6. ஆசைகள்

உண்மை என்னவென்றால், நமது பருப்பொருள் யதார்த்தத்தின் மிக அடிப்படையான மட்டத்தில், குவாண்டம் இயற்பியல் மட்டத்தில், அதாவது சாத்தியமான அனைத்து மாறுபாடுகளின் «குவாண்டம் குழம்பில்», நமது பருப்பொருள் உலகத்தை உருவாக்கும் அனைத்துத் துகள்களும், ஆன்டி-துகள்கள் (முற்காலப் பருப்பொருள்) என்று அழைக்கப்படுபவற்றுடன் இணையாகவே பிறக்கின்றன («குவாண்டம் குழம்பிலிருந்து» வெளிவருகின்றன). மேலும் இந்த ஆன்டி-துகள்கள், எதிர்மறை நிறை கொண்டவையாகவும், எதிர்மறை (குறியீட்டு ரீதியான) ஆற்றலைத் தாங்கியவையாகவும் இருந்து, நமது விருப்பங்களின் இயற்பியல் வெளிப்பாடாக அமைகின்றன. எனவே, அனைத்துத் துகள்களும் இணைகளாகவே பிறக்கின்றன: துகள்-எதிர் துகள்; அதாவது இவ்வுலகில் உள்ள அனைத்தும் அதற்குரிய விருப்பங்களுடன் இணையாக மட்டுமே நிலவுகின்றன. இதிலிருந்து இரண்டு பிரமிக்கத்தக்க முடிவுகள் வெளிப்படுகின்றன.

முதலாவது: அனைத்து விருப்பங்களும் ஏற்கனவே நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டன, வேறுவிதமாக இருக்கவே முடியாது — குவாண்டம் இயற்பியல் பார்வையில், ஒரு விருப்பம் (எதிர்-பருப்பொருள்) பிறக்கும் தருணத்திலேயே, அதனுடன் இணையாக அந்த விருப்பத்திற்குச் சரியாகப் பொருந்தக்கூடிய பருப்பொருளும் (ஆற்றலும்) பிறக்கிறது. அவை ஒன்றுக்கொன்று இல்லாமல் தனித்து வாழவே முடியாது.

முதலாவதிலிருந்து எழும் இரண்டாவது முடிவு: உனது உலகில் உள்ள அனைத்தும் உனது, உன்னுடைய விருப்பங்களின் விளைவே அன்றி, இதில் வேறு எவரும் «குற்றவாளி அல்ல». பிரச்சனை என்னவென்றால், நாம் இதை அறியாமல் (குறிப்பாக, எல்லாவற்றையும் கடின உழைப்பால் மட்டுமே அடைய முடியும் என்ற எதிர்மாறான நம்பிக்கையைக் கொண்டு), இந்த எளிமையை நம்பாமல், நமக்கு ஏதேனும் விருப்பங்கள் தோன்றியபோது, அவற்றை நிறைவேற்றத் தீவிரமாக முனைந்து —

உலகத்தோடு போராடி, சூழ்நிலைகளை வளைத்து, அதற்காக அளப்பரிய ஆற்றலை வீணடித்தோம் — அந்த ஆற்றல் ஏற்கனவே விரும்பிய அனைத்தையும் படைத்துவிட்டது, ஆனால் நமது அடைதல் வெறியினால், ஏற்கனவே படைக்கப்பட்டதிலிருந்து அந்த ஆற்றலைப் பறித்து, தேவையற்ற செயல்களிலும் போராட்டங்களிலும் அதை வீணடித்தோம் — பணம் சம்பாதிப்பது, இலக்குகளை நிர்ணயிப்பது, நோக்கங்கள், திட்டங்களை வகுத்து அவற்றைச் செயல்படுத்த முயல்வது, மனிதர்களையும் வளங்களையும் ஒழுங்கமைப்பது, கட்டுப்பாடு மற்றும் சாதனைகள் போன்றவற்றில் செலவிட்டோம்.

இதன் விளைவாக, பருப்பொருளில் ஏற்கனவே நனவாகிய விருப்பங்களிலிருந்து ஆற்றலை நாம் பறித்தோம், மேலும் அவை நமது யதார்த்தத்தில் முற்றிலும் கரைந்து போயின. அவற்றிற்குப் பதிலாக அதிக பதற்றமும், பல «முக்கியமான» — ஆனால் எதற்கும் வழிவகுக்காத — காரியங்களும் தோன்றின, ஆனால் உண்மையான விருப்பத்தின் அவதாரம் அங்கு இல்லை: ஆற்றல் வீணாகச் சிதறடிக்கப்பட்டது. இது, நமது உணர்வுக்குள் பல முரண்பாடான விருப்பங்களை உருவாக்கியது. மீண்டும் மீண்டும் திட்டங்களை வகுத்து, அவற்றைச் செயல்படுத்தும் முயற்சியில் ஏமாற்றமடைந்து, நாம் உள்ளார்ந்த சோர்வையும், «நமக்கு இடையூறு செய்தவர்கள்» மீதான கசப்பையும், இந்த முறை ஏன் வெற்றிபெறவில்லை என்பதை நியாயப்படுத்தும் «சொந்தத் தவறுகள்» மீதான குற்ற உணர்வையும், நமது திறமையின்மைக்கான அவமானத்தையும், மீண்டும் தோல்வியடைந்துவிடுவோமோ என்ற பயங்களையும் சேர்த்துக் கொண்டே இருந்தோம். இவற்றிலிருந்து நமது ஆன்மாவின் ஆதி, உண்மையான விருப்பங்களோடு தொடர்பற்ற முற்றிலும் வேறுபட்ட விருப்பங்கள் பிறந்தன — எவருக்கோ எதையோ நிரூபிக்கும் விருப்பம், தன்னை நியாயப்படுத்தும் விருப்பம், தன்னைத் தானே தண்டித்துக் கொள்ளும் விருப்பம், பொறுப்பேற்காமல் இருப்பதற்காக எதையும் கொண்டிருக்காதிருக்க நினைக்கும் விருப்பம், எஞ்சிய ஆற்றலைச் சேமிக்க சோம்பேறியாக இருந்து ஒன்றுமே செய்யாமல் இருக்கும் விருப்பம், எல்லோரிடமிருந்தும் மறைந்து கொள்ளும் விருப்பம், «அவமானத்தைத் துடைக்க» இறந்து போகும் விருப்பம் கூட...

இந்த ஆழ்மன (அதாவது நமக்குத் தெரியாத) விருப்பங்கள் நமது புதிய தொடக்கங்கள் அனைத்தோடும் முரண்பட்டன. அவையும் எதிர்-பருப்பொருளைப் போல அவற்றுக்குரிய பருப்பொருளை உருவாக்கின: நமது வாழ்க்கையில் நோய்கள், கடன்கள், நிறைவேற்றப்படாத கடமைகள், நற்பெயர் இழப்பு, நீதிமன்ற மற்றும் குற்றவியல் வழக்குகள், பலப்பிரயோக அழுத்தம், மோதல்கள், பூசல்கள், அளவற்ற உணர்ச்சி வலி, துன்பம் மற்றும் இறுதியில் மரணம் போன்ற சூழ்நிலைகளைத் தூண்டின; விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக அல்லாமல், உயிர்வாழ்வதற்காகவே நாம் போராட வேண்டியதாயிற்று. நாமே இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் நமது வாழ்க்கையில் தூண்டியிருந்தாலும், ஏதோ ஒரு விரோதமான மற்றும் ஆபத்தான உலகம் நம்மை அழிக்க முயல்வது போல் நமக்குத் தோன்றியது. நமக்கே உரியதைத் தக்கவைக்கவும், பாதுகாக்கவும், பழிவாங்கவும், «எதிரியை» அழிக்கவும் நாம் விரும்பினோம், ஆனால் நம்மையன்றி வேறு எந்த எதிரியும் இங்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

இதன் விளைவாக, நமது உள்ளே, நமது உணர்வில், பல முரண்பாடான விருப்பங்கள் உருவாயின; அவை அன்னப்பறவை, நண்டு, மீன் போல நமது யதார்த்தத்தின் «வண்டியை» வெவ்வேறு திசைகளில் இழுத்தன.

என்ன செய்வது? திரண்டிருக்கும் அனைத்து உள் முரண்பாடுகளையும் கையாளக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் சுய அழிவு மற்றும் தனக்குத்தானே போராடும் நிரல்களைத் தொடங்கும் அழிவுகரமான நடத்தை மற்றும் முடிவெடுக்கும் வடிவங்கள், ஆழ்மன நிரல்கள் மற்றும் முரண்பட்ட விருப்பங்களிலிருந்து நமது உணர்வை படிப்படியாகத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். நமது «அன்னப்பறவைகளுடன்» அனைத்து «நண்டுகளையும் மீன்களையும்» இணக்கத்திற்குக் கொண்டுவர வேண்டும். இறுதியாக,

அனைத்து விருப்பங்களும் ஏற்கனவே நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டன என்பதையும், அவை நமது தரப்பிலிருந்து எந்த முயற்சியையும் கோருவதில்லை என்பதையும் காணக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; செயல்கள் நமக்கு சாதனைகளுக்காக அல்லாமல், படைப்பாற்றலுக்காக மட்டுமே தேவைப்படுகின்றன; ஏனெனில் படைப்பின் விருப்பம், ஒருவருக்கொருவர் இணைந்து படைக்கும் கூட்டுப்படைப்பின் விருப்பம், நமது ஆன்மாவின் தனித்துவமான விருப்பங்களாகும்; அவை நாம் படைப்பாளர்களாகவும் உருவாக்குபவர்களாகவும் நம்மை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள தேவையான அனைத்து சூழ்நிலைகளையும் தமக்குள் உருவாக்குகின்றன — இவையும் நமது ஆன்மாவின் உண்மையான விருப்பங்களே, இவை மட்டுமே நமது வெளிப்பாட்டையும், நமது செயல்களையும் கோருகின்றன; இந்த விருப்பங்களாலும் அதற்குரிய ஆற்றல் பிறக்கிறது — இதுவே ஊக்கம், உற்சாகம், படைப்பு உந்துதல் மற்றும் ஒத்த எண்ணம் கொண்டவர்களுடனும் கூட்டுப் படைப்பாளர்களுடனும் ஒன்றிணைவதற்கான ஆன்மாவின் உந்துதல்களின் ஆற்றலாகும்.

எனவே, என் நண்பனே, உனது விருப்பங்கள் அனைத்தும் ஏற்கனவே நிறைவேறிவிட்டதால், உனக்கு «செய்வதற்கு ஒன்றுமே இருக்காது» என்று நீ கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. மாறாக, உனது விருப்பங்கள் நிறைவேறிவிட்டன என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், பணம் சம்பாதிப்பது, யதார்த்தத்தை வளைப்பது, கட்டுப்படுத்துவது, பிறரைக் கையாள்வது மற்றும் சாதிப்பது ஆகியவற்றின் தேவையிலிருந்து நீ விடுபடுவாய்; உனது ஆன்மாவின் உண்மையான விருப்பங்களை நனவாக்குவதற்காக — படைப்பு, அன்பு மற்றும் பன்முக உண்மையின் பரிவு ஆகியவற்றுக்காக — உனது உண்மையான இயல்புக்கு ஒத்திருப்பதால் நம்மை மகிழ்ச்சியடையச் செய்யும் உனது உண்மையான நோக்கத்திற்காக நீ விடுபடுவாய் — அப்போதுதான் நீ உனது உன்னத ஆற்றலை வெளிப்படுத்த முடியும் — ஒரு படைப்பாளி மனிதனாக, உடலெடுத்த வாழும் கடவுளாக, உனது தனித்துவமான மனித வடிவில் ஏக இறைவனின், ஏக வாழ்வின் ஒப்பற்ற வெளிப்பாடாக, நித்திய வாழ்வு என்ற கனவை வாழும் உதாரணமாக நிலைநிறுத்துவாய். ஏனெனில் உனக்கு இனி

மரணமடைய எந்தக் காரணமும் இருக்காது; ஏனெனில் மரணத்தின் விருப்பம் உன்னால் குணப்படுத்தப்படும், மேலும் வாழ்வின், மெய்யான வாழ்வின் விருப்பம் மட்டுமே பலமடைந்து நித்திய இருப்பின் யதார்த்தத்தில் உருப்பெறும்.

இது ஏதோ ஒரு கட்டுக்கதையல்ல. இது யதார்த்தம். ஏனெனில் உனது அனைத்து விருப்பங்களும் ஏற்கனவே நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டன. உனது தற்போதைய யதார்த்தம் எத்தகைய விருப்பங்களால் படைக்கப்பட்டுள்ளது? அவற்றை உன்னால் அடையாளம் காண முடிகிறதா?