6. خواهشات

خبره دا ده چې زموږ د مادي واقعیت په خورا بنسټیزه کچه، د کوانټم فزیک په کچه، یعنی د ټولو ممکنو غوراویو د «کوانټم ښوروا» په کچه، ټولې هغه ذرې چې زموږ مادي نړۍ جوړوي، د تش په نامه پادذرو (لومړنۍ مادې) سره په ګډه جوړه زېږېږي (د «کوانټم ښوروا» څخه راپورته کېږي). او دا پادذرې، د منفي کتلې په لرلو او په ځان کې د (علامې له مخې) منفي انرژۍ په درلودلو سره، زموږ د هیلو فزیکي څرګندونه ده. نو، ټولې ذرې په جوړو کې زېږېږي: ذره-پادذره، یعنې په دې نړۍ کې هر څه یوازې د هغو هیلو سره په جوړه کې شتون لري چې ورسره مطابقت لري. او له دې ځایه دوه حیرانوونکې پایلې ترلاسه کېږي.

لومړۍ: ټولې هیلې لا دمخه پوره شوې دي، او په بل ډول هېڅ امکان نه لري – د کوانټم فزیک له نظره، په هغه شیبه کې چې یوه هیله (پادماده) زېږېږي، له هغې سره په جوړه کې هغه ماده (انرژي) هم زېږېږي چې په کره توګه د دغې هیلې سره سمون لري. دوی په ساده ډول پرته له یو بل څخه شتون نه شي درلودلی.

دویمه پایله، چې له لومړۍ څخه سرچینه اخلي: هر هغه څه چې ستا په نړۍ کې شته، ستا او یوازې ستا د هیلو پایله ده، بل هېڅوک په دې کې «پړ نه دی». ستونزه دا ده چې موږ، په دې نه پوهېدو (په دقیقه توګه، برعکس باور مو درلود چې هر څه یوازې په سخت زیار ترلاسه کېږي)، موږ، په دې سادګۍ باور نه درلود، کله چې زموږ کومې هیلې راټوکېدې، په سرښندنې سره مو د هغو د پوره کولو لپاره ورټوپ کړل – مبارزه مو پیل کړه له

نړۍ سره، د شرایطو په ماتولو، او پر دې باندې د خورا ډېرې انرژۍ په لګولو سره – هغه انرژي چې لا دمخه یې ټول غوښتل شوي شیان پنځولي وو، مګر په خپلو هلو ځلو سره، موږ دا انرژي له لا دمخه پنځول شوي څخه اخیستله، او پر بې ګټې کړنو، پر مبارزې یې لګوله – د پیسو ګټلو، د موخو ټاکلو، نیتونو، د پلان جوړولو او د هغه د پلي کولو هڅو، د خلکو او سرچینو تنظیمولو، کنټرول او لاسته راوړنو او داسې نورو باندې.

په پایله کې موږ هغه انرژي چې لا دمخه په ماده کې د پوره شوو هیلو پورې تړلې وه واخیسته، او هغوی لفظي زموږ په واقعیت کې حل او تیت شول. د هغو پر ځای ډېره بې ځایه بوختیا، ډېر «مهم» – او بې پایلې – کارونه راڅرګند شول، مګر د رښتینې هیلې تحقق نه و: انرژي بې ځایه ولګېده. دې کار په خپل وار زموږ د شعور په دننه کې ډېرې متضادې هیلې وزېږولې. بیا بیا، د پلانونو په جوړولو او د هغو د پلي کولو په هڅو کې په ناهیلۍ سره، موږ داخلي ستړیا راټوله کړه، له هغو خلکو خوابدي چې «زموږ خنډ شول»، د «خپلو تېروتنو» پړه، چې پر مټ یې موږ تشریح کول ولې دا ځل بریالي نه شوو، د خپل بې وسۍ له امله شرم، دا وېره چې بیا به ونه شي، او داسې نور، چې له هغو څخه بیخي نورې هیلې وزېږېدې، چې زموږ د روح له لومړنیو، رښتینو هیلو سره یې هېڅ تړاو نه درلود – چا ته د څه ثابتولو هیله، د ځان سپینولو هیله، خپل ځان ته د سزا ورکولو هیله، د نه درلودلو هیله ترڅو مسؤلیت ونه لرو، د لټۍ او بیخي د هېڅ نه کولو هیله ترڅو د پاتې انرژۍ ساتنه وشي، له ټولو څخه د پټېدو هیله، حتی د مړینې هیله ترڅو «شرم ومینځل شي»...

او دغو ناخبره (یعنې زموږ له خوا نه پېژندل شویو) هیلو زموږ له ټولو نویو پیلونو سره شخړه کوله. هغوی هم د پادمادې په څېر د ځان سره برابره ماده وزېږوله: زموږ په ژوند کې یې اړوند سناریوګانې پیل کړې – د ناروغیو، پورونو، نه پوره شوو مکلفیتونو، د اعتبار له لاسه ورکولو، قضايي او جنايي تعقیب، د زوره کار اخیستلو فشار، شخړو، جنجالونو، د خورا ډېر احساساتي درد، کړاو او په پای کې د مړینې، او موږ نور نه دا چې د هیلو د پوره کولو لپاره، بلکې د خپل بقا لپاره باید مبارزه کړې وای. او که څه هم موږ پخپله په خپل ژوند کې دا ټولې پروسې پیل کړې وې، موږ ته داسې ښکارېده چې دا کومه نامهربانه او خطرناکه نړۍ ده چې هڅه کوي موږ له منځه یوسي. او موږ غوښتل له خپل ځانه دفاع وکړو، غچ واخلو، «دښمن» له منځه یوسو، که څه هم دلته له موږ پرته بل هېڅ دښمن هېڅکله نه و.

په پایله کې زموږ په دننه کې، زموږ په شعور کې، بې شمېره متضادې هیلې جوړې شوې، چې د مرغابي، کینګل او کب په څېر یې زموږ د واقعیت «ګاډۍ» مختلفو لورو ته راښکله.

څه باید وشي؟ اړینه ده چې د ټولو راټولو شوو داخلي تضادونو د حل کولو لار زده کړو او ورو ورو خپل شعور د چلند او پرېکړې کولو له ویجاړوونکو بڼو، تر شعور لاندې پروګرامونو او متضادو هیلو څخه پاک کړو چې د ځان ویجاړولو او له خپل ځان سره د مبارزې پروګرامونه پیلوي. اړینه ده چې ټول «کینګلان او کبان» له خپلو «مرغابیو» سره همغږي کړو. او په پای کې زده کړو چې وګورو،

چې ټولې هیلې لا دمخه پوره شوې دي، او زموږ له لوري هېڅ ډول هلو ځلو ته اړتیا نه لري، او کړنې موږ ته یوازې د پنځونې لپاره پکار دي، نه د لاسته راوړنو لپاره، ځکه چې د پنځونې هیله، له یو بل سره د ګډې پنځونې هیله، زموږ د روح خپلواکې هیلې دي، چې د ځان لپاره ټول اړین شرایط هم رامنځته کوي ترڅو موږ وکولای شو ځان د پنځوونکو او رغونکو په توګه راڅرګند کړو – دا هم زموږ د روح رښتینې هیلې دي، او دا هیلې په حقیقت کې زموږ څرګندېدو او زموږ عمل ته اړتیا لري، او د دغو هیلو له لارې هم برابره انرژي زېږېږي – دا د الهام، هڅونې، د پنځونې د ولولې او له همفکرو او ګډو پنځوونکو سره د یوځای کېدو لپاره د روح د هڅونو انرژي ده.

نو ځکه، زما ملګریه، ته اړ نه یې چې په دې اړه اندېښنه وکړې چې که ستا ټولې هیلې لا دمخه پوره شوې وي، نو ستا لپاره به «بیخي د کولو هېڅ شی نه وي». برعکس، د خپلو هیلو د پوره شوي منلو سره، ته به د پیسو ګټلو، د واقعیت ماتولو، کنټرولولو، پر نورو د نفوذ کولو او لاسته راوړنو له اړتیا څخه خلاص شې، خلاص به شې – د خپل روح د رښتینو هیلو د پلي کولو لپاره – د پنځونې، مینې او د څو اړخیز حقیقت د درک کولو لپاره – ستا د رښتینې موخې لپاره، چې یوازې همدغه موږ نېکمرغه کوي، ځکه چې زموږ له رښتیني فطرت سره سمون لري – او بیا به ته وکولای شې خپل خورا لوړ ظرفیت عملي کړې – د یو پنځوونکي انسان په توګه، په جسد کې د یو ژوندي خدای په توګه، ستا په بې ساري انساني بڼه کې د یوازیني خدای، یوازیني ژوند د بې ساري څرګندېدو په توګه، د یوه ژوندي مثال په توګه د تلپاتې ژوند خوب پوره کوې. ځکه چې ستا لپاره نور

د مړینې هېڅ اړتیا به نه وي، ځکه چې د مرګ هیله به ستا لخوا رغېدلې وي، او د ژوند هیله، د رښتیني ژوند هیله به یوازې پیاوړې شي او د تلپاتې هستۍ په واقعیت کې به مجسمه شي.

دا کومه افسانه نه ده. دا یو واقعیت دی. ځکه چې ستا ټولې هیلې لا دمخه پوره شوې دي. ستا اوسنی واقعیت د کومو هیلو په واسطه پنځول شوی دی؟ ایا ته کولای شې چې هغوی وپېژنې؟