7. অনুভৱ

সাধাৰণ চেতনাৰ দৃষ্টিৰে চালে আমাৰ এনে লাগে যেন আমাৰ অনুভৱসমূহ (সংবেদন, আৱেগ আৰু অন্তৰৰ অনুভূতি) বাহ্যিক পৰিস্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল: বিপদৰ পৰা ভয় ওপজে, কৰ্কশ বাক্যৰ পৰা মনোকষ্ট, কৰা ভুলৰ পৰা অপৰাধবোধ, প্ৰিয়জনৰ সৈতে মিলনৰ পৰা প্ৰেম, সন্তানৰ "বেয়া আচৰণ"ৰ পৰা খং-বিৰক্তি ইত্যাদি।

কিন্তু স্ৰষ্টাৰ চেতনাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা সকলোবোৰ ওলোটা—আমাৰ চেতনাত ইতিমধ্যে অৱচেতন (অজ্ঞাতসাৰে, স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে সক্ৰিয় হোৱা) কাৰ্যসূচী আছে যিয়ে বিভিন্ন অনুভৱ আৰু আৱেগক জাগ্ৰত কৰে। সেইবোৰক অনুভৱৰ সাঁচ বা আৰ্হি বুলি ক'ব পাৰি। আৰু এই অনুভৱৰ আৰ্হিবোৰেই "কোৱাণ্টাম চুপ"ৰ পৰা (আমাৰ বাস্তৱতালৈ আকৰ্ষণ কৰি) অনুৰূপ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰে: ভয়ে বিপদ আৰু ভাবুকিৰ জন্ম দিয়ে, ক্ষোভে অপমানকাৰীক, অপৰাধবোধে ভুলক, লাজে তোমাৰ তুচ্ছতাৰ প্ৰমাণক টানি আনে, ক্ৰোধে খং কৰিবলৈ মানুহ বিচাৰি উলিয়ায়, ঘৃণাই শত্ৰু বিচাৰি লয় ইত্যাদি।

অনুভৱ প্ৰাথমিক, আৰু বাহ্যিক পৰিস্থিতি গৌণ। তোমাৰ অনুভৱ সলনি কৰা, আৰু তুমি তোমাৰ বাস্তৱতাক সলনি কৰিবা।

এই প্ৰক্ৰিয়া আমাৰ বিশ্বাসসমূহ বাস্তৱায়িত হোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰু কামনাৰ পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ সৈতেও অতি গভীৰভাৱে জড়িত। কিছুমান বিশ্বাসে এক প্ৰকাৰৰ অনুভৱৰ আৰ্হি জন্ম দিয়ে, আন কিছুমান বিশ্বাসে আন প্ৰকাৰৰ। আমি ইতিমধ্যে কোৱাৰ দৰে, বিশ্বাস...

বস্তুনিষ্ঠ, আমাৰ পৰা স্বাধীনভাৱে অস্তিত্বশীল বাস্তৱতাৰ প্ৰতি বিশ্বাসে অসংখ্য ভয়ৰ অভিজ্ঞতাক কঢ়িয়াই আনে: মৃত্যুৰ ভয়, জীৱনৰ ভয়, নিন্দাৰ ভয়, ভুল কৰাৰ ভয়, সংঘাতৰ ভয়, ধনহীন হোৱাৰ ভয়, বেমাৰত পৰাৰ ভয়, শাৰীৰিক আৰু মানসিক বেদনাৰ ভয়, কাইলৈৰ দিনটোৰ ভয়, পৰিৱৰ্তনৰ ভয়, সন্তান আৰু তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতৰ ভয়, নতুন আৰম্ভণিৰ ভয়, ভয়ৰেই ভয়...

ফলস্বৰূপে আমাৰ সকলো ইচ্ছা নিজকে আৰু নিজৰ আপোনজনক সুৰক্ষিত কৰাৰ, সকলো সম্ভাৱ্য ভয় আৰু ভাবুকিৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ ইচ্ছাৰ চাৰিওফালে কেন্দ্ৰীভূত হয়, যিটো "বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা"ৰ চৰ্তত সংজ্ঞাগতভাৱেই অসম্ভৱ। আৰু আমি যিমানেই নিজকে সুৰক্ষিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ (অধিক ধন উপাৰ্জন কৰা, আনৰ ওপৰত অধিক নিয়ন্ত্ৰণ বা কৰ্তৃত্ব লাভ কৰা ইত্যাদি), সিমানেই আমাৰ চিন্তা-উদ্বেগৰ কাৰণ বৃদ্ধি পায় আৰু ভাবুকিৰ মাত্ৰাও বাঢ়ি যায়। "যিমানেই ওপৰলৈ উৰিবা, সিমানেই সৰি পৰাৰ বেদনা অধিক হ'ব।"

কিন্তু আমি নিজেই আমাৰ চেতনাৰে আমাৰ বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰোঁ—এই বিশ্বাসে আমাক উৎসাহিত কৰে, আমাৰ বাবে প্ৰেৰণা আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ, নিজৰ প্ৰতি আগ্ৰহৰ বিশাল দুৱাৰ মুকলি কৰে, আমাৰ ভিতৰতেই কাৰণৰ সন্ধান আৰু অনুসন্ধানৰ, আত্ম-উপলব্ধিৰ উদ্যমক জাগ্ৰত কৰে, আৰু আমি অনুভৱ কৰিব বিচৰা নিৰ্দিষ্ট অনুভৱসমূহকেই সক্ৰিয় কৰিবলৈ শিকাৰ সুযোগ দিয়ে; লগতে বাহ্যিক চিন্তা আৰু বাহ্যিক ঘটনাৰ বিশ্লেষণৰ পৰা আমাৰ মনৰ মনোযোগক অন্তৰৰ অৱস্থা পৰ্যবেক্ষণ আৰু আত্ম-প্ৰতিফলনৰ দিশলৈ লৈ যায়। আমি সকলো দিশতে স্ৰষ্টা বুলি থকা বিশ্বাসে আমাক আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ শিকিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে, লাহে লাহে বাহ্যিক উদ্দীপকৰ প্ৰতি প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰা কাৰ্যসূচীবোৰক দুৰ্বল (আৰু পিছলৈ সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ) কৰি তোলে,

আৰু তাৰ বিপৰীতে, সত্যৰ জীৱন্ত বাণীৰে, প্ৰাৰ্থনাত, ধ্যানত, মনৰ অনুশাসনত, সচেতন পৰ্যবেক্ষণ আৰু নিজৰ অনুভৱৰ ৰূপান্তৰৰ জৰিয়তে নিজৰ অন্তৰ্দশা সচেতনভাৱে সৃষ্টি কৰাৰ দক্ষতা অৰ্জন কৰে—চৰ্তহীন প্ৰেম আৰু তাৰ সকলো ৰূপৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰালৈকে: সূক্ষ্ম আত্মিক স্পন্দনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ঐশ্বৰিক অনুগ্ৰহ আৰু সৰ্বস্বৰ সৈতে একাত্মতালৈকে।

স্ৰষ্টাৰ চেতনাই আমাক সৃষ্টিশীল আত্মপ্ৰকাশৰ এনে এক স্বাধীনতা প্ৰদান কৰে আৰু নিজৰ অৱস্থাক সচেতনভাৱে পৰিচালনা কৰাৰ জৰিয়তে পৰম আনন্দৰ এনে এক দিগন্ত উন্মোচন কৰে যে, আমাৰ কামনাবোৰে যেন প্ৰতিযোগিতা কৰি আমাক কেৱল এই কামতেই নিয়োজিত হ'বলৈ প্ৰেৰণা যোগায়: আমাৰ সৃষ্টিশীল সম্ভাৱনা আৰু প্ৰতিভাসমূহক অধিক গভীৰ আৰু বহলভাৱে প্ৰকাশ কৰা, নিজক জনা, সচেতন সৃষ্টিৰ ন ন মাধ্যম আয়ত্ত কৰা আৰু চেতনাৰ সৈতে কাম কৰাৰ আহিলাসমূহ বৃদ্ধি কৰি চেতনাৰ প্ৰযুক্তিৰ এক বিশাল বৃক্ষলৈ—প্ৰকৃততে জীৱন বৃক্ষলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা, যাৰ আটাইতকৈ মধুৰ ফল হৈ পৰে প্ৰেমৰ প্ৰযুক্তি। কিয় প্ৰযুক্তি? কাৰণ এতিয়া আমি আমাৰ চেতনাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰি সচেতনভাৱে প্ৰেমৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰোঁ, তাক জাগ্ৰত কৰিব পাৰোঁ। ইয়াত কিছুমান মূল পদক্ষেপ আছে, যিবোৰ অনুসৰণ কৰিলে আমি নিশ্চিত ফলাফল লাভ কৰোঁ। এয়া প্ৰযুক্তি নহয় জানো?

হয়, এই প্ৰযুক্তি, প্ৰেমৰ প্ৰযুক্তিয়ে প্ৰথমতে আমাক বহুতো মৌলিকভাৱে নতুন দক্ষতা আয়ত্ত কৰিবলৈ দাবী কৰে, যেন "স্ৰষ্টাৰ চেতনাৰ সূক্ষ্ম সঞ্চালন"—অনুভৱৰ ওপৰত মনোযোগ কেন্দ্ৰীভূত কৰি নিজৰ মনক অনুশাসিত কৰা, নিজৰ শক্তিৰ

অৱস্থাক পৰিচালনা কৰিবলৈ শিকা, শক্তিৰ অপচয় ৰোধ কৰা আৰু প্ৰাণশক্তিৰ প্ৰৱাহ বৃদ্ধি কৰা, চেতনাৰ শুচিতা ৰক্ষা কৰা, ঘটি থকা সকলোৰে নিখুঁততাত সচেতনভাৱে বিশ্বাস স্থাপন কৰা, সকলো পৰিস্থিতি আৰু সকলো অৱস্থাত বাৰে বাৰে নিজৰ স্ৰষ্টাৰ দায়িত্বক পুনৰ উদ্ধাৰ কৰা, নিজৰ সত্তাৰ পৰম, কালজয়ী দিশসমূহৰ সৈতে (পৰমচেতনা, একাত্মা, এক আত্মা, পিতা-মাতা ভগৱান, খ্ৰীষ্ট চেতনা, পূৰ্বপুৰুষ দেৱতা আৰু গুৰু দেৱতাসকলৰ সৈতে, নিজৰ পৰমসত্তা বা উচ্চ আত্মাৰ সৈতে) এক অবিচল অন্তৰ্দ্বন্দ্বহীন কথোপকথন স্থাপন কৰা, ঘটি থকা সকলোৰে কাৰণ কেৱল নিজৰ মাজতেই বিচৰা আৰু বিচাৰি পোৱা, বাধ্যবাধকতাৰ পৰিৱৰ্তে আনন্দৰ দিগদৰ্শনক অনুসৰণ কৰি নিতৌ নিজৰ প্ৰতিভাসমূহ বিকাশ কৰা—মুঠতে, ভয় আৰু ঋণবোধৰ পৰা নহয়, বৰঞ্চ আনন্দৰ সৈতে জীয়াই থাকিবলৈ শিকা ("আৰু আমাৰ অপৰাধবোৰ ক্ষমা কৰক, যেনেকৈ আমিও আমাৰ অপৰাধীসকলক ক্ষমা কৰোঁ") আৰু নিজৰ অন্তৰ্নিহিত শক্তি আৰু কাৰ্যকাৰিতাত অত্যন্ত শক্তিশালী অথচ অন্তৰৰ অনুভৱত অতিকে সহজ-সৰল—মুঠৰ ওপৰত অতি চমৎকাৰ—চেতনাৰ অন্যান্য বহু দক্ষতা অৰ্জন কৰা; সেয়ে এই সকলোবোৰৰ বাবে কিছু সময় লাগিব, গতিকে এই পথত নিজৰ প্ৰতি অতি কঠোৰ আৰু দাবীদাৰ নহ'বা, কিয়নো অৱশেষে এই সকলোবোৰে আমাৰ ঐশ্বৰিক-মানৱীয় প্ৰকৃতিৰ পৰম বাস্তৱতা আৰু পৰম আনন্দ—পৰম চৰ্তহীন চিৰন্তন প্ৰেমৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি সাৰ্থক কৰি তুলিব।

আৰু এই প্ৰযুক্তি, প্ৰেমৰ প্ৰযুক্তিৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ'ল যে আমি যিকোনো নৰকৰ মাজতো প্ৰেম, প্ৰকৃততে এক জীৱন্ত স্বৰ্গ সৃষ্টি কৰিব পাৰোঁ, আৰু যিকোনো বিষ, দুখ আৰু যন্ত্ৰণাক তেওঁলোকৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনালৈ উন্নীত কৰিব পাৰোঁ—নতুন নতুন

আমাৰ প্ৰতিভাৰ দিশসমূহ আৰু ঐশ্বৰিক প্ৰেমৰ অসীম ৰামধেনুৰ ৰংবোৰলৈ।

এনে কেৱল দেৱতাসকলেহে কৰিব পাৰে। আৰু আমি আৰু তুমি এইটো শিকিম, মোৰ প্ৰিয় বন্ধু।

এয়া তোমাৰ স্বভাৱতেই আছে। কেৱল এইটোক গভীৰভাৱে কামনা কৰিব লাগিব আৰু দাবী কৰিব লাগিব। তোমাৰ পথক দাবী কৰা। আত্মাৰ মুক্তি লাভ, অন্তৰ্নিহিত সত্যৰ উন্মোচন আৰু পৰম চৰ্তহীন চিৰন্তন প্ৰেমৰ দক্ষতা আয়ত্ত কৰাৰ বাবে তোমাৰ ঐশ্বৰিক ইচ্ছাক ঘোষণা কৰা!

গতিকে, অনুভৱ প্ৰাথমিক আৰু বাহ্যিক পৰিস্থিতি গৌণ; বাহ্যিক ঘটনাৰ প্ৰৱাহ কেৱল এক মঞ্চসজ্জা বা পটভূমিহে, য'ত আমি অভ্যস্ত হৈ পৰা অনুভৱৰ আৰ্হিবোৰ প্ৰকাশ পায়। পুৰণি অনুভৱসমূহৰ (ক্ৰোধ, ক্ষোভ, অপৰাধবোধ, ভয়, লাজ ইত্যাদি) ক্ষেত্ৰত এই অনুভৱৰ আৰ্হিবোৰক প্ৰায়ে আৱেগিক আধান বা চাৰ্জ বুলি কোৱা হয়। মানুহৰ মাজত এই অন্তৰ্নিহিত আৱেগিক আধানসমূহ অতি সোনকালে, শৈশৱ-কৈশোৰ কালতেই গঢ় লৈ উঠে—অভিজ্ঞতা হোৱা আৱেগিক আঘাতৰ ফলত, আৰু পৰৱৰ্তী জীৱনত চক্ৰাকাৰে পুনৰাবৃত্তি হয়, আমাৰ মাজত বাৰে বাৰে সেই একেই আৱেগ জগাই তোলে, হয়তো নতুন ব্যক্তিৰ সৈতে আৰু নতুন জীৱনৰ পৰিস্থিতিত। পটভূমি সলনি হয়, কিন্তু অনুভৱৰ সাৰমৰ্ম একেই থাকে—যেতিয়ালৈকে মানুহে ঘটি থকা সকলোৰে কাৰণ কেৱল আৰু কেৱল নিজৰ মাজতেই বিচাৰিবলৈ আৰু স্বীকাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ নকৰে—আৰম্ভ নকৰে

আত্ম-প্ৰতিফলন, আত্ম-উপলব্ধি, এই "আধানবোৰ" আৱিষ্কাৰ কৰি সেইবোৰক "নিষ্ক্ৰিয়" নকৰে।

আৰু সেই ধেমেলীয়া কথাত কোৱাৰ দৰে, "মনোচিকিৎসাত পাঁচ বছৰ লাগিব।" কিন্তু ভগৱানৰ সৈতে, আমাৰ চেতনাৰ স্থপতিৰ সৈতে, এই পথ, এই নিৰাময়ৰ পথত লাগে মাত্ৰ কেইমিনিটমান, আনকি কেইটামান মুহূৰ্ত। আমাৰ চেতনাৰ এই নিৰাময়, ৰূপান্তৰ আৰু পৰিৱৰ্তনৰ বাবেই আমাক ভগৱানৰ প্ৰয়োজন। ঋণাত্মক পৰিণতিবোৰৰ সৈতে অহৰহ যুঁজি থাকিবলৈ নহয়, বৰঞ্চ মূল কাৰণটোক নাইকিয়া কৰিবলৈহে। আমাৰ প্ৰাৰ্থনাও মূলতঃ এই দিশতেই নিৰ্দেশিত হোৱা উচিত:

"হে প্ৰভু, আমাৰ পিতৃ, জীৱনৰ সকলো পৰিস্থিতিত, সকলোতে আৰু সদায় কাৰণ কেৱল আৰু কেৱল নিজৰ মাজতেই বিচাৰিবলৈ—আৰু বিচাৰি পাই তাক সংশোধন কৰিবলৈ আমাক শিকাওক,"—

এই পৰামৰ্শ দিয়ে পবিত্ৰ ত্ৰিত্ব ছাৰ্গিয়েভ-ৰাডনেঝ লাভ্ৰাৰ আৰ্কিমেনড্ৰাইট, আধুনিক সাধু আৰু অলৌকিক শক্তি সম্পন্ন পুৰুষ ফাদাৰ কিৰিল (পাভলভ) ডাঙৰীয়াই। আৰু এই "সংশোধন"ৰ অৰ্থ নিজক পুনৰ গঢ় দিয়াটো নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ মাজতেই কাৰণক গ্ৰহণ কৰি, নিজৰ সৃষ্টিৰ প্ৰতি স্ৰষ্টাৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ কৰি, আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰা, ক্ষমতা নিজৰ হাতলৈ ওভতাই অনা, আৰু বিশ্বাসৰ দ্বাৰা তাক কেতিয়াও বাহ্যিক বস্তু, বাহ্যিক কাৰণ বা বাহ্যিক পটভূমিলৈ হস্তান্তৰ নকৰা—সেয়া লাগিলে মানুহেই হওক বা "বস্তুনিষ্ঠ পৰিস্থিতি"য়েই হওক।

শুভ বাৰ্তা—আৰু এই অন্তৰ্নিহিত কৰ্মৰ অনুপ্ৰেৰণাদায়ক অংশটো হ'ল যে অৱশেষত আমি

আৱিষ্কাৰ কৰোঁ যে আমাৰ সকলো অভিজ্ঞতাই নিখুঁত, আৰু আনকি যিবোৰত বিভিন্ন আৱেগিক আধান গঢ় লৈ উঠিছিল সেই প্ৰাথমিক "শৈশৱৰ আৱেগিক আঘাতসমূহ", বা মনোবিজ্ঞানীসকলে কোৱাৰ দৰে "মূল ঘটনাৱলী", আমাৰ ইচ্ছাৰ বাবেই তাত স্থাপিত হৈছিল; আমাৰ উচ্চ সত্তাৰ দ্বাৰা, আমাৰ ঐশ্বৰিক সাৰমৰ্মৰ দ্বাৰা আত্মাৰ বিকাশ আৰু প্ৰজ্ঞা অৰ্জনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অভিজ্ঞতা হিচাপে পূৰ্বতেই "পৰিকল্পিত" হৈছিল। মনোবিজ্ঞানীসকলে প্ৰায়ে উল্লেখ কৰা এই সমগ্ৰ "শৈশৱৰ মৰমৰ অভাৱ", অতি নিপুণভাৱে পৰিচালনা কৰা হৈছিল, যাতে ঋণাত্মক অভিজ্ঞতাৰ বহু পুনৰাবৃত্তিৰ মাজেৰে পাৰ হৈ, বাহ্যিক কোনো সমাধান বিচাৰি নাপাই, আমি অন্তৰ্মুখী হৈ পৰোঁ আৰু নিজেই প্ৰেম উৎপন্ন কৰিবলৈ, তাক সৃষ্টি কৰিবলৈ শিকোঁ—আমাৰ দৰেই অন্যান্য নিঃস্ব লোকসকলৰ ওচৰত, যেনে পিতৃ-মাতৃ, সংগী, পতি-পত্নী, বন্ধু-বান্ধৱী আদিৰ ওচৰত হাত পাতি প্ৰেম ভিক্ষা কৰি নুফুৰোঁ...

নিঃসহায়তা, ভয়, অপৰাধবোধ, বিচ্ছিন্নতা, দুখ-যন্ত্ৰণা আৰু সংগ্ৰামৰ অনুভৱী অভিজ্ঞতাৰ পৰাই—আমাৰ আধ্যাত্মিক দৰিদ্ৰতা, নিজৰ অসম্পূৰ্ণতাৰ বাবে লাজ, বিভিন্ন ধৰণৰ দুৰ্বলতা আৰু আসক্তিৰ দাসত্বৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰাই—আত্মাক শক্তিশালী কৰাৰ কামনা জন্ম লয়: পৰম শক্তি, পৰম স্বাধীনতা, পৰম ইচ্ছা, পৰম প্ৰজ্ঞা, পৰম নিৰ্ভীকতা, পৰম আনন্দ, একাত্মতা, অখণ্ডতা, ঐক্য আৰু প্ৰেম লাভৰ কামনা—সেই সকলো গুণ যিবোৰক আমি আমাৰ বিকাশৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা হিচাপে ভগৱানৰ বুলি গণ্য কৰোঁ। আৰু আমি এতিয়া জানো যে সকলো ইচ্ছাই ইতিমধ্যে পূৰণ হৈছে, কেৱল এই কামনাবোৰ আমাৰ মাজত জন্ম লোৱা আৰু শক্তিশালী হোৱাটোৱেই বাকী আছিল। সেয়েহে

আমাৰ শৈশৱৰ সকলো আঘাত আৰু জীৱনৰ বাটত আমি সন্মুখীন হোৱা সকলো কঠিনতালৈ ধন্যবাদ। আৰু আমাৰ গভীৰ অনুভৱী অভিজ্ঞতাই, বিশেষকৈ ঋণাত্মক অভিজ্ঞতাই, এই কামনাবোৰক শক্তিশালী কৰাত সহায় কৰিছিল। সেয়েহে আমাক অন্তৰ্মুখী হ'বলৈ বাধ্য কৰা, আমাৰ মাজতেই কাৰণক বিচৰা আৰু বিচাৰি পোৱা (বা অধিক সঠিককৈ ক'বলৈ গ'লে নিজৰ বিশ্বাসেৰে সৃষ্টি কৰা) আমাৰ সকলো "ঋণাত্মক" অনুভৱকো ধন্যবাদ। নিজৰ মাজত স্ৰষ্টাক। নিজৰ মাজত ভগৱানক।

"ধন্য সেইসকল যিসকল আত্মাত দৰিদ্ৰ, কিয়নো স্বৰ্গৰাজ্য তেওঁলোকৰেই,"—পৰ্বতৰ উপদেশত খ্ৰীষ্টই এইদৰে কৈছে।

আত্মাৰ দৰিদ্ৰতা যেতিয়া আমি উপলব্ধি কৰোঁ, তেতিয়া ই আমাৰ মাজত অনুৰূপ ইচ্ছা জাগ্ৰত কৰে, "বিপৰীতৰ পৰা" ইচ্ছা। আনহাতে, কামনাসমূহ ইতিমধ্যে পূৰ্ণ হৈছে। এতিয়া কেৱল ফলাফলক দাবী কৰা আৰু তাক পূৰ্ণমাত্ৰাত গ্ৰহণ কৰা, নিজৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক নাম ধৰি আহ্বান কৰি তাক আকোৱালি লোৱাটোৱেই বাকী। আৰু ইয়াতেই আমি আমাৰ চেতনাৰ শিখৰলৈ, আমাৰ "চাল"লৈ আগবাঢ়িছোঁ। যিটো, প্ৰসংগত ক'ব পাৰি যে, নিজৰ বিশ্বাসৰ সচেতন নিৰ্বাচন, নিজৰ কামনাক স্বীকাৰ আৰু সমন্বয় কৰা, আৰু অনুভৱৰ আৰ্হিবোৰ পুনৰ্লিখন কৰাৰ এনে এক মৌলিক প্ৰস্তুতি অবিহনে—মুঠতে, আমাৰ প্ৰত্যেকেই (নিজৰ চেতনাৰে) নিজৰ বাস্তৱতা নিজে সৃষ্টি কৰে বুলি থকা সত্যক স্বীকাৰ নকৰাকৈ—আমাৰ চাৰিওফালৰ বাস্তৱতাৰ আধুনিক অস্থিৰতাৰ মাজত সহজে "খহি" পৰিব পাৰে, যদিহে আমাৰ চেতনাৰ অট্টালিকাৰ ভেটি যথেষ্ট মজবুত নহয়। ভেটি আছে, দেৱাল নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, এতিয়া চালৰ দিশে আগবাঢ়োঁ আহক...