7. Sentimentos

Dende o punto de vista da consciencia cotiá, parécenos que os nosos sentimentos (sensacións, emocións e vivencias da alma) dependen das circunstancias externas: do perigo xorde o medo, dunha palabra groseira – o resentimento, dun erro cometido – a culpa, do encontro co amado – o amor, do «mal comportamento» dos fillos – a irritación, etc.

Mais dende o punto de vista da Consciencia do Creador, todo é ao revés: na nosa consciencia xa existen programas subconscientes (inconscientes, que se activan automaticamente) para desencadear tales ou cales sentimentos e emocións. Podémolos chamar patróns de sentir. E son precisamente estes patróns de sentir os que xeran a partir da «sopa cuántica» (atraen á nosa realidade) as circunstancias correspondentes: o medo xera perigos e ameazas, o resentimento – ao ofensor, a culpa – erros, a vergoña – probas da túa insignificancia, a ira atopará contra quen irarse, o odio atopará o seu inimigo, etc.

Os sentimentos son primarios e as circunstancias externas son secundarias. Cambia os teus sentimentos e Ti cambiarás a túa realidade.

Este mecanismo está intimamente ligado tanto co mecanismo de encarnación das nosas crenzas como coa física dos desexos. Unhas crenzas xeran certos patróns de sentimentos, outras crenzas xeran outros. Como xa dixemos, a Fe na

realidade obxectiva, que existe independentemente de nós, leva consigo a vivencia dunha multitude de medos: medo á morte, medo á vida, medo ao xuízo alleo, medo ao erro, medo ao conflito, medo a quedar sen diñeiro, medo a enfermar, medo á dor física e emocional, medo ao mañá, medo aos cambios, medo polos fillos, polo seu futuro, medo aos novos comezos, medo ao medo…

Como resultado, todos os nosos desexos concéntranse arredor do anhelo de protexernos a nós mesmos e aos nosos seres queridos, de defendernos de todo tipo de medos e ameazas, o cal, baixo as condicións da «realidade obxectiva», é por definición imposible. E canto máis tentamos protexernos (gañar máis diñeiro, obter máis control, poder sobre outras persoas, etc.), máis motivos temos para a angustia, mentres que a magnitude das ameazas, polo contrario, aumenta. «Canto máis alto voes, máis dura será a caída».

Pola contra, a Fe en que nós mesmos, coa nosa consciencia, creamos a nosa realidade, aléntanos, ábrenos amplos horizontes de inspiración e creatividade, de interese por un mesmo, activando a paixón de procurar e investigar a Causa en nós mesmos, o autocoñecemento; dános a oportunidade de aprender a activar precisamente aqueles sentimentos que desexamos experimentar, desprazando o foco de atención da nosa mente dende o pensamento «externo» e a análise dos sucesos de fóra cara á observación dos estados internos e a autorreflexión. A Fe en que somos creadores en todos os aspectos estimúlanos a aprender a dominarnos a nós mesmos, debilitando paulatinamente (e despois desactivando por completo) os programas de reacción aos

estímulos externos e, pola contra, adquirindo a destreza da creación consciente do noso estado: coa palabra viva da Verdade, na oración, na meditación, na disciplina da mente, na observación consciente e na transfiguración dos nosos sentimentos, ata chegar a vivir o Amor Incondicional e todos os Seus matices: dende o sutil tremor da alma ata a Graza Divina e a Unidade con todo o existente.

A Consciencia do Creador dános tal liberdade de autoexpresión creativa e ábrenos tales perspectivas do Supremo Deleite a través da xestión consciente do noso estado, que os nosos desexos impúlsannos a competir por dedicarnos unicamente a isto: despregar cada vez máis profunda e amplamente as nosas capacidades creativas, os nosos talentos, coñecérmonos a nós mesmos, asimilar ferramentas sempre novas de creación consciente e expandir o arsenal de recursos para o traballo coa consciencia, medrando ata converterse nunha árbore enteira de Tecnoloxías da Consciencia, en esencia a Árbore da Vida, cuxo froito máis doce é a Tecnoloxía do Amor. Por que Tecnoloxía? Porque agora podemos activar, crear o Amor de xeito consciente, gobernando a nosa consciencia. Existen pasos clave que, ao seren dados, ofrécennos un resultado garantido. Que é isto, senón unha tecnoloxía?

Si, esta tecnoloxía, a Tecnoloxía do Amor, esixe de nós primeiro dominar multitude de habilidades fundamentalmente novas para nós, a «psicomotricidade fina da consciencia do Creador»: disciplinar a nosa mente, trasladando o foco de atención aos sentimentos, aprender a gobernar o noso estado

enerxético, pechando as fugas e aumentando o fluxo de enerxía vital, manter a hixiene da consciencia, elixir conscientemente a Fe na perfección de todo canto acontece, recuperando unha e outra vez a Responsabilidade do Creador en calquera situación e baixo calquera circunstancia, acadar un diálogo interior firme cos aspectos Superiores e intemporais do propio Eu (a Superconsciencia, a Alma Única, o Espírito Único, Deus Pai-Nai, a Consciencia Crística, os deuses-ansestros e os deuses-mestres, co noso Eu Superior), procurar e atopar a Causa de todo canto acontece unicamente en nós mesmos, desenvolver a diario os nosos talentos guiándonos polo compás do deleite e non das obrigas; en resumo, aprender a vivir dende a Alegría e non dende o medo nin o sentido da débeda («e perdoa as nosas débedas, así como nós perdoamos aos nosos debedores») e moitas, moitas outras habilidades da consciencia, esenciais e poderosas pola súa forza interior e eficacia, mais moi lixeiras na sensación interna —marabillosas e extraordinarias—; polo tanto, todo isto levará algún tempo, así que non sexas demasiado severo nin esixente contigo mesmo neste camiño, pois ao final todo se xustifica co acceso ás Realidades Superiores e ao Supremo Deleite propio da nosa natureza divino-humana: o Amor Absoluto, Incondicional e Eterno.

E o máis importante nesta Tecnoloxía, a Tecnoloxía do Amor, é que podemos crear o Amor, de feito o Paraíso Vivo, no medio de calquera inferno, e elevar calquera dor, sufrimento e aflición ao seu Máximo Potencial: novas e novas

facetas dos nosos talentos e matices do Arco da Vella infinito do Amor Divino.

Isto só o poden facer os deuses. E Ti e mais Eu aprenderémolo, Meu amigo amado.

Isto está na túa natureza. Simplemente cómpre desexalo con forza e reivindicalo. Reivindica o teu camiño. Manifesta a túa Divina vontade de acadar a liberdade do Espírito, de revelar a Verdade Interior e de dominar as artes do Amor Absoluto, Incondicional e Eterno!

Así pois, os sentimentos son primarios e as circunstancias externas son secundarias; o fluxo de acontecementos externos non é máis ca un escenario no que se despregan os patróns de sentir aos que estamos afeitos. No tocante ao antigo espectro de sentimentos (ira, resentimento, culpa, medo, vergoña, etc.), estes patróns de sentir chámanse a miúdo cargas emocionais. Estas cargas emocionais internas fórmanse no ser humano moi cedo, na infancia e na adolescencia, como resultado de traumas emocionais vividos, e na vida posterior reprodúcense ciclicamente, espertando en nós unha e outra vez as mesmas emocións, mais quizais con novas persoas e en novas circunstancias vitais. O escenario cambia, a esencia das vivencias segue a ser a mesma, ata que a persoa comeza a buscar e recoñecer a causa de todo o que acontece en si mesma e só en si mesma: entrégase á

autorreflexión, ao autocoñecemento, descobre estas «cargas» e as «desactiva».

E como di aquela anécdota, «a psicoterapia levará cinco anos». Mais con Deus, co Arquitecto da nosa consciencia, este camiño, o camiño da curación, leva escasos minutos, mesmo instantes. É precisamente para esta curación, transfiguración e transformación da nosa consciencia que necesitamos a Deus. Non para andar lidando decote coas consecuencias negativas, senón para erradicar a propia causa. A isto, antes de nada, debe ir dirixida a nosa oración:

«Señor, Pai noso, ensínanos en todo e sempre, en todas as circunstancias da vida, a buscar a causa en nós mesmos e só en nós mesmos, e tras atopala, a corrixila», —

suxírenos o arquimandrita do Mosteiro da Santa Trindade e de San Serxio de Radonezh, o pai Kirill (Pavlov), santo e taumaturgo contemporáneo. E o sentido desta «corrección» non reside en refacerse a un mesmo, senón en que, ao asumir a Causa en Si, ao asumir a Responsabilidade do Creador polas propias creacións, dominarse a un mesmo, recuperar o poder sobre Si e nunca máis entregalo coa propia Fe aos obxectos externos, ás causas externas, aos escenarios externos, sexan persoas ou «circunstancias obxectivas».

A boa nova —e a compoñente inspiradora deste labor interior— reside en que, ao final, nós

descubrimos que toda a nosa experiencia é perfecta, e que mesmo estes «traumas emocionais da infancia» primarios, ou como din os psicólogos, «episodios raíz», nos que se formaron tales ou cales cargas emocionais, foron sementados alí polo noso propio desexo, foron «planificados» por nós previamente, polos nosos aspectos superiores, pola nosa Divina esencia, como unha experiencia da alma necesaria para o seu crecemento e para acadar a sabedoría. Toda esa «falta de amor na infancia», da que adoitan falar os psicólogos, foi dirixida con mestría para que, tras pasar por un determinado número de repeticións da experiencia negativa, nós, sen atopar solución ningunha fóra, nos voltásemos cara a dentro e aprendésemos a xerar o Amor, a crealo por nós mesmos, en lugar de andar coa man estendida pedindo esmola de amor a outros que son tan pobres coma nós: proxenitores, parellas, cónxuxes, amigos…

É precisamente da experiencia da nosa vivencia sensitiva da impotencia, dos medos, da culpa, da separación, do sufrimento e da loita —da experiencia da nosa pobreza espiritual, da vergoña pola propia imperfección, da escravitude ante todo tipo de vicios e dependencias— de onde nacen os anhelos de fortalecemento do espírito: o desexo de acadar a Forza Suprema, a Liberdade Suprema, a Vontade Suprema, a Intelixencia Suprema, a Intrepidez Suprema, o Supremo Deleite, a Unidade, a Integridade, a Concordia e o Amor; todas aquelas calidades que lle atribuímos a Deus como o Máximo Potencial do noso desenvolvemento. E como agora sabemos, todos os desexos xa están cumpridos; só compría que estes desexos nacesen e cobrasen forza en nós. Polo tanto,

grazas por iso a todos os nosos traumas da infancia e a todas as dificultades coas que nos atopamos no camiño da vida. E foi precisamente a nosa intensa experiencia sensible, sobre todo a negativa, a que serviu para fortalecer estes desexos. Polo tanto, grazas tamén a todos os nosos sentimentos «negativos», que nos obrigaron a mirar cara ao interior, a procurar e atopar (ou máis ben, a crear coa nosa Fe) a Causa en nós mesmos. Ao Creador en nós mesmos. A Deus en Si mesmo.

«Benaventurados os pobres de espírito, porque deles é o Reino dos Ceos», —di Cristo no Sermón da Montaña.

A pobreza de espírito, unha vez feita consciente por nós, xera no noso interior os desexos correspondentes, desexos «polo oposto». Por outra banda, os desexos xa están cumpridos. Só resta reclamar o resultado e acollelo plenamente, acoller o noso Máximo Potencial chamándoo polo Seu nome. E velaquí chegamos ao cume da nosa consciencia, ao noso «tellado». O cal, cómpre dicilo, sen unha preparación tan fundamental verbo da elección consciente da propia Fe, do recoñecemento e harmonización dos propios desexos e da reescritura dos patróns de sentimentos —en suma, sen recoñecer o feito de que cada un de nós (coa súa consciencia) crea a súa propia realidade— pode «derrapar» doadamente baixo as condicións da inestabilidade actual da realidade circundante, se de súpeto os cimentos do edificio da nosa consciencia non resultasen o bastante sólidos. Os cimentos están postos, as paredes erguidas, pasemos ao tellado…