6. خواهشون

حقيقت اها آهي ته اسان جي مادي حقيقت جي سڀ کان بنيادي سطح تي، ڪوانٽم فزڪس جي سطح تي، يعني سڀني ممڪن امڪانن جي ”ڪوانٽم سوپ“ جي سطح تي، اهي سڀ ذرا جيڪي اسان جي مادي دنيا ٺاهين ٿا، نام نهاد ضدِ ذرات (مادي جي بنيادي اصل) سان گڏ جوڙن ۾ پيدا ٿين ٿا (”ڪوانٽم سوپ“ مان اڀرن ٿا). ۽ اهي ساڳيا ضدِ ذرات، منفي مايو رکندڙ ۽ پنهنجي اندر منفي توانائي کڻندڙ، اسان جي خواهشن جو جسماني اظهار آهن. تنهن ڪري، سڀ ذرا جوڙن ۾ پيدا ٿين ٿا: ذرو ۽ ضدِ ذرو، يعني هن دنيا ۾ هر شيءِ صرف انهن خواهشن سان گڏ موجود آهي جيڪي ان سان مطابقت رکن ٿيون. ۽ هتان ٻه حيرت انگيز نتيجا نڪرن ٿا.

پهريون: سڀ خواهشون اڳي ئي پوريون ٿي چڪيون آهن، ٻيو ڪجهه ٿي ئي نٿو سگهي، — ڪوانٽم فزڪس جي نقطئه نظر کان، جنهن لمحي خواهش (ضدِ مادو) پيدا ٿئي ٿي، ان سان گڏ ئي مادو (توانائي) به پيدا ٿئي ٿو، جيڪو بلڪل ان خواهش سان مطابقت رکي ٿو. اهي هڪ ٻئي کانسواءِ رهي ئي نٿا سگهن.

ٻيو نتيجو، جيڪو پهرين مان نڪري ٿو: تنهنجي دنيا ۾ جيڪو ڪجهه به آهي، اهو تنهنجي ۽ صرف تنهنجي خواهشن جو نتيجو آهي، ان ۾ ڪو ٻيو ”ڏوهي نه آهي“. مسئلو اهو آهي ته اسان، هن ڳالهه کي نه ڄاڻندي (بلڪ ان جي ابتڙ يقين رکندي ته سڀ ڪجهه صرف سخت محنت سان حاصل ٿئي ٿو)، اسان، هن سادگيءَ تي ويساهه نه ڪندي، جڏهن اسان وٽ ڪي خواهشون پيدا ٿينديون هيون، ته اسان بي ڌيانيءَ سان انهن کي پورو ڪرڻ لاءِ ڊوڙندا هئاسين — وڙهندي

دنيا سان، حالتن کي موڙيندي، ان تي تمام گهڻي توانائي ضايع ڪندي — اها توانائي، جنهن اڳي ئي سموري گهربل شين کي پيدا ڪري ڇڏيو هو، پر پنهنجي هر شيءِ کي پاڻ حاصل ڪرڻ جي جنون سان، اسان اها توانائي اڳ ئي تخليق ٿيل شين مان ڇڪي ورتي، ان کي اجاين عملن تي، جدوجهد تي خرچ ڪندي — پئسا ڪمائڻ تي، مقصد مقرر ڪرڻ تي، ارادن، رٿابندي ٺاهڻ ۽ ان تي عمل ڪرڻ جي ڪوششن تي، ماڻهن ۽ وسيلن کي منظم ڪرڻ تي، ڪنٽرول ۽ نتيجا حاصل ڪرڻ تي، وغيره.

نتيجي طور اسان مادي ۾ اڳي ئي پوري ٿيل خواهشن مان توانائي کسي ورتي، ۽ اهي لفظي طور اسان جي حقيقت مان ڳري غائب ٿي ويون. انهن جي جاءِ تي تمام گهڻي هڙٻڙائي، ڪيترا ئي ”اهم“ — ۽ لاحاصل — ڪم پيدا ٿيا، پر سچي خواهش جو ڪو مظهر نه ٿيو: توانائي بي مقصد وڃائي ويئي. هن وري اسان جي شعور اندر ڪيتريون ئي متضاد خواهشون پيدا ڪيون. بار بار رٿائون ٺاهيندي ۽ انهن کي پورو ڪرڻ جي ڪوششن ۾ مايوس ٿيندي، اسان اندروني ٿڪاوٽ گڏ ڪندا رهياسين، انهن تي ڪاوڙ ”جن اسان کي روڪيو“، ”پنهنجين غلطين“ تي پشيماني جنهن سان اسان سمجهائيندا هئاسين ته هن ڀيري ڇو نه ٿيو، پنهنجي ناڪاميءَ تي شرمساري، اهي خوف ته ٻيهر نه ٿي سگهندو، وغيره؛ جنهن مان بلڪل ٻيون خواهشون پيدا ٿيون، جن جو اسان جي روح جي بنيادي، سچين خواهشن سان ڪو واسطو نه هو — ڪنهن کي ڪجهه ثابت ڪرڻ جي خواهش، پاڻ کي درست ثابت ڪرڻ جي خواهش، پاڻ کي سزا ڏيڻ جي خواهش، ڪجهه نه رکڻ جي خواهش ته جيئن ان جي ذميواري کڻڻي نه پوي، سستي ڪرڻ ۽ بچيل توانائي کي سنڀالڻ لاءِ بلڪل ڪجهه نه ڪرڻ جي خواهش، سڀني کان لڪڻ جي خواهش، ايستائين جو ”شرم ڌوئڻ“ لاءِ مرڻ جي خواهش...

۽ اهي لاشعوري (يعني اهي جن کان اسان بي خبر هئاسين) خواهشون اسان جي سمورين نئين شروعاتن سان ٽڪراءُ ۾ اچي ويون. انهن به ضدِ مادي وانگر پنهنجي مطابق مادو پيدا ڪيو: اسان جي زندگيءَ ۾ ان مطابق صورتحال پيدا ڪندي — بيمارين جا، قرضن جا، اڻ پورا ڪيل واعدن جا، ساک وڃائڻ جا، قانوني ۽ فوجداري ڪارروائين جا، ڏاڍ ۽ دٻاءُ جا، جهيڙن جا، فيصلن جا، وڏي مقدار ۾ جذباتي سور جا، تڪليفن جا ۽ آخرڪار موت جا سلسلا، ۽ اسان کي هاڻي پنهنجي خواهشن جي تڪميل لاءِ نه پر صرف جيئري رهڻ لاءِ وڙهڻو پئجي ويو. ۽ جيتوڻيڪ اسان پاڻ ئي پنهنجي زندگيءَ ۾ اهي سڀ سلسلا شروع ڪيا هئا، پر اسان کي لڳندو هو ته ڪا اڻ وڻندڙ ۽ خطرناڪ دنيا اسان کي تباهه ڪرڻ جي ڪوشش ڪري رهي آهي. ۽ اسان پنهنجو حق وٺڻ، حفاظت ڪرڻ، بدلو وٺڻ، ”دشمن“ کي ناس ڪرڻ چاهيندا هئاسين، جڏهن ته پاڻ کانسواءِ هتي ڪڏهن به ڪو دشمن نه هو.

نتيجي طور اسان جي اندر، اسان جي شعور ۾، ڪيتريون ئي متضاد خواهشون ٺهي ويون، جيڪي مختلف طرفن ڏانهن ڇڪيندي اسان جي حقيقت واري ”گاڏيءَ“ کي ائين بي هدايت ڇڪي رهيون هيون ڄڻ هر ڪو مختلف پاسي ڇڪي رهيو هجي.

ڇا ڪجي؟ اسان کي سمورن گڏ ٿيل اندروني تضادن کي سمجهڻ سکڻو پوندو ۽ آهستي آهستي پنهنجي شعور کي نقصانڪار روين ۽ فيصلن جي نمونن، لاشعوري پروگرامن ۽ متضاد خواهشن کان پاڪ ڪرڻو پوندو، جيڪي خود تباهيءَ ۽ پاڻ سان وڙهڻ جا سلسلا شروع ڪن ٿيون. اسان کي پنهنجي سمورين متضاد خواهشن کي پاڻ ۾ هم آهنگ ڪرڻو پوندو. ۽ آخرڪار ڏسڻ سکڻو پوندو،

ته سڀ خواهشون اڳي ئي پوريون ٿي چڪيون آهن، ۽ انهن کي اسان جي طرفان ڪنهن به محنت جي ضرورت نه آهي، ۽ اسان کي عملن جي ضرورت صرف تخليق لاءِ آهي، ڪاميابين حاصل ڪرڻ لاءِ نه، ڇاڪاڻ ته تخليق جي خواهش، هڪ ٻئي سان گڏجي تخليق ڪرڻ جي خواهش، اسان جي روح جون اهڙيون خودمختيار خواهشون آهن جيڪي پنهنجي لاءِ سمورا ضروري حالات به پيدا ڪن ٿيون، ته جيئن اسان پاڻ کي تخليقڪار ۽ اڏيندڙ طور ظاهر ڪري سگهون — اهي به اسان جي روح جون سچيون خواهشون آهن، ۽ اهي ئي آهن جيڪي اسان جي مظهر ۽ اسان جي عملن جو تقاضو ڪن ٿيون، ۽ انهن خواهشن مان به ان مطابق توانائي پيدا ٿئي ٿي — اها الهام جي، ولولي جي، تخليقي جذبي جي توانائي آهي ۽ هڪجهڙي سوچ رکندڙن ۽ ساٿي تخليقڪارن سان ٻڌي ڪرڻ لاءِ روح جو اڀار آهي.

تنهن ڪري، اي منهنجا دوست، تون ان ڳالهه جي ڳڻتي نه ڪر ته جڏهن تنهنجيون سڀ خواهشون اڳي ئي پوريون ٿي چڪيون آهن، ته پوءِ تنهنجي لاءِ ”ڪجهه ڪرڻ ئي نه رهندو“. بلڪ ان جي ابتڙ، پنهنجين خواهشن کي پورو ٿيل تسليم ڪندي، تون ڪمائڻ جي مجبوريءَ کان، حقيقت کي زبردستي موڙڻ کان، ڪنٽرول ڪرڻ کان، ٻين کي هٿ ڪرڻ کان ۽ حاصلات جي ڊوڙ کان آزاد ٿي ويندين — پنهنجي روح جي سچين خواهشن جي مظهر لاءِ آزاد ٿي ويندين — تخليق، پيار ۽ گهڻ رخِي سچائيءَ جي همدرديءَ لاءِ — تنهنجو سچو مقصد، جيڪو صرف اسان کي خوش رکي ٿو، ڇاڪاڻ ته اهو اسان جي سچي فطرت سان مطابقت رکي ٿو — ۽ پوءِ تون پنهنجي اعليٰ ترين صلاحيت کي مظهر ڪري سگهندين — هڪ انسان-تخليقڪار طور، جسم ۾ هڪ زنده خدا طور، پنهنجي منفرد انساني روپ ۾ هڪ خدا، هڪ زندگيءَ جي بي مثال تجليءَ طور، دائمي زندگيءَ جي خواب کي زنده مثال بڻجي تعبير ڏيندي. ڇو ته توکي هاڻي

مرڻ جي ڪا ضرورت نه رهندي، ڇاڪاڻ ته موت جي خواهش تو وٽان شفا حاصل ڪري چڪي هوندي، ۽ زندگيءَ جي، سچي زندگيءَ جي خواهش صرف سگهاري ٿيندي ۽ دائمي وجود جي حقيقت ۾ جلوه گر ٿيندي.

هي ڪا ڏند ڪٿا نه آهي. هي هڪ حقيقت آهي. ڇو ته تنهنجيون سڀ خواهشون اڳي ئي پوريون ٿي چڪيون آهن. تنهنجي موجوده حقيقت ڪهڙين خواهشن سان تخليق ٿيل آهي؟ ڇا تون انهن کي سڃاڻي سگهين ٿو؟