7. Զգացմունքներ

Առօրյա գիտակցության տեսանկյունից մեզ թվում է, թե մեր զգացմունքները (զգացողությունները, հույզերը և հոգեկան ապրումները) կախված են արտաքին հանգամանքներից. վտանգից առաջանում է վախ, կոպիտ խոսքից՝ վիրավորանք, գործած սխալից՝ մեղքի զգացում, սիրելիի հետ հանդիպումից՝ սեր, երեխաների «վատ վարքից»՝ զայրույթ և այլն:

Բայց Արարչի Գիտակցության տեսանկյունից ամեն ինչ հակառակն է՝ մեր գիտակցության մեջ արդեն իսկ առկա են ենթագիտակցական (չգիտակցվող, ինքնաբերաբար միացող) ծրագրեր՝ այս կամ այն զգացմունքների, հույզերի գործարկման համար: Դրանք կարելի է անվանել զգացողության կաղապարներ: Եվ հենց զգացողության կաղապարներն են «քվանտային ապուրից» ծնում (դեպի մեր իրականություն ձգում) համապատասխան հանգամանքները. վախը ծնում է վտանգներ և սպառնալիքներ, վիրավորանքը՝ վիրավորողի, մեղքը՝ սխալներ, ամոթը՝ Քո ոչնչության ապացույցներ, բարկությունը կգտնի, թե ում վրա բարկանալ, ատելությունը կգտնի իր թշնամուն և այլն:

Զգացմունքներն առաջնային են, իսկ արտաքին հանգամանքները՝ երկրորդական: Փոխի՛ր Քո զգացմունքները, և Դու կփոխես Քո իրականությունը:

Այս մեխանիզմը շատ սերտորեն կապված է ինչպես մեր հավատալիքների մարմնավորման մեխանիզմի, այնպես էլ ցանկությունների ֆիզիկայի հետ: Մի հավատալիքները ծնում են զգացմունքների մի կաղապարներ, մյուս հավատալիքները՝ այլ: Ինչպես արդեն ասել ենք, հավատը

օբյեկտիվ, մեզանից անկախ գոյություն ունեցող իրականության հանդեպ զուգորդվում է բազմաթիվ վախերի ապրումով՝ մահվան վախ, կյանքի վախ, դատապարտման վախ, սխալվելու վախ, կոնֆլիկտի վախ, առանց փողի մնալու վախ, հիվանդանալու վախ, ֆիզիկական և հուզական ցավի վախ, վաղվա օրվա վախ, փոփոխությունների վախ, երեխաների և նրանց ապագայի համար վախ, նոր սկիզբների վախ, վախի հանդեպ վախ…

Արդյունքում մեր բոլոր ցանկությունները կենտրոնանում են Ինքներս մեզ և մեր մտերիմներին ապահովելու, ամեն տեսակ վախերից ու սպառնալիքներից պաշտպանելու ցանկության շուրջ, ինչը «օբյեկտիվ իրականության» պայմաններում, ըստ սահմանման, անհնար է: Եվ որքան ավելի շատ ենք փորձում պաշտպանվել (վաստակել ավելի շատ գումար, ստանալ ավելի շատ վերահսկողություն, իշխանություն այլ մարդկանց վրա և այլն), այնքան ավելի շատ առիթներ են ի հայտ գալիս ապրումների համար, իսկ սպառնալիքների մասշտաբը, ընդհակառակը, աճում է: «Որքան բարձր թռչես, այնքան ցավոտ կլինի ընկնելը»։

Իսկ Հավատն առ այն, որ մենք ինքներս՝ մեր գիտակցությամբ ենք արարում մեր իրականությունը, ոգեշնչում է մեզ, մեր առջև լայն հնարավորություններ է բացում ներշնչանքի և ստեղծագործության, Ինքն իր հանդեպ հետաքրքրության համար՝ ակտիվացնելով Իր մեջ Պատճառի որոնման և հետազոտման, ինքնաճանաչման մոլուցքը, մեզ հնարավորություն է տալիս սովորել միացնել հենց այն զգացմունքները, որոնք ցանկանում ենք ապրել՝ մեր մտքի ուշադրության կենտրոնը «արտաքին» մտածողությունից, արտաքին իրադարձությունների վերլուծությունից տեղափոխելով դեպի ներքին վիճակների դիտարկում և ինքնանդրադարձ: Հավատն առ այն, որ մենք արարիչներ ենք բոլոր առումներով, խթանում է մեզ սովորել տիրապետել Ինքներս մեզ՝ աստիճանաբար թուլացնելով (իսկ հետո նաև ամբողջությամբ անջատելով) արտաքին

գրգռիչներին արձագանքելու ծրագրերը, և ընդհակառակը՝ ձեռք բերելով սեփական վիճակի գիտակցված արարման հմտություններ՝ Ճշմարտության կենդանի խոսքով, աղոթքի, մեդիտացիայի, մտքի կարգապահության, սեփական զգացմունքների գիտակցված դիտարկման և կերպարանափոխման միջոցով, ընդհուպ մինչև Անպայման Սիրո և Նրա բոլոր երանգների ապրումը՝ նուրբ հոգեկան դողից մինչև Աստվածային Շնորհ և Միասնություն ամենայն գոյի հետ:

Արարչի Գիտակցությունը մեզ տալիս է ստեղծագործական ինքնարտահայտման այնպիսի ազատություն և մեր առջև բացում է Բարձրագույն Վայելքի այնպիսի հեռանկարներ՝ սեփական վիճակի գիտակցված կառավարման միջոցով, որ մեր ցանկությունները «մրցավազքով» մղում են մեզ զբաղվելու միայն դրանով. ավելի խորն ու լայն բացահայտել մեր ստեղծագործական հնարավորությունները, մեր տաղանդները, ճանաչել Ինքներս մեզ, յուրացնել գիտակցված արարման նորանոր գործիքներ և ընդլայնել գիտակցության հետ աշխատանքի գործիքակազմը՝ աճելով մինչև Գիտակցության Տեխնոլոգիաների մի ամբողջ ծառ, ըստ էության՝ Կյանքի Ծառ, որի ամենաքաղցր պտուղն է դառնում Սիրո Տեխնոլոգիան: Ինչո՞ւ Տեխնոլոգիա: Որովհետև այժմ մենք կարող ենք գործարկել, արարել Սերը գիտակցված՝ կառավարելով մեր գիտակցությունը: Կան առանցքային քայլեր, որոնք կատարելով՝ մենք ստանում ենք երաշխավորված արդյունք: Ի՞նչ է սա, եթե ոչ տեխնոլոգիա:

Այո, այս տեխնոլոգիան՝ Սիրո Տեխնոլոգիան, մեզանից պահանջում է նախ յուրացնել մեզ համար հիմնարար կերպով նոր բազմաթիվ հմտություններ՝ «Արարչի գիտակցության մանր մոտորիկան»՝ կարգապահել սեփական միտքը՝ ուշադրության կենտրոնը տեղափոխելով դեպի զգացմունքները, սովորել կառավարել սեփական էներգետիկ

վիճակը՝ փակելով արտահոսքերը և մեծացնելով կենսական էներգիայի ներհոսքը, պահպանել գիտակցության հիգիենան, գիտակցաբար ընտրել հավատը կատարվող ամեն ինչի կատարելության հանդեպ՝ կրկին ու կրկին վերադարձնելով Արարչի Պատասխանատվությունը Ինքդ Քեզ ցանկացած իրավիճակում և ցանկացած հանգամանքներում, ձեռք բերել կայուն ներքին երկխոսություն սեփական Ես-ի Բարձրագույն, անժամանակյա ասպեկտների հետ (Գերգիտակցության, Միասնական Հոգու, Միասնական Ոգու, Աստծո Հոր-Մոր, Քրիստոսի Գիտակցության, նախնի աստվածների և ուսուցիչ աստվածների, Քո Բարձրագույն Ես-ի հետ), որոնել և գտնել կատարվող ամեն ինչի Պատճառը միայն Քո մեջ, ամեն օր զարգացնել Քո տաղանդները՝ կողմնորոշվելով վայելքի, այլ ոչ թե պարտավորությունների կողմնացույցով, – մի խոսքով, սովորել ապրել ըստ Ուրախության, այլ ոչ թե վախից ու պարտքի զգացումից («և թող մեզ զպարտիս մեր, որպէս և մեք թողումք մերոց պարտապանաց») և գիտակցության բազում-բազում այլ կարևոր ու իրենց ներքին ուժով և արդյունավետությամբ հզոր, բայց ներքին զգացողությամբ շատ թեթև, – մի խոսքով, հիանալի ու հրաշալի – հմտություններ, – այդ իսկ պատճառով այս ամենը որոշ ժամանակ կպահանջի, ուստի չափազանց խիստ ու պահանջկոտ մի՛ եղիր Քո հանդեպ այս ճանապարհին, չէ՞ որ ի վերջո այդ ամենն արդարացվում է մեր աստվածամարդկային բնույթին բնորոշ Բարձրագույն իրականություններին և Բարձրագույն Վայելքին՝ Բացարձակ Անպայման Հավերժական Սիրուն հասանելիությամբ:

Իսկ ամենակարևորն այս Տեխնոլոգիայում՝ Սիրո Տեխնոլոգիայում, այն է, որ մենք կարող ենք արարել Սեր, փաստացի Կենդանի Դրախտ, ցանկացած դժոխքի մեջտեղում, և վեր բարձրացնել ցանկացած ցավ, տառապանք ու ապրում իրենց բարձրագույն ներուժի մեջ՝ մեր տաղանդների նորանոր

կողմերի և Աստվածային Սիրո անսահման Ծիածանի երանգների մեջ:

Այդպես կարող են միայն աստվածները: Եվ մենք Քեզ հետ դա կսովորենք, Իմ սիրելի բարեկամ:

Դա Քո բնույթի մեջ է: Պարզապես պետք է դա շատ ցանկանալ և պահանջել: Պահանջել Քո ուղին: Հայտարարի՛ր Քո Աստվածային կամքը՝ Ոգու ազատություն ձեռք բերելու, Ներքին ճշմարտության բացահայտման և Բացարձակ Անպայման Հավերժական Սիրո հմտությունների յուրացման համար:

Եվ այսպես, զգացմունքներն առաջնային են, իսկ արտաքին հանգամանքները՝ երկրորդական, արտաքին իրադարձությունների հոսքը միայն դեկորացիա է, որում բացահայտվում են զգացողության այն կաղապարները, որոնց մենք սովոր ենք: Զգացմունքների նախկին տիրույթի նկատմամբ (զայրույթ, վիրավորանք, մեղք, վախ, ամոթ և այլն) զգացողության այս կաղապարները հաճախ անվանում են էմոցիոնալ լիցքեր: Մարդու մեջ այս ներքին էմոցիոնալ լիցքերը ձևավորվում են շատ վաղ՝ մանկապատանեկան տարիքում, վերապրած հուզական վնասվածքների արդյունքում, և հետագա կյանքում ցիկլիկ կերպով վերարտադրվում են՝ կրկին ու կրկին մեր մեջ առաջացնելով նույն հույզերը, բայց, հնարավոր է, նոր մարդկանց հետ և նոր կենսական հանգամանքներում: Դեկորացիաները փոխվում են, ապրումների էությունը մնում է նույնը՝ քանի դեռ մարդը չի սկսել որոնել և ընդունել կատարվող ամեն ինչի պատճառը Իր մեջ և միայն Իր մեջ՝ չի զբաղվել

ինքնանդրադարձով, ինքնաճանաչմամբ, չի հայտնաբերել այդ «լիցքերը» և «վնասազերծել» դրանք:

Եվ ինչպես ասվում է այդ անեկդոտում՝ «հոգեթերապիայի վրա կգնա հինգ տարի»։ Բայց Աստծո հետ, մեր գիտակցության Ճարտարապետի հետ, այս ճանապարհը՝ ապաքինման ճանապարհը, տևում է հաշված րոպեներ, նույնիսկ ակնթարթներ: Հենց այս ապաքինման, կերպարանափոխման, մեր գիտակցության տրանսֆորմացիայի համար է մեզ պետք Աստված: Ոչ թե նրա համար, որ անընդհատ զբաղվենք բացասական հետևանքներով, այլ նրա համար, որ վերացնենք բուն պատճառը: Հենց դրան, առաջին հերթին, պետք է ուղղված լինի մեր աղոթքը.

«Տե՛ր, Հա՛յր մեր, սովորեցրո՛ւ մեզ ամեն ինչում և միշտ, կյանքի բոլոր հանգամանքներում, պատճառը փնտրել մեզանում և միայն մեզանում, իսկ գտնելով՝ ուղղել»,-

հուշում է մեզ Սուրբ Երրորդություն Սերգիև-Ռադոնեժյան Մայրավանքի արքիմանդրիտ հայր Կիրիլը (Պավլով), ժամանակակից սուրբ և հրաշագործ: Եվ այս «ուղղման» իմաստը ոչ թե Ինքդ Քեզ վերափոխելու մեջ է, այլ նրանում, որ՝ Քո մեջ ընդունելով Պատճառը, ընդունելով Արարչի Պատասխանատվությունը Քո արարումների համար, տիրապետես Քեզ, իշխանությունը վերադարձնես Քեզ և այլևս երբեք Քո հավատով այն չհանձնես արտաքին օբյեկտներին, արտաքին պատճառներին, արտաքին դեկորացիաներին՝ լինեն դրանք մարդիկ, թե «օբյեկտիվ հանգամանքներ»:

Լավ նորությունը, և այս ներքին աշխատանքի ոգեշնչող բաղադրիչը, կայանում է նրանում, որ ի վերջո մենք

հայտնաբերում ենք, որ մեր ողջ փորձը կատարյալ է, և որ նույնիսկ այդ սկզբնական «մանկական էմոցիոնալ վնասվածքները», կամ, ինչպես հոգեբաններն են ասում, «արմատական դրվագները», որոնցում ձևավորվել են այս կամ այն էմոցիոնալ լիցքերը, այնտեղ դրվել են մեր ցանկությամբ, նախապես «ծրագրվել» են մեր կողմից՝ մեր բարձրագույն ասպեկտների, մեր Աստվածային էության կողմից՝ որպես հոգու փորձառություն, որն անհրաժեշտ է նրա կայացման և իմաստության ձեռքբերման համար: Այս ամբողջ «մանկության սիրո պակասը», որի մասին հաճախ խոսում են հոգեբանները, վարպետորեն բեմադրվել էր, որպեսզի բացասական փորձի որոշակի քանակությամբ կրկնությունների միջով անցնելով՝ մենք, չգտնելով ոչ մի արտաքին լուծում, շրջվենք դեպի ներս և սովորենք առաջացնել Սեր, արարել Այն ինքներս, այլ ոչ թե ձեռքներս մեկնած վազեինք՝ սեր մուրալով մեզ նման այլ աղքատներից՝ ծնողներից, գործընկերներից, ամուսիններից, ընկերներից…

Հենց անզորության, վախերի, մեղքի, բաժանվածության, տառապանքի և պայքարի մեր զգայական ապրման փորձից՝ մեր հոգևոր աղքատության, սեփական անկատարության ամոթի, ամեն տեսակ արատներով և կախվածություններով ստրկացվածության փորձից են ծնվում ոգու ամրապնդման ցանկությունները. Բարձրագույն Ուժի, Բարձրագույն Ազատության, Բարձրագույն Կամքի, Բարձրագույն Բանականության, Բարձրագույն Անվախության, Բարձրագույն Վայելքի, Միասնության, Ամբողջականության, Համաձայնության և Սիրո ձեռքբերման ցանկությունները՝ բոլոր այն որակների, որոնք մենք վերագրում ենք Աստծուն որպես մեր զարգացման Ամենաբարձր Ներուժի: Եվ ինչպես այժմ գիտենք, բոլոր ցանկություններն արդեն կատարված են, խնդիրը միայն այն էր, որ այդ ցանկությունները մեր մեջ ծնվեին ու ամրանային: Ուստի

շնորհակալություն դրա համար մեր բոլոր մանկական վնասվածքներին և բոլոր դժվարություններին, որոնց մենք բախվել ենք կյանքի ճանապարհին: Եվ հենց մեր վառ զգայական փորձը, հատկապես բացասականը, ծառայեց այդ ցանկությունների ուժեղացմանը: Ուստի շնորհակալություն նաև մեր բոլոր «բացասական» զգացմունքներին, որոնք մեզ ստիպեցին շրջվել դեպի ներս, որոնել և գտնել (իսկ ավելի ճիշտ՝ սեփական հավատով արարել) Պատճառը Քո մեջ: Արարչին Քո մեջ: Աստծուն Քեզ Մեջ:

«Երանի՜ հոգով աղքատներին, որովհետև նրանցն է Երկնքի Արքայությունը»,- ասում է Քրիստոսը Լեռան քարոզում:

Հոգու աղքատությունը, երբ գիտակցվում է մեր կողմից, մեր մեջ ծնում է համապատասխան ցանկություններ՝ ցանկություններ «հակառակից»: Մյուս կողմից, ցանկություններն արդեն կատարված են: Մնում է պահանջել արդյունքը և ընկալել այն լիարժեքորեն, ընդունել սեփական Ամենաբարձր Ներուժը՝ կոչելով Նրան իր անունով: Եվ ահա այստեղ մենք անցնում ենք մեր գիտակցության գագաթին՝ մեր «տանիքին»: Որը, իմիջիայլոց, առանց նման հիմնարար նախապատրաստության՝ սեփական հավատի գիտակցված ընտրության, սեփական ցանկությունների ճանաչման ու համաձայնեցման և զգացմունքների կաղապարների վերագրման առումով, մի խոսքով՝ առանց այն փաստի ընդունման, որ մեզանից յուրաքանչյուրն ինքն է (իր գիտակցությամբ) արարում իր իրականությունը, կարող է հեշտությամբ նաև «տեղից շարժվել»՝ շրջապատող իրականության արդի անկայունության պայմաններում, եթե հանկարծ մեր գիտակցության շենքի հիմքը բավականաչափ ամուր չգտնվի: Հիմքը կա, պատերը կառուցված են, անցնում ենք տանիքին…