7. Συναισθήματα

Από την οπτική της καθημερινής συνείδησης, μας φαίνεται ότι τα συναισθήματά μας (αισθήσεις, συγκινήσεις και ψυχικά βιώματα) εξαρτώνται από τις εξωτερικές περιστάσεις: από τον κίνδυνο γεννιέται ο φόβος, από έναν σκληρό λόγο η πικρία, από ένα σφάλμα η ενοχή, από τη συνάντηση με τον αγαπημένο η αγάπη, από την «κακή συμπεριφορά» των παιδιών ο εκνευρισμός, κ.ο.κ.

Όμως, από την οπτική της Συνείδησης του Δημιουργού, όλα είναι αντίστροφα – μέσα στη συνείδησή μας υπάρχουν ήδη υποσυνείδητα (ασυνείδητα, αυτόματα ενεργοποιούμενα) προγράμματα έναρξης των εκάστοτε συναισθημάτων και συγκινήσεων. Μπορούμε να τα ονομάσουμε πρότυπα συναισθάνεσθαι. Και ακριβώς αυτά τα πρότυπα συναισθάνεσθαι γεννούν από την «κβαντική σούπα» (έλκουν στην πραγματικότητά μας) τις αντίστοιχες συνθήκες: ο φόβος γεννά κινδύνους και απειλές, η πικρία τον υπαίτιο της προσβολής, η ενοχή τα σφάλματα, η ντροπή αποδείξεις της μηδαμινότητάς σου, η οργιλότητα θα βρει σε ποιον να εξοργιστεί, το μίσος θα βρει τον εχθρό του, κ.ο.κ.

Τα συναισθήματα είναι πρωταρχικά, ενώ οι εξωτερικές περιστάσεις δευτερεύουσες. Άλλαξε τα συναισθήματά Σου, και θα αλλάξεις την πραγματικότητά Σου.

Αυτός ο μηχανισμός συνδέεται στενότατα τόσο με τον μηχανισμό υλοποίησης των πεποιθήσεών μας όσο και με τη φυσική των επιθυμιών. Ορισμένες πεποιθήσεις γεννούν ορισμένα πρότυπα συναισθημάτων, άλλες πεποιθήσεις άλλα. Όπως έχουμε ήδη πει, η πίστη στην

αντικειμενική, ανεξάρτητη από εμάς πραγματικότητα συνδέεται με τη βίωση πλήθους φόβων: φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής, φόβος της κατάκρισης, φόβος του λάθους, φόβος της σύγκρουσης, φόβος μήπως μείνουμε χωρίς χρήματα, φόβος της ασθένειας, φόβος του σωματικού και συναισθηματικού πόνου, φόβος για το αύριο, φόβος των αλλαγών, φόβος για τα παιδιά, για το μέλλον τους, φόβος των νέων ξεκινημάτων, φόβος του ίδιου του φόβου…

Ως αποτέλεσμα, όλες οι επιθυμίες μας συγκεντρώνονται γύρω από την επιθυμία να διασφαλίσουμε τον εαυτό μας και τους οικείους μας, να προστατευτούμε από κάθε λογής φόβους και απειλές, κάτι που υπό τις συνθήκες της «αντικειμενικής πραγματικότητας» είναι, εξ ορισμού, αδύνατο. Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να προστατευτούμε (να κερδίσουμε περισσότερα χρήματα, να αποκτήσουμε περισσότερο έλεγχο, εξουσία πάνω σε άλλους ανθρώπους κ.λπ.), τόσο περισσότερες αφορμές για ανησυχία αποκτούμε, ενώ το μέγεθος των απειλών, αντιθέτως, διογκώνεται. «Όσο πιο ψηλά πετάξεις, τόσο πιο επώδυνη είναι η πτώση».

Η Πίστη, όμως, στο ότι εμείς οι ίδιοι, με τη συνείδησή μας, δημιουργούμε την πραγματικότητά μας, μας εμψυχώνει, μας ανοίγει ευρείες δυνατότητες για έμπνευση και δημιουργία, ενδιαφέρον για τον Εαυτό μας, ενεργοποιώντας το πάθος της αναζήτησης και της εξερεύνησης της Αιτίας μέσα μας, της αυτογνωσίας, μας δίνει τη δυνατότητα να μάθουμε να ενεργοποιούμε ακριβώς εκείνα τα συναισθήματα που επιθυμούμε να βιώνουμε, μετατοπίζοντας την εστίαση της προσοχής του νου μας από την «εξωτερική» σκέψη, την ανάλυση των εξωτερικών γεγονότων, στην παρατήρηση των εσωτερικών καταστάσεων και τον αναστοχασμό. Η Πίστη ότι είμαστε δημιουργοί από κάθε άποψη, μας ωθεί να μάθουμε να κυριαρχούμε στον εαυτό μας, αποδυναμώνοντας σταδιακά (και στη συνέχεια απενεργοποιώντας πλήρως) τα προγράμματα αντίδρασης στα εξωτερικά

ερεθίσματα, και αντιστρόφως, αποκτώντας δεξιότητες συνειδητής συνδημιουργίας της κατάστασής μας – με τον ζωντανό λόγο της Αλήθειας, στην προσευχή, στον διαλογισμό, στην πειθαρχία του νου, στη συνειδητή παρατήρηση και μεταμόρφωση των συναισθημάτων μας, μέχρι τη βίωση της Ανιδιοτελούς Αγάπης και όλων των αποχρώσεών Της: από τον λεπτό ψυχικό κραδασμό έως τη Θεϊκή Χάρη και την Ενότητα με όλα τα όντα.

Η Συνείδηση του Δημιουργού μας χαρίζει τέτοια ελευθερία δημιουργικής αυτοέκφρασης και μας ανοίγει τέτοιες προοπτικές Υπέρτατης Απόλαυσης μέσα από τη συνειδητή διαχείριση της κατάστασής μας, που οι επιθυμίες μας μάς παρακινούν «σε έναν αγώνα δρόμου» να ασχολούμαστε μόνο με αυτό: να αποκαλύπτουμε ολοένα βαθύτερα και ευρύτερα τις δημιουργικές μας δυνατότητες, τα ταλέντα μας, να γνωρίζουμε τον Εαυτό μας, να κατακτούμε όλο και νεότερα εργαλεία συνειδητής δημιουργίας και να διευρύνουμε τη φαρέτρα των εργαλείων εργασίας με τη συνείδηση, αναπτυσσόμενοι σε ένα ολόκληρο δέντρο Τεχνολογιών Συνείδησης, ουσιαστικά στο Δέντρο της Ζωής, του οποίου ο πιο γλυκός καρπός γίνεται η Τεχνολογία της Αγάπης. Γιατί Τεχνολογία; Επειδή τώρα μπορούμε να εκκινούμε, να δημιουργούμε την Αγάπη συνειδητά, κατευθύνοντας τη συνείδησή μας. Υπάρχουν καίρια βήματα τα οποία, ακολουθώντας τα, λαμβάνουμε εγγυημένο αποτέλεσμα. Τι είναι αυτό, αν όχι τεχνολογία;

Ναι, αυτή η τεχνολογία, η Τεχνολογία της Αγάπης, απαιτεί από εμάς πρώτα να κατακτήσουμε ένα πλήθος θεμελιωδώς νέων για εμάς δεξιοτήτων, τη «λεπτή κινητικότητα της συνείδησης του Δημιουργού» – να πειθαρχήσουμε τον νου μας, μεταφέροντας την εστίαση της προσοχής στα συναισθήματα, να μάθουμε να διαχειριζόμαστε την ενεργειακή μας

κατάσταση, κλείνοντας τις διαρροές και αυξάνοντας τη ροή της ζωτικής ενέργειας, να τηρούμε την υγιεινή της συνείδησης, να επιλέγουμε συνειδητά την πίστη στην τελειότητα όλων όσων συμβαίνουν, ανακτώντας ξανά και ξανά την Ευθύνη του Δημιουργού σε κάθε κατάσταση και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, να αποκτήσουμε έναν σταθερό εσωτερικό διάλογο με τις Ανώτερες, άχρονες πτυχές του Εγώ μας (με την Υπερσυνείδηση, την Ενιαία Ψυχή, το Ενιαίο Πνεύμα, τον Θεό Πατέρα-Μητέρα, τη Συνείδηση του Χριστού, τους θεούς-προγόνους και τους θεούς-μέντορες, με τον Ανώτερο Εαυτό μας), να αναζητούμε και να βρίσκουμε την Αιτία όλων όσων συμβαίνουν μόνο μέσα μας, να αναπτύσσουμε καθημερινά τα ταλέντα μας με γνώμονα την πυξίδα της απόλαυσης και όχι των υποχρεώσεων – εν ολίγοις, να μάθουμε να ζούμε σύμφωνα με τη Χαρά και όχι από φόβο ή αίσθημα χρέους («και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών») και πολλές, πάμπολλες άλλες σημαντικές και ισχυρές στην εσωτερική τους δύναμη και αποτελεσματικότητα, αλλά πολύ ανάλαφρες στην εσωτερική αίσθηση – εν ολίγοις, υπέροχες και θαυμάσιες – δεξιότητες της συνείδησης – γι' αυτό και όλα αυτά θα πάρουν κάποιο χρόνο, οπότε μην είσαι υπερβολικά αυστηρός και απαιτητικός με τον εαυτό σου σε αυτό το μονοπάτι, καθώς στο τέλος όλα δικαιώνονται από την πρόσβαση στις Ανώτερες πραγματικότητες και στην Υπέρτατη Απόλαυση που προσιδιάζει στη θεανθρώπινη φύση μας – στην Απόλυτη Ανιδιοτελή Αιώνια Αγάπη.

Και το πιο σημαντικό σε αυτή την Τεχνολογία, την Τεχνολογία της Αγάπης, είναι ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε την Αγάπη, ουσιαστικά έναν Ζωντανό Παράδεισο, εν μέσω οποιασδήποτε κόλασης, και να ανυψώσουμε κάθε πόνο, βάσανο και δοκιμασία στο ύψιστο δυναμικό τους – σε νέες και νέες

πτυχές των ταλέντων μας και αποχρώσεις του απεριόριστου Ουράνιου Τόξου της Θεϊκής Αγάπης.

Μόνο οι θεοί μπορούν να το κάνουν αυτό. Και Εμείς μαζί Σου θα το μάθουμε, Αγαπημένε Μου φίλε.

Αυτό είναι στη φύση Σου. Αρκεί να το θελήσεις δυνατά και να το διεκδικήσεις. Να διεκδικήσεις το μονοπάτι Σου. Δήλωσε τη Θεϊκή Σου βούληση για την απόκτηση της ελευθερίας του Πνεύματος, την αποκάλυψη της Εσωτερικής Αλήθειας και την κατάκτηση των δεξιοτήτων της Απόλυτης Ανιδιοτελούς Αιώνιας Αγάπης!

Επομένως, τα συναισθήματα είναι πρωταρχικά, ενώ οι εξωτερικές περιστάσεις δευτερεύουσες· η εξωτερική ροή των γεγονότων δεν είναι παρά το σκηνικό μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται τα πρότυπα συναισθάνεσθαι που έχουμε συνηθίσει. Όσον αφορά το προηγούμενο φάσμα συναισθημάτων (θυμός, πικρία, ενοχή, φόβος, ντροπή κ.λπ.), αυτά τα πρότυπα συναισθάνεσθαι συχνά ονομάζονται συναισθηματικά φορτία. Αυτά τα εσωτερικά συναισθηματικά φορτία διαμορφώνονται στον άνθρωπο πολύ νωρίς, στην παιδική και εφηβική ηλικία – ως αποτέλεσμα συναισθηματικών τραυμάτων που βιώθηκαν – και στην μετέπειτα ζωή αναπαράγονται κυκλικά, προκαλώντας ξανά και ξανά μέσα μας τα ίδια συναισθήματα, ίσως όμως με νέους ανθρώπους και σε νέες συνθήκες ζωής. Το σκηνικό αλλάζει, η ουσία των βιωμάτων παραμένει η ίδια – έως ότου ο άνθρωπος αρχίσει να αναζητά και να αναγνωρίζει την αιτία όλων όσων συμβαίνουν μέσα του και μόνο μέσα του – να ασχολείται με

τον αναστοχασμό, την αυτογνωσία, να εντοπίσει αυτά τα «φορτία» και να τα «εξουδετερώσει».

Και όπως λέει εκείνο το ανέκδοτο, «η ψυχοθεραπεία θα πάρει πέντε χρόνια». Όμως με τον Θεό, με τον Αρχιτέκτονα της συνείδησής μας, αυτό το μονοπάτι, το μονοπάτι της θεραπείας, διαρκεί ελάχιστα λεπτά, ακόμη και στιγμές. Ακριβώς για αυτή τη θεραπεία, τη μεταμόρφωση, τον μετασχηματισμό της συνείδησής μας χρειαζόμαστε τον Θεό. Όχι για να αντιμετωπίζουμε διαρκώς τις αρνητικές συνέπειες, αλλά για να εξαλείψουμε την ίδια την αιτία. Σε αυτό, πρωτίστως, πρέπει να κατευθύνεται η προσευχή μας:

«Κύριε, Πατέρα μας, δίδαξέ μας σε όλα και πάντοτε, σε όλες τις περιστάσεις της ζωής, να αναζητούμε την αιτία μέσα μας και μόνο μέσα μας – και αφού τη βρούμε, να τη διορθώνουμε», –

μας υποδεικνύει ο αρχιμανδρίτης της Λαύρας της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ, ο πατέρας Κύριλλος (Πάβλοφ), ένας σύγχρονος άγιος και θαυματουργός. Και το νόημα αυτής της «διόρθωσης» δεν είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας εκ νέου, αλλά, αποδεχόμενοι την Αιτία μέσα μας, αποδεχόμενοι την Ευθύνη του Δημιουργού για τα δημιουργήματά μας, να κυριαρχήσουμε στον εαυτό μας, να επιστρέψουμε τη δύναμη και την εξουσία στον Εαυτό μας, και να μην την παραδώσουμε ποτέ ξανά μέσω της πίστης μας σε εξωτερικά αντικείμενα, σε εξωτερικές αιτίες, σε εξωτερικά σκηνικά, είτε πρόκειται για ανθρώπους είτε για «αντικειμενικές περιστάσεις».

Τα καλά νέα – και η εμπνευσμένη διάσταση αυτής της εσωτερικής εργασίας – έγκεινται στο ότι τελικά

ανακαλύπτουμε ότι ολόκληρη η εμπειρία μας είναι τέλεια, και ότι ακόμη και αυτά τα πρωταρχικά «παιδικά συναισθηματικά τραύματα», ή, όπως λένε οι ψυχολόγοι, τα «επεισόδια-ρίζες», στα οποία διαμορφώθηκαν τα εκάστοτε συναισθηματικά φορτία, τοποθετήθηκαν εκεί με δική μας επιθυμία, είχαν «σχεδιαστεί» εκ των προτέρων από εμάς, από τις ανώτερες πτυχές μας, από τη Θεϊκή μας ουσία, ως εμπειρία της ψυχής απαραίτητη για τη διαμόρφωση και την απόκτηση της σοφίας της. Όλη αυτή η «έλλειψη αγάπης στην παιδική ηλικία», για την οποία μιλούν συχνά οι ψυχολόγοι, ήταν αριστοτεχνικά σκηνοθετημένη, ώστε, περνώντας μέσα από έναν απροσδιόριστο αριθμό επαναλήψεων αρνητικής εμπειρίας, χωρίς να βρίσκουμε καμία εξωτερική λύση, να στραφούμε προς τα μέσα και να μάθουμε να παράγουμε την Αγάπη, να τη δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, αντί να τρέχουμε με απλωμένο χέρι ζητιανεύοντας αγάπη από άλλους εξίσου φτωχούς όπως εμείς – γονείς, συντρόφους, συζύγους, φίλους…

Ακριβώς μέσα από την εμπειρία της συναισθηματικής μας βίωσης της αδυναμίας, των φόβων, της ενοχής, του διαχωρισμού, της ταλαιπωρίας και της πάλης – μέσα από την εμπειρία της πνευματικής μας πτωχείας, της ντροπής για τη δική μας ατέλεια, της υποδούλωσης σε κάθε είδους πάθη και εξαρτήσεις – γεννιούνται οι επιθυμίες για την ενδυνάμωση του πνεύματος: οι επιθυμίες για την απόκτηση της Υπέρτατης Δύναμης, της Υπέρτατης Ελευθερίας, της Υπέρτατης Βούλησης, της Υπέρτατης Νοημοσύνης, της Υπέρτατης Αφοβίας, της Υπέρτατης Απόλαυσης, της Ενότητας, της Ολότητας, της Αρμονίας και της Αγάπης – όλων εκείνων των ιδιοτήτων που αποδίδουμε στον Θεό ως το Ύψιστο Δυναμικό της εξέλιξής μας. Και όπως γνωρίζουμε πλέον, όλες οι επιθυμίες έχουν ήδη εκπληρωθεί, το μόνο που απέμενε ήταν αυτές οι επιθυμίες να γεννηθούν και να δυναμώσουν μέσα μας. Επομένως,

ευχαριστούμε για όλα αυτά τα παιδικά μας τραύματα και όλες τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο μονοπάτι της ζωής. Και ήταν ακριβώς η έντονη συναισθηματική μας εμπειρία, ιδιαίτερα η αρνητική, που συνέβαλε στην ενίσχυση αυτών των επιθυμιών. Γι' αυτό ευχαριστούμε και όλα τα «αρνητικά» μας συναισθήματα, που μας ανάγκασαν να στραφούμε προς τα μέσα, να αναζητήσουμε και να βρούμε (ή μάλλον, με την πίστη μας να δημιουργήσουμε) την Αιτία μέσα μας. Τον Δημιουργό μέσα μας. Τον Θεό μέσα στον Εαυτό μας.

«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών», – λέει ο Χριστός στην Επί του Όρους Ομιλία.

Η πτωχεία του πνεύματος, όταν γίνει συνειδητή από εμάς, γεννά μέσα μας τις αντίστοιχες επιθυμίες, επιθυμίες «εκ του αντιθέτου». Από την άλλη πλευρά, οι επιθυμίες έχουν ήδη εκπληρωθεί. Απομένει να διεκδικήσουμε το αποτέλεσμα και να το αποδεχτούμε πλήρως, να αφουγκραστούμε το Ύψιστο Δυναμικό μας, καλώντας Το με το όνομά Του. Και εδώ ακριβώς περνάμε στην κορυφή της συνείδησής μας, στη «στέγη» μας. Η οποία, παρεμπιπτόντως, χωρίς μια τέτοια θεμελιώδη προετοιμασία σχετικά με τη συνειδητή επιλογή της πίστης μας, την αναγνώριση και τον συντονισμό των επιθυμιών μας και την επανασυγγραφή των προτύπων συναισθημάτων – εν ολίγοις, χωρίς την παραδοχή του γεγονότος ότι ο καθένας από εμάς (με τη συνείδησή του) δημιουργεί την πραγματικότητά του μόνος του – μπορεί εύκολα να «κλονιστεί» υπό τις συνθήκες της σύγχρονης αστάθειας της περιβάλλουσας πραγματικότητας, εάν ξαφνικά τα θεμέλια του οικοδομήματος της συνείδησής μας αποδειχθούν ανεπαρκώς στέρεα. Τα θεμέλια υπάρχουν, οι τοίχοι έχουν υψωθεί, περνάμε στη στέγη…