6. ਇੱਛਾਵਾਂ

ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪਦਾਰਥਕ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਢਲੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਕੁਆਂਟਮ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਯਾਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਭਵ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ «ਕੁਆਂਟਮ ਸੂਪ» ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਸਾਡੇ ਪਦਾਰਥਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕਣ ਅਖੌਤੀ ਐਂਟੀ-ਪਾਰਟੀਕਲਜ਼ (ਮੁੱਢਲੇ-ਪਦਾਰਥ) ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ («ਕੁਆਂਟਮ ਸੂਪ» ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ)। ਅਤੇ ਇਹੀ ਐਂਟੀ-ਪਾਰਟੀਕਲਜ਼, ਰਿਣਾਤਮਕ ਪੁੰਜ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰਿਣਾਤਮਕ (ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ) ਊਰਜਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਭੌਤਿਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕਣ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ: ਕਣ-ਐਂਟੀਕਣ, ਭਾਵ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਰੂਪ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਵਜੋਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਦੋ ਅਦਭੁੱਤ ਸਿੱਟੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾ: ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ – ਕੁਆਂਟਮ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਪਲ ਕੋਈ ਇੱਛਾ (ਐਂਟੀ-ਮੈਟਰ) ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਦਾਰਥ (ਊਰਜਾ) ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।

ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਦੂਜਾ ਸਿੱਟਾ: ਤੇਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀਆਂ ਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਕੋਈ «ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ»। ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ, ਇਹ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ (ਸਗੋਂ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਵਲ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ), ਇਸ ਸਾਦਗੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਸੀ – ਲੜਦੇ ਹੋਏ

ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਖ਼ਰਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ – ਉਹ ਊਰਜਾ, ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਭ ਇੱਛਤ ਸਿਰਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚੋਂ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸੀ, ਇਸਨੂੰ ਬੇਲੋੜੇ ਕੰਮਾਂ, ਸੰਘਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਖ਼ਰਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ – ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ 'ਤੇ, ਟੀਚੇ ਮਿੱਥਣ 'ਤੇ, ਇਰਾਦਿਆਂ 'ਤੇ, ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ 'ਤੇ, ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ 'ਤੇ ਆਦਿ।

ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਅਸੀਂ ਪਦਾਰਥ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਊਰਜਾ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ «ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ» – ਪਰ ਕਿਸੇ ਸਿੱਟੇ 'ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ – ਕੰਮ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ: ਊਰਜਾ ਵਿਅਰਥ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸਨੇ, ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਰਸਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਥਕਾਵਟ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਗਿਲੇ-ਸ਼ਿਕਵੇ «ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ», ਆਪਣੀਆਂ «ਗ਼ਲਤੀਆਂ» ਲਈ ਦੋਸ਼-ਭਾਵਨਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਸਫ਼ਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਅਸਮਰੱਥਾ ਲਈ ਸ਼ਰਮ, ਦੁਬਾਰਾ ਅਸਫ਼ਲ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ, ਆਦਿ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਡੀ ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਮੂਲ, ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਸੀ – ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਫ਼ਾਈ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਜੋ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾ ਚੁੱਕਣੀ ਪਵੇ, ਆਲਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ «ਕਲੰਕ ਧੋਣ» ਲਈ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ...

ਅਤੇ ਇਹ ਅਵਚੇਤਨ (ਯਾਨੀ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਅਣਜਾਣ) ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਵੀ ਐਂਟੀ-ਮੈਟਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅਨੁਰੂਪ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ: ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਨੁਰੂਪ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ – ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਕਰਜ਼ੇ, ਅਧੂਰੇ ਬਚਨ, ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਅਦਾਲਤੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧਿਕ ਕਾਰਵਾਈਆਂ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਦਬਾਅ, ਟਕਰਾਅ, ਝਗੜੇ, ਭਾਰੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦਰਦ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਲੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣਾਨਾ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੰਸਾਰ ਸੀ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ, ਬਚਾਉਣਾ, ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ, «ਦੁਸ਼ਮਣ» ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਸਿਵਾਏ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਅਨੇਕਾਂ ਪਰਸਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਹੰਸ, ਕੇਕੜੇ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਦੀ «ਗੱਡੀ» ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਵਿਵਹਾਰਕ ਢਾਂਚਿਆਂ, ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਣ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ, ਅਵਚੇਤਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਆਤਮ-ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ «ਕੇਕੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ» ਨੂੰ ਸਾਡੇ «ਹੰਸਾਂ» ਨਾਲ ਇਕਸੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ,

ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕੇਵਲ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ ਲਈ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਾਡੀ ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਸੁਤੰਤਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰਚਨਾਕਾਰਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕੀਏ – ਇਹ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ, ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਅਨੁਰੂਪ ਊਰਜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ – ਇਹ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਉਮੰਗ ਅਤੇ ਇਕੋ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕਮਿੱਕ ਹੋਣ ਲਈ ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ «ਕਰਨ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ»। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕਮਾਉਣ, ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਝੁਕਾਉਣ, ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਂਗਾ – ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ – ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਬਹੁਪੱਖੀ ਸੱਚ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਲਈ – ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਮਕਸਦ ਲਈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ – ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰ ਸਕੇਂਗਾ – ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ-ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਜੋਂ, ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਜਿਊਂਦੇ ਜਾਗਦੇ ਰੱਬ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੇ ਅਦੁੱਤੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਜੋਂ, ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਿਊਂਦੀ-ਜਾਗਦੀ ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ

ਮਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸੱਚੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਸਾਕਾਰ ਹੋਵੇਗੀ।

ਇਹ ਕੋਈ ਕਾਲਪਨਿਕ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੌਜੂਦਾ ਹਕੀਕਤ ਸਿਰਜੀ ਗਈ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?