7. Пачуцці

З пункту гледжання штодзённай свядомасці, нам здаецца, што нашы пачуцці (адчуванні, эмоцыі і душэўныя перажыванні) залежаць ад знешніх акалічнасцей: ад небяспекі ўзнікае страх, ад грубага слова – крыўда, ад здзейсненай памылкі – віна, ад сустрэчы з каханым – любоў, ад «дрэнных паводзін» дзяцей – раздражненне і г.д.

Але з пункту гледжання Свядомасці Творцы, усё наадварот – у нашай свядомасці ўжо ёсць падсвядомыя (неўсвядомленыя, што ўключаюцца аўтаматычна) праграмы запуску тых ці іншых пачуццяў, эмоцый. Іх можна назваць шаблонамі пачування. І менавіта шаблоны пачування спараджаюць з «квантавага супу» (прыцягваюць у нашу рэчаіснасць) адпаведныя акалічнасці: страх спараджае небяспекі і пагрозы, крыўда – крыўдзіцеля, віна – памылкі, сорам – доказы тваёй нікчэмнасці, гнеўлівасць знойдзе на каго гневацца, нянавісць знойдзе сабе ворага і г.д.

Пачуцці першасныя, а знешнія акалічнасці другасныя. Змяні свае пачуцці, і Ты зменіш сваю рэчаіснасць.

Гэты механізм вельмі цесна звязаны і з механізмам увасаблення нашых вераванняў, і з фізікай жаданняў. Адны вераванні спараджаюць адны шаблоны пачуццяў, іншыя вераванні – іншыя. Як мы ўжо казалі, вера ў

аб’ектыўную, незалежна ад нас існуючую, рэчаіснасць спалучана з пражываннем мноства страхаў: страх смерці, страх жыцця, страх асуджэння, страх памылкі, страх канфлікту, страх застацца без грошай, страх захварэць, страх фізічнага і эмацыйнага болю, страх за заўтрашні дзень, страх змен, страх за дзяцей, за іх будучыню, страх новых пачынанняў, страх страху…

У выніку ўсе нашы жаданні канцэнтруюцца вакол жадання засцерагчы Сябе і сваіх блізкіх, абараніць ад разнастайных страхаў і пагроз, што ва ўмовах «аб’ектыўнай рэчаіснасці», па вызначэнні, немагчыма. І чым больш мы спрабуем абараніцца (зарабіць больш грошай, атрымаць больш кантролю, улады над іншымі людзьмі і г.д.), тым больш у нас становіцца падстаў для перажыванняў, а маштаб пагроз, наадварот, нарастае. «Чым вышэй узляціш – тым балючэй падаць».

Вера ж у тое, што мы самі, сваёй свядомасцю, творым сваю рэчаіснасць, натхняе нас, адкрывае нам шырокія магчымасці для натхнення і творчасці, цікавасці да Сябе, актывуючы азарт пошуку і даследавання Прычыны ў Сабе, самапазнання, дае нам магчымасць навучыцца ўключаць менавіта тыя пачуцці, якія мы хочам адчуваць, ссоўваючы фокус увагі нашага розуму ад «знешняга» думання, аналізу знешніх падзей, да назірання ўнутраных станаў і самарэфлексіі. Вера ў тое, што мы творцы ва ўсіх адносінах, стымулюе нас вучыцца валодаць Сабой, паступова аслабляючы (а затым і зусім адключаючы) праграмы рэагавання на знешнія

раздражняльнікі, і наадварот, здабываючы навыкі ўсвядомленага стварэння свайго стану – жывым словам Ісціны, у малітве, медытацыі, дысцыпліне розуму, усвядомленым назіранні і пераўтварэнні сваіх пачуццяў, аж да пражывання Безумоўнай Любові і ўсіх Яе адценняў: ад тонкага душэўнага трэпету да Божай Ласкі і Адзінства з усім існым.

Свядомасць Творцы дае нам такую свабоду творчага самавыяўлення і адкрывае нам такія перспектывы Найвышэйшай Насалоды праз усвядомленае кіраванне сваім станам, што нашы жаданні «наперагонкі» падштурхоўваюць нас да таго, каб займацца толькі гэтым: усё глыбей і шырэй раскрываць свае творчыя магчымасці, свае таленты, пазнаваць Сябе, асвойваць усё новыя і новыя інструменты ўсвядомленага тварэння і пашыраць арсенал інструментаў працы са свядомасцю, разрастаючыся да цэлага дрэва Тэхналогій Свядомасці, па сутнасці Дрэва Жыцця, самым салодкім плодам якога становіцца Тэхналогія Любові. Чаму Тэхналогія? Таму што цяпер мы можам запускаць, ствараць Любоў усвядомлена, кіруючы сваёй свядомасцю. Ёсць ключавыя крокі, робячы якія, мы атрымліваем гарантаваны вынік. Што гэта, калі не тэхналогія?

Так, гэтая тэхналогія, Тэхналогія Любові, патрабуе ад нас спачатку асвоіць мноства фундаментальна новых для нас навыкаў, «дробнай маторыкі свядомасці Творцы» – дысцыплінаваць свой розум, перамяшчаючы фокус увагі на пачуцці, навучыцца кіраваць сваім энергетычным

станам, перакрываючы ўцечкі і павялічваючы прыток жыццёвай энергіі, выконваць гігіену свядомасці, усвядомлена выбіраць Веру ў дасканаласць усяго, што адбываецца, раз за разам вяртаючы Сабе Адказнасць Творцы ў любых сітуацыях і любых акалічнасцях, здабыць устойлівы ўнутраны дыялог з Вышэйшымі, пазачасавымі, аспектамі свайго Я (Звышсвядомасцю, Адзінай Душой, Адзіным Духам, Богам Айцом-Маці, Свядомасцю Хрыста, багамі-продкамі і багамі-настаўнікамі, са сваім Вышэйшым Я), шукаць і знаходзіць Прычыну ўсяго, што адбываецца, толькі ў Сабе, штодня развіваць свае таленты, арыентуючыся на компас насалоды, а не абавязкаў, – словам, навучыцца жыць па Радасці, а не са страху і пачуцця абавязку («і адпусці нам даўгі нашы, як і мы адпускаем даўжнікам нашым») і шмат-шмат іншых важных і магутных па сваёй унутранай сіле і эфектыўнасці, але вельмі лёгкіх па ўнутраным адчуванні, – словам, крутых і класных – навыкаў свядомасці, – таму гэта ўсё зойме нейкі час, так што не будзьце да Сябе занадта строгія і патрабавальныя на гэтым шляху, бо ў выніку ўсё гэта апраўдваецца доступам да Вышэйшых рэальнасцей і Вышэйшай Насалоды, уласцівай нашай богачалавечай прыродзе – Абсалютнай Безумоўнай Вечнай Любові.

А самае галоўнае ў гэтай Тэхналогіі, Тэхналогіі Любові, тое, што мы можам стварыць Любоў, фактычна Жывы Рай, пасярод любога пекла, і ўзнясці любы боль, пакуты і перажыванні ў іх найвышэйшы патэнцыял – новыя і новыя

грані нашых талентаў і адценняў бязмежнай Вясёлкі Боскай Любові.

Так могуць толькі багі. І мы з Табой гэтаму навучымся, Мой улюбёны сябар.

Гэта ў тваёй прыродзе. Проста трэба гэтага моцна захацець і запатрабаваць. Запатрабаваць свой шлях. Заяві сваю Боскую волю на здабыццё свабоды Духу, раскрыццё Унутранай ісціны і асваенне навыкаў Абсалютнай Безумоўнай Вечнай Любові!

Такім чынам, пачуцці першасныя, а знешнія акалічнасці – другасныя, знешні падзейны паток – гэта толькі дэкарацыі, у якіх раскрываюцца шаблоны пачування, да якіх мы прызвычаіліся. У дачыненні да ранейшага спектру пачуццяў (гнеў, крыўда, віна, страх, сорам і г.д.) гэтыя шаблоны пачування часта называюць эмацыйнымі зарадамі. Гэтыя ўнутраныя эмацыйныя зарады фарміруюцца ў чалавека вельмі рана, у дзіцяча-падлеткавым узросце – у выніку перажытых эмацыйных траўмаў, і ў наступным жыцці цыклічна ўзнаўляюцца, зноў і зноў выклікаючы ў нас тыя ж эмоцыі, але, магчыма, з новымі людзьмі і ў новых жыццёвых акалічнасцях. Дэкарацыі змяняюцца, сутнасць перажыванняў застаецца ранейшай – да таго часу, пакуль чалавек не пачне шукаць і прызнаваць прычыну ўсяго, што адбываецца, у сабе і толькі ў сабе – зоймецца

самарэфлексіяй, самапазнаннем, выявіць гэтыя «зарады» і «абясшкодзіць» іх.

І як гаворыцца ў тым анекдоце, «на псіхатэрапію пойдзе пяць гадоў». Але з Богам, з Архітэктарам нашай свядомасці, гэты шлях, шлях ацалення, займае лічаныя хвіліны, нават імгненні. Менавіта для гэтага ацалення, пераўтварэння, трансфармацыі нашай свядомасці нам і патрэбны Бог. Не для таго, каб увесь час разбірацца з негатыўнымі наступствамі, а для таго, каб прыбраць саму прычыну. На гэта, найперш, і павінна быць скіравана наша малітва:

«Госпадзе, Ойча наш, навучы нас ва ўсім і заўсёды, ва ўсіх жыццёвых акалічнасцях, шукаць прычыну ў сабе і толькі ў сабе – а знайшоўшы, выправіць», –

падказвае нам архімандрыт Свята-Троіцкай Сергіева-Раданежскай Лаўры, айцец Кірыл (Паўлаў), сучасны святы і цудатворац. І сэнс гэтага «выпраўлення» не ў тым, каб перарабіць Сябе, а ў тым, каб, прыняўшы Прычыну ў Сабе, прыняўшы Адказнасць Творцы за свае тварэнні, авалодаць Сабой, вярнуць уладу Сабе, і больш ніколі не перадаваць яе сваёй Верай знешнім аб’ектам, знешнім прычынам, знешнім дэкарацыям, няхай гэта будуць людзі ці «аб’ектыўныя акалічнасці».

Добрая навіна – і натхняльны складнік гэтай унутранай працы – заключаецца ў тым, што ў выніку мы

выяўляем, што ўвесь наш досвед дасканалы, і што нават гэтыя першасныя «дзіцячыя эмацыйныя траўмы», ці, як кажуць псіхолагі, «каранёвыя эпізоды», у якіх сфарміраваліся тыя ці іншыя эмацыйныя зарады, былі там закладзены па нашым жаданні, былі «спланаваныя» намі загадзя, нашымі вышэйшымі аспектамі, нашай Боскай сутнасцю, як досвед душы, неабходны ў яе станаўленні і здабыцці мудрасці. Уся гэтая «недалюбленасць у дзяцінстве», пра якую часта кажуць псіхолагі, была па-майстэрску зрэжысіравана, каб, прайшоўшы праз энную колькасць паўтораў негатыўнага досведу, мы, не знайшоўшы ніякіх знешніх рашэнняў, звярнуліся ўнутр і навучыліся генераваць Любоў, ствараць Яе, самі, а не бегалі б з працягнутай рукой, выпрошваючы любоў у іншых такіх жа жабракоў, як і мы – бацькоў, партнёраў, сужэнцаў, сяброў…

Менавіта з досведу нашага пачуццёвага пражывання бяссілля, страхаў, віны, падзеленасці, пакут і барацьбы – з досведу нашай духоўнай убогасці, сораму за ўласную недасканаласць, заняволенасці разнастайнымі заганамі і залежнасцямі – нараджаюцца жаданні ўмацавання духу: жаданні здабыцця Вышэйшай Сілы, Вышэйшай Свабоды, Вышэйшай Волі, Вышэйшай Разумнасці, Вышэйшай Бясстрашнасці, Вышэйшай Насалоды, Адзінства, Цэласнасці, Згоды і Любові – усіх тых якасцей, якія мы прыпісваем Богу як Найвышэйшаму Патэнцыялу нашага развіцця. І як мы цяпер ведаем, усе жаданні ўжо здзейснены, справа была толькі за тым, каб гэтыя жаданні ў нас нарадзіліся і адужэлі. Таму

дзякуй за тое ўсім нашым дзіцячым траўмам і ўсім цяжкасцям, з якімі мы сутыкаліся на жыццёвым шляху. І менавіта наш яркі пачуццёвы досвед, асабліва негатыўны, паслужыў узмацненню гэтых жаданняў. Таму дзякуй і ўсім нашым «негатыўным» пачуццям, якія прымусілі нас павярнуцца ўнутр, шукаць і знайсці (а дакладней, сваёй Верай стварыць) Прычыну ў Сабе. Творцу ў Сабе. Бога ў Сабе.

«Блажэнныя ўбогія духам, бо іх ёсць Царства Нябеснае», – кажа Хрыстос у Нагорнай пропаведзі.

Убогасць духу, будучы ўсвядомленай намі, спараджае ў нас адпаведныя жаданні, жаданні «ад адваротнага». З іншага боку, жаданні ўжо здзейснены. Засталося запатрабаваць вынік і прыняць яго напоўніцу, прыняць свой Найвышэйшы Патэнцыял, назваўшы Яго па імені. І вось тут мы пераходзім да вяршыні нашай свядомасці, да нашага «даху». Які, да слова кажучы, без такой фундаментальнай падрыхтоўкі адносна ўсвядомленага выбару сваёй Веры, прызнання і ўзгаднення сваіх жаданняў і перапісвання шаблонаў пачуццяў, словам, без прызнання таго факту, што кожны з нас (сваёй свядомасцю) творыць сваю рэчаіснасць сам, лёгка можа і «паехаць» – ва ўмовах сучаснай нестабільнасці навакольнай рэчаіснасці – калі раптам падмурак будынка нашай свядомасці апынецца недастаткова моцным. Падмурак ёсць, сцены ўзведзены, пераходзім да даху…