéfinisiné, pancen mokal. Lan saya akeh kita nyoba ngreksa Dhiri (nggolek dhuwit luwih akeh, golek kontrol luwih gedhe, panguwasa marang wong liya, lan sabanjure), saya akeh alesan kita dadi kuwatir, dene ukuran ancaman, kosok baline, saya mundhak gedhe. «Saya dhuwur anggonmu mumbul – saya lara anggonmu tiba».

Dene Kapitayan manawa kita dhewe, kanthi kesadaran kita, nyipta kasunyatan kita dhewe, ngobong semangat kita, mbikak jembaring dalan kanggo inspirasi lan kreatifitas, rasa tresna lan minat marang Dhiri, nguripake greget kanggo nggoleki lan nliti Sabab ing sajroning Dhiri, ngenali Dhiri, menehi kalodhangan kanggo sinau nguripake rasa-pangrasa sing pancen pengin kita rasakake, ngelih punjere kawigaten pikiran kita saka pamikir «njaba», saka nganalisis kedadeyan njaba, tumuju marang nyawang kahanan batin lan refleksi dhiri. Kapitayan manawa kita iki para pangripta ing kabeh babagan, nyurung kita supaya sinau ngendhaleni Dhiri, kanthi alon-alon ngringkihake (lan banjur mateni babar pisan) program-program nanggepi marang pemicu njaba,

lan kosok baline, nggayuh katrampilan nyipta kahanane kanthi sadar – lumantar tembung urip Kasunyatan Sejati, sajroning pandonga, semedi, dhisiplin pikiran, panaliti kanthi sadar lan ngowahi rasa-pangrasane, nganti ngalami Katresnan Tanpa Sarat lan kabeh wernane: wiwit saka getering jiwa sing alus nganti Tekane Sih Rahmat Ilahi lan Manunggal karo sakabehing tumitah.

Kesadaran Sang Pangripta menehi kamardikan ekspresi kreatif sing jembar lan mbukak cakrawala Kanikmatan Luhur lumantar ngatur kahanan dhiri kanthi sadar, saengga pepénginan kita kaya padha balapan nyurung kita supaya mung ngudi bab iki: mbukak luwih jero lan jembar potensi kreatif kita, bakat kita, ngenali Dhiri, nguwasani piranti-piranti anyar pangriptan sadar lan njembarake gaman panggayuh kesadaran, nganti thukul dadi wit Teknologi Kesadaran sing wutuh, sejatine Wit Kauripan, sing wohe paling legi yaiku Teknologi Katresnan. Yagene Teknologi? Amarga saiki kita bisa nguripake, nyipta Katresnan kanthi sadar, ngendhaleni kesadaran kita. Ana jangkah-jangkah wigati, sing yen ditindakake, mesthi bakal ngasilake woh sing cetha. Apa iki yen dudu teknologi?

Ya, teknologi iki, Teknologi Katresnan, mbutuhake kita dhisik nguwasani akeh katrampilan anyar sing dhasar, «motorik alus kesadaran Sang Pangripta» – ndhisiplinke pikiran, ngelih punjere kawigaten menyang rasa-pangrasa, sinau ngatur kahanan energi

kita, nutup kebocoran, lan nambah ilining energi urip, njaga karesikaning kesadaran, milih kanthi sadar Kapitayan marang kasampurnan sakabehing kedadeyan, bola-bali mbalekake Tanggung Jawab Sang Pangripta marang awake dhewe ing kabeh kahanan, mbangun pirembagan batin sing kuwat karo aspèk-aspèk Luhur tanpa watesing wektu saka Dhiri kita (Kesadaran Luhur, Jiwa Tunggal, Roh Tunggal, Gusti Rama-Ibu, Kesadaran Kristus, para leluhur suci lan para pambimbing suci, karo Dhiri Sejati Luhur kita), nggoleki lan nemokake Sabab saka sakabehe mung ing sajroning Dhiri, saben dina ngembangake bakat kanthi netepake pandom kanikmatan, dudu kewajiban, – ringkese, sinau urip kanthi Kabungahan, dudu saka rasa wedi lan rasa kapotangan («lan nyirnakna kaluputan kita, kaya kita uga ngapura marang wong sing luput marang kita») lan akeh banget katrampilan kesadaran liyane sing wigati, luhur dayane, nanging krasa entheng ing batin, – mulane kabeh iki mbutuhake wektu, mula aja kakehan nuntut lan kasar marang Dhiri ing dalan iki, amarga ing pungkasan kabeh iki kajawab kanthi mbukake dalan tumuju Kasunyatan Luhur lan Kanikmatan Luhur, sing dadi sifat alamiah manungsa-ilahi kita – Katresnan Sejati Tanpa Sarat Abadi.

Lan sing paling utama ing Teknologi iki, Teknologi Katresnan, yaiku kita bisa nyipta Katresnan, sejatine Swarga Urip, ing satengahe neraka apa wae, lan ngangkat kabeh rasa lara, kasangsaran, lan lelakoning batin menyang Potensi Paling Dhuwur – dadi werna-werna anyar

saka bakat kita lan cahya Kuwung Katresnan Ilahi sing tanpa wates.

Mung para dewa sing bisa kaya mangkono. Lan kita karo Sliramu bakal sinau bab iki, Dhuh kancaku sing daktresnani.

Iki ana ing sifat alamiahmu. Mung kudu kepéngin banget lan nggayuh iku. Nggayuha dalanmu. Pratelakna karsamu sing Ilahi kanggo nggayuh kamardikaning Roh, mbikak Kasunyatan Batin lan nguwasani katrampilan Katresnan Sejati Tanpa Sarat Abadi!

Dadi, rasa-pangrasa iku primer, dene kahanan njaba iku sekunder, ilining kedadeyan njaba iku mung rerenggan panggung panggonan mbukake cithakan rasa sing wis biasa kita lakoni. Kanggo rasa-pangrasa lawas (kanepson, lara ati, rasa salah, wedi, isin, lan sabanjure), cithakan rasa iki asring diarani muatan emosional. Muatan emosional batin iki kawangun ing manungsa wiwit cilik, ing mangsa bocah nganti rumaja – minangka asil saka tatu emosional, lan ing urip sabanjure tansah dibaleni terus, bola-bali nuwuhake emosi sing padha ing sajroning Dhiri kita, nanging bisa uga karo wong anyar lan ing kahanan urip anyar. Rerenggan panggung owah, nanging hakekating lelakon tetep padha – nganti manungsa wiwit nggoleki lan ngakoni Sabab saka sakabehe ana ing sajroning Dhiri lan mung ing Dhiri – wiwit nindakake

refleksi dhiri, ngenali Dhiri, nemokake «muatan-muatan» iki lan «netralake» kabeh mau.

Lan kaya unen-unen guyonan, «psikoterapi bakal mbutuhake limang taun». Nanging bareng Gusti, bareng Sang Arsitek kesadaran kita, dalan iki, dalan marasake, mung mbutuhake wektu sawetara menit, malah mung sakedhep netra. Mligi kanggo marasake, ngowahi, lan nransformasikake kesadaran kita iki kita mbutuhake Gusti. Dudu kanggo tansah ngadhepi akibat ala, nanging kanggo ngilangake Sabab bakune. Marang bab iki, utamane, pandonga kita kudu katuju:

«Dhuh Gusti, Rama kawula, wulangna kawula ing samukawis lan tansah, ing sakabehing kahanan gesang, madosi Sabab wonten ing dhiri kawula piyambak lan namung ing dhiri kawula piyambak – lan sasampunipun manggihaken, nyampurnakaken,» –

pitedah saka arkhimandrit Lavra Tritunggal Suci Sergius-Radonezh, Rama Kirill (Pavlov), wong suci lan juru mukjijat ing jaman saiki. Lan tegese «panyampurnan» iki dudu kanggo ngowahi awake dhewe kanthi meksa, nanging kanthi nampa Sabab ing sajroning Dhiri, nampa Tanggung Jawab Sang Pangripta tumrap ciptaane, ngendhaleni Dhiri, mbalekake panguwasa marang Dhiri, lan ora bakal maneh masrahake panguwasa iku lumantar kapitayane marang babagan njaba, Sabab njaba, rerenggan njaba, sanadyan iku awujud wong liya utawa «kahanan obyektif».

Kabar apik – lan perangan sing menehi inspirasi saka pakaryan batin iki – yaiku ing pungkasan kita

nemokake manawa kabeh pengalaman kita iku sampurna, lan malah «tatu emosional nalika cilik» sing dhasar iki, utawa kaya sing diucapake para psikolog, «kedadeyan oyod», panggonan kawangune muatan emosional, pancen katata ing kono miturut pepénginan kita dhewe, wis «karancang» dening kita sadurunge, dening aspèk luhur kita, hakekat Ilahi kita, minangka pengalaman jiwa sing dibutuhake kanggo tuwuh lan nggayuh kawicaksanan. Sakabehing kahanan «kurang tresna nalika cilik», sing asring karembug dening para psikolog, wis katata kanthi sampurna, supaya sawise ngliwati bola-bali pengalaman peteng mau, amarga ora nemokake dalan metu saka njaba, kita noleh marang njero lan sinau ngasilake Katresnan, nyipta Katresnan iku dhewe, dudu ngemis-ngemis kanthi tangan tinarbuka njaluk katresnan marang wong liya sing padha-padha mlarate kaya kita – wong tuwa, pasangan, garwa, kanca…

Mula saka pengalaman rasa kita ngadhepi tanpa daya, rasa wedi, kaluputan, pisah, kasangsaran lan perjuangan – saka pengalaman kamlaratan kasukman kita, isin marang kakuranganing dhiri, kaiket dening maneka warna piala lan ketergantungan – lair pepénginan kanggo nyantosakake roh: pepénginan nggayuh Kakuwatan Luhur, Kamardikan Luhur, Karsa Luhur, Kawicaksanan Luhur, Kasudiran Luhur, Kanikmatan Luhur, Manunggal, Wutuh, Rukun lan Katresnan – kabeh sipat sing kita aturake marang Gusti minangka Potensi Paling Dhuwur saka pangembangan kita. Lan kaya sing saiki kita mangerteni, kabeh pepénginan wis kawujud, mung kari nunggu pepénginan kasebut lair lan dadi santosa ing sajroning Dhiri kita. Mula

matur nuwun marang kabeh tatu mangsa cilik lan sakabehing pacoban sing kita adhepi ing dalan urip kita. Lan pengalaman rasa kita sing cetha, utamane sing peteng, dadi sarana kanggo ngiyatake pepénginan-pepénginan iki. Mula matur nuwun uga marang kabeh rasa-pangrasa «ala» kita, sing meksa kita noleh marang njero, nggoleki lan nemokake (utawa luwih bener, kanthi Kapitayan nyipta) Sabab ing sajroning Dhiri. Sang Pangripta ing sajroning Dhiri. Gusti ing sajroning Dhiri.

«Rahayu wong sing mlarat ing roh, amarga yaiku sing duwe Kratoning Swarga,» – dhawuhe Kristus ing Khotbah ing Gunung.

Kamlarataning roh, nalika disadari dening kita, nglairake pepénginan sing cocog, pepénginan «saka kosok baline». Ing sisih liya, pepénginan wis kawujud. Tinggal nggayuh asile lan nampa kanthi wutuh, nampa Potensi Paling Dhuwur kita, kanthi ngarani Panjenengane miturut Asmane. Lan ing kene kita tumuju marang pucuking kesadaran kita, marang «payon» kita. Sing, kanthi cetha, tanpa cecawis dhasar babagan milih Kapitayan kanthi sadar, ngakoni lan nyelarasake pepénginan kita sarta nulis maneh cithakan rasa, ringkese, tanpa ngakoni kasunyatan manawa saben kita (kanthi kesadarane) nyipta kasunyatane dhewe, gampang banget bisa «gonjang-ganjing» – ing kahanan ora têtêging jagad saiki – yen pondhasi wewangunan kesadaran kita pranyata ora cukup santosa. Pondhasi wis ana, tembok wis ngadeg, ayo tumuju marang payon…