7. Tilfinningar

Frá sjónarhóli hversdagslegrar vitundar virðist okkur sem tilfinningar okkar (skynjanir, geðshræringar og innri upplifanir) ráðist af ytri aðstæðum: af hættu sprettur ótti, af hranalegu orði særindi, af mistökum sektarkennd, af fundi með ástvininum kærleikur, af „slæmri hegðun“ barna gremja o.s.frv.

En frá sjónarhóli Vitundar Skaparans er þessu öfugt farið – í vitund okkar eru nú þegar til staðar undirmeðvitaðar (ómeðvitaðar, sjálfvirkar) forritanir til að kveikja tilteknar tilfinningar og geðshræringar. Þær má kalla tilfinningamót. Og það eru einmitt tilfinningamótin sem geta af sér úr „skammtasúpunni“ (laða inn í veruleika okkar) samsvarandi aðstæður: ótti getur af sér hættur og ógnir, særindi geranda, sektarkennd mistök, skömm sannanir fyrir einskisvirði Þínu, reiðigirni finnur einhvern til að reiðast við, hatur finnur sér óvin o.s.frv.

Tilfinningarnar eru frumstæðar en ytri aðstæður afleiddar. Breyttu tilfinningum Þínum, og Þú munt breyta veruleika Þínum.

Þessi virkni er nátengd bæði birtingu trúarskoðana okkar og eðlisfræði langana. Einar trúarskoðanir geta af sér ákveðin tilfinningamót, aðrar trúarskoðanir önnur. Eins og við höfum þegar nefnt er Trú á

hlutlægan veruleika, sem er til óháð okkur, samofin upplifun á aragrúa ótta: ótti við dauðann, ótti við lífið, ótti við dóm, ótti við mistök, ótti við árekstra, ótti við að verða peningalaus, ótti við sjúkdóma, ótti við líkamlegan og tilfinningalegan sársauka, ótti við morgundaginn, ótti við breytingar, ótti vegna barna og framtíðar þeirra, ótti við nýtt upphaf, ótti við óttann sjálfan…

Fyrir vikið beinast allar langanir okkar að því að tryggja öryggi okkar og ástvina okkar, vernda gegn hvers kyns ótta og ógnum, sem í „hlutlægum veruleika“ er samkvæmt skilgreiningu ómögulegt. Og því meira sem við reynum að verjast (afla meiri peninga, ná meiri stjórn, valdi yfir öðru fólki o.s.frv.), þeim mun fleiri verða ástæður okkar til áhyggna, og umfang ógna eykst þvert á móti. „Því hærra sem maður flýgur – því sárara er fallið“.

En Trúin á að við sjálf, með vitund okkar, sköpum eigin veruleika, eflir okkur og opnar víðtæka möguleika til innblásturs og sköpunar, áhuga á sjálfum okkur, kveikir ástríðu leitar og könnunar á Orsökinni innra með okkur, sjálfsþekkingar, gefur okkur tækifæri til að læra að kveikja einmitt þær tilfinningar sem við viljum upplifa, með því að færa athygli hugans frá „ytri“ hugsun og greiningu ytri atburða yfir í athugun á innra ástandi og sjálfsskoðun. Trúin á að við séum skaparar í hvívetna hvetur okkur til að læra að hafa stjórn á okkur sjálfum, draga smám saman úr (og slökkva síðan alveg á) viðbragðsforritum við ytri

áreitum, og öðlast þess í stað færni í meðvitaðri sköpun eigin ástands – með lifandi orði Sannleikans, í bæn, hugleiðslu, aga hugans, meðvitaðri athugun og umbreytingu eigin tilfinninga, allt til upplifunar á Skilyrðislausum Kærleika og öllum Hans blæbrigðum: frá fínlegum sálartitringi til Guðdómlegrar Náðar og Einingar við allt sem er.

Vitund Skaparans veitir okkur slíkt frelsi til skapandi sjálftjáningar og opnar okkur slík sjónarhorn Hæstu Nautnar í gegnum meðvitaða stjórnun eigin ástands, að langanir okkar hvetja okkur í kapphlaupi til að helga okkur aðeins þessu: að opna dýpra og víðar sköpunarmöguleika okkar, hæfileika okkar, þekkja Sjálf okkur, tileinka okkur æ ný verkfæri meðvitrar sköpunar og auka vopnabúr verkfæra til að vinna með vitundina, uns það vex í heilt tré Vitundartækni, í raun Lífsins Tré, hvers sætasti ávöxtur verður Tækni Kærleikans. Hvers vegna Tækni? Vegna þess að nú getum við virkjað og skapað Kærleikann meðvitað með því að stjórna vitund okkar. Það eru lykilskref sem tryggja árangur ef þau eru tekin. Hvað er það, ef ekki tækni?

Já, þessi tækni, Tækni Kærleikans, krefst þess að við tileinkum okkur fyrst mýgrút grundvallarnýrrar færni, „fínhreyfinga í vitund Skaparans“ – að aga hugann með því að færa fókus athyglinnar á tilfinningarnar, læra að stjórna eigin orku-

ástandi, stöðva leka og auka innflæði lífsorku, gæta hreinlætis vitundarinnar, velja meðvitað Trú á fullkomnun alls sem gerist, endurheimta aftur og aftur Ábyrgð Skaparans í öllum aðstæðum og hvers kyns kringumstæðum, öðlast stöðugt innra samtal við Hæstu, tímalausu þætti Sjálfs síns (Ofurvitundina, Hina Einu Sál, Hinn Eina Anda, Guð Föður-Móður, Kristsvitundina, forfeðraguði og leiðbeinendaguði, við eigið Hærra Sjálf), leita og finna Orsök alls sem fram fer aðeins innra með Sjálfum sér, þroska hæfileika sína daglega með áttavita nautnar en ekki kvaða að leiðarljósi – í stuttu máli, læra að lifa í Gleði en ekki af ótta og skyldukvöð („og fyrirlát oss vorar skuldir, svo sem vér og fyrirlátum vorum skuldunautum“) og margvíslega aðra mikilvæga og öfluga, en að innri tilfinningu mjög létta – hreint út sagt frábæra og magnaða – færniþætti vitundarinnar – þess vegna mun þetta allt taka sinn tíma, svo vertu ekki of strangur eða kröfuharður við Sjálfan þig á þessari braut, því að lokum réttlætist þetta allt með aðgangi að Hæstu veruleikum og Hæstu Nautn sem einkennir guðdómlega mannlegt eðli okkar – Algjörum Skilyrðislausum Eilífum Kærleika.

En það mikilvægasta í þessari Tækni, Tækni Kærleikans, er að við getum skapað Kærleika, í raun Lifandi Paradís, mitt í hvaða víti sem er, og hafið hvern sársauka, þjáningu og angist upp í sinn æðsta möguleika – nýjar og nýjar

hliðar á hæfileikum okkar og blæbrigðum hins takmarkalausa Regnboga Guðdómlegs Kærleika.

Slíkt geta aðeins guðir. Og við munum læra þetta, Þú og ég, Minn ástkæri vinur.

Þetta er í eðli Þínu. Þú þarft aðeins að þrá það heitt og krefjast þess. Krefjast Þíns vegar. Lýstu yfir Guðdómlegum vilja Þínum til að öðlast frelsi Andans, opinbera Innri sannleika og ná valdi á færni hins Algjöra Skilyrðislausa Eilífa Kærleika!

Tilfinningarnar eru því frumstæðar en ytri aðstæður afleiddar; hið ytra atburðaflæði er einungis leiktjöld þar sem tilfinningamótin sem við erum vön birtast. Varðandi fyrra tilfinningasvið (reiði, særindi, sektarkennd, ótta, skömm o.s.frv.) eru þessi tilfinningamót oft kölluð tilfinningahleðslur. Þessar innri tilfinningahleðslur myndast mjög snemma hjá manneskjunni, í bernsku og á unglingsárum – vegna tilfinningalegra áfalla, og endurtaka sig hringrásarlega í síðara lífi og vekja aftur og aftur sömu tilfinningar innra með okkur, en hugsanlega með nýju fólki og við nýjar lífsaðstæður. Leiktjöldin breytast, en kjarni upplifunarinnar helst sá sami – þar til manneskjan fer að leita og viðurkenna orsök alls sem fram fer innra með sér og aðeins innra með sér – leggur stund á

sjálfsskoðun, sjálfsþekkingu, finnur þessar „hleðslur“ og „aftengir“ þær.

Og eins og segir í gamansögunni: „sálfræðimeðferðin tekur fimm ár“. En með Guði, með Arkitekt vitundar okkar, tekur þessi vegur, vegur heilunar, fáeinar mínútur, jafnvel andartök. Einmitt til þessarar heilunar, ummyndunar og umbreytingar á vitund okkar þurfum við á Guði að halda. Ekki til að fást stöðugt við neikvæðar afleiðingar, heldur til að fjarlægja sjálfa orsökina. Að þessu, umfram allt, ætti bæn okkar að beinast:

„Drottinn, Faðir vor, kenn oss í öllu og ætíð, við allar lífsins aðstæður, að leita orsakanna innra með oss og aðeins innra með oss – og að finna þær, leiðrétta“, –

bendir okkur á erkimandríti Heilagrar Þrenningar Sergius-Radonezh Lavra, faðir Kirill (Pavlov), nútíma dýrlingur og kraftaverkamaður. Og merking þessarar „leiðréttingar“ felst ekki í því að endurmóta sjálfan sig, heldur að með því að samþykkja Orsökina innra með sér, samþykkja Ábyrgð Skaparans á eigin sköpunarverkum, ná valdi á sjálfum sér, endurheimta valdið til sín og framselja það aldrei framar með trú sinni til ytri hluta, ytri orsaka, ytri leiktjalda, hvort sem um ræðir fólk eða „hlutlægar aðstæður“.

Góðu fréttirnar – og hinn hvetjandi þáttur þessarar innri vinnu – eru þær að að lokum

uppgötvum við að öll reynsla okkar er fullkomin, og að jafnvel þessi frumstæðu „tilfinningaáföll bernskunnar“, eða eins og sálfræðingar segja, „rótaratvik“, þar sem ákveðnar tilfinningahleðslur mynduðust, voru þar lagðar að okkar eigin ósk, voru „fyrirfram áætlaðar“ af okkur sjálfum, af æðri þáttum okkar, okkar Guðdómlega kjarna, sem reynsla sálarinnar, nauðsynleg til þroska hennar og viskuöflunar. Öll þessi „vanræksla á kærleika í bernsku“, sem sálfræðingar tala oft um, var meistaralega sviðsett svo að eftir óteljandi endurtekningar á neikvæðri reynslu, án þess að finna nokkrar ytri lausnir, snérum við okkur inn á við og lærðum að mynda Kærleika, skapa Hann sjálf, í stað þess að hlaupa um með útrétta hönd og betla kærleika af öðrum jafn fátækum og við – foreldrum, mökum, hjónum, vinum…

Einmitt af reynslu okkar á tilfinningalegri upplifun vanmáttar, ótta, sektarkenndar, aðskilnaðar, þjáningar og baráttu – af reynslu andlegrar fátæktar okkar, skammar vegna eigin ófullkomleika, hnepptra í hvers kyns lesti og fíknir – fæðast langanir til eflingar andans: langanir til að öðlast Hæsta Mátt, Hæsta Frelsi, Hæsta Vilja, Hæsta Skilning, Hæsta Óttaleysi, Hæstu Nautn, Einingu, Heild, Samhljóm og Kærleika – alla þá eiginleika sem við eignum Guði sem Æðsta Möguleika þroska okkar. Og eins og við vitum nú, eru allar langanir þegar uppfylltar, málið var aðeins að þessar langanir fæddust og efldust innra með okkur. Þess vegna

þökk sé öllum bernskuáföllum okkar og öllum erfiðleikum sem við höfum mætt á lífsleiðinni. Og einmitt okkar skýra tilfinningalega reynsla, sérstaklega sú neikvæða, þjónaði því að efla þessar langanir. Þess vegna færum við þakkir einnig öllum okkar „neikvæðu“ tilfinningum, sem knúðu okkur til að snúa inn á við, leita og finna (eða réttara sagt, skapa með Trú okkar) Orsökina innra með okkur. Skaparann innra með okkur. Guð í Sjálfum okkur.

„Sælir eru fátækir í anda, því að þeirra er himnaríki“, – segir Kristur í Fjallræðunni.

Fátækt andans, þegar hún er gerð meðvituð af okkur, getur af sér samsvarandi langanir, langanir „út frá andstæðunni“. Á hinn bóginn eru langanirnar nú þegar uppfylltar. Eftir stendur að krefjast árangursins og taka fyllilega á móti honum, taka á móti sínum Æðsta Möguleika með því að nefna Hann með nafni. Og hér komum við að tindi vitundar okkar, að „þakinu“ okkar. Sem, satt best að segja, gæti hæglega „farið af hjörunum“ – við nútíma óstöðugleika umhverfisins – án slíks grundvallarundirbúnings hvað varðar meðvitað val á Trú sinni, viðurkenningu og samræmingu langana sinna og endurskrifun tilfinningamóta, í stuttu máli, án þess að viðurkenna þá staðreynd að hvert og eitt okkar skapar (með vitund sinni) sinn eigin veruleika sjálft, ef svo færi að grunnur vitundarbyggingar okkar reyndist ekki nógu traustur. Grunnurinn er lagður, veggirnir reistir, við snúum okkur að þakinu…