6. इच्छाहरू

कुरा के हो भने, हाम्रो भौतिक वास्तविकताको सबैभन्दा आधारभूत तहमा, क्वान्टम भौतिक विज्ञानको स्तरमा, अर्थात् सबै सम्भावित विकल्पहरूको «क्वान्टम सुप» को स्तरमा, हाम्रो भौतिक संसार निर्माण गर्ने सबै कणहरू तथाकथित प्रतिकणहरू (आदि-पदार्थ) सँगै जोडीको रूपमा जन्मिन्छन् («क्वान्टम सुप» बाट उभिन्छन्)। र यिनै प्रतिकणहरू, नकारात्मक पिण्ड बोकेका र आफ्नो भित्र नकारात्मक (चिह्नको आधारमा) ऊर्जा बोकेका, हाम्रा इच्छाहरूको भौतिक अभिव्यक्ति हुन्। यस प्रकार, सबै कणहरू जोडीमा जन्मिन्छन्: कण-प्रतिकण, अर्थात् यस संसारमा हरेक कुरा यससँग मिल्दाजुल्दा इच्छाहरूसँगको जोडीमा मात्र अस्तित्वमा रहन्छ। र यहाँबाट दुईवटा आश्चर्यजनक निष्कर्षहरू निस्कन्छन्।

पहिलो: सबै इच्छाहरू पहिल्यै पूरा भइसकेका छन्, अन्यथा हुनै सक्दैन, – क्वान्टम भौतिक विज्ञानको दृष्टिकोणबाट, जुन क्षणमा इच्छा (प्रतिपदार्थ) जन्मिन्छ, त्यसैसँग जोडीको रूपमा ठीक त्यस इच्छासँग मेल खाने पदार्थ (ऊर्जा) पनि जन्मिन्छ। तिनीहरू एकअर्का बिना अस्तित्वमा रहनै सक्दैनन्।

पहिलोबाट निस्कने दोस्रो निष्कर्ष: तिम्रो संसारमा जे जति छ, त्यो तिम्रा र केवल तिम्रा इच्छाहरूको परिणाम हो, यसमा अरू कोही «दोषी छैन»। समस्या के हो भने, हामी यो कुरा नजानेर (अझ भनूँ भने, यसको विपरीत कुरामा विश्वास गर्दै कि सबै कुरा कठिन परिश्रमबाट मात्र प्राप्त हुन्छ), यो सरलतामा विश्वास नगरी, जब हामीभित्र कुनै इच्छाहरू उत्पन्न हुन्थे, हामी तिनलाई पूरा गर्न निस्वार्थ भावले हतारिन्थ्यौँ – संघर्ष गर्दै

संसारसँग लड्दै, परिस्थितिहरूलाई आफ्नो अनुकूल बनाउन खोज्दै, यसमा अत्यधिक ऊर्जा खर्च गर्दै – त्यो ऊर्जा जसले चाहेको सबै कुरा पहिल्यै सृष्टि गरिसकेको थियो, तर आफ्नो प्राप्ति-उन्मुख होडबाजीले हामीले त्यो ऊर्जा पहिल्यै सृजित कुराबाट खोसेर व्यर्थका कार्यहरूमा, संघर्षमा खर्च गर्‍यौँ – पैसा कमाउनमा, लक्ष्य निर्धारण गर्नमा, संकल्पहरूमा, योजना बनाउन र त्यसलाई कार्यान्वयन गर्ने प्रयासमा, मानिस र स्रोतहरूको व्यवस्थापनमा, नियन्त्रण र उपलब्धिहरू हासिल गर्नमा इत्यादि।

परिणामस्वरूप, हामीले पदार्थमा पहिल्यै साकार भइसकेका इच्छाहरूबाट ऊर्जा खोस्थ्यौँ, र तिनीहरू हाम्रो वास्तविकताबाट शाब्दिक रूपमै विलीन हुन्थे। तिनीहरूको सट्टा धेरै भागदौड, धेरै «महत्त्वपूर्ण» – तर कतै नपुर्‍याउने – कामहरू देखा पर्थे, तर साँचो इच्छाको साकार रूप थिएन: ऊर्जा व्यर्थै खेर गयो। यसले गर्दा हाम्रो चेतनाभित्र अनेकौँ विरोधाभासी इच्छाहरू जन्मिए। बारम्बार योजनाहरू बनाउँदै र तिनलाई कार्यान्वयन गर्ने प्रयासमा निराश हुँदै, हामीले भित्री थकान, «हामीलाई बाधा पुर्‍याउनेहरू» प्रति गुनासो, «आफ्नै गल्तीहरू» प्रतिको अपराधबोध जसद्वारा हामी यस पटक किन भएन भनेर स्पष्टीकरण दिन्थ्यौँ, आफ्नो असक्षमताप्रति लज्जा, फेरि असफल भइने हो कि भन्ने डर आदि सञ्चय गर्‍यौँ, जसबाट हाम्रो आत्माका मौलिक, साँचो इच्छाहरूसँग असम्बन्धित बिल्कुलै फरक इच्छाहरू जन्मिए – कसैलाई केही प्रमाणित गर्ने इच्छा, स्पष्टीकरण दिने इच्छा, आफैलाई दण्ड दिने इच्छा, जिम्मेवारी लिनु नपरोस् भनेर केही पनि नराख्ने इच्छा, बाँकी ऊर्जा जोगाउन अल्छी बन्ने र केही पनि नगर्ने इच्छा, सबैसँग लुक्ने इच्छा, यहाँसम्म कि «अपमान मेटाउन» मर्नै चाहने इच्छा पनि…

र यी अवचेतन (अर्थात् हामीद्वारा नबुझिएका) इच्छाहरू हाम्रा सबै नयाँ सुरुआतहरूसँग द्वन्द्वमा आए। तिनीहरूले पनि प्रतिपदार्थको रूपमा आफूसँग मेल खाने पदार्थ जन्माए: हाम्रो जीवनमा रोग, ऋण, अधुरा दायित्वहरू, प्रतिष्ठा गुम्ने, न्यायिक र फौजदारी अभियोजन, दबाब, द्वन्द्व, झगडा, अत्यधिक भावनात्मक पीडा, कष्ट र अन्ततः मृत्युका परिदृश्यहरू सुरु गर्दै, र हामीले इच्छाहरू पूरा गर्नका लागि नभई आफ्नो अस्तित्व बचाउनका लागि नै संघर्ष गर्नुपर्‍यो। र यद्यपि हामी आफैँले आफ्नो जीवनमा यी सबै प्रक्रियाहरू सुरु गरेका थियौँ, तैपनि हामीलाई लाग्थ्यो कि कुनै अमैत्रीपूर्ण र खतरनाक संसारले हामीलाई नष्ट गर्न खोजिरहेको छ। र हामी आफ्नो अधिकार बचाउन, रक्षा गर्न, बदला लिन, «शत्रु» लाई नष्ट गर्न चाहन्थ्यौँ, यद्यपि यहाँ हामी आफैँ बाहेक कुनै शत्रु कहिल्यै थिएन।

फलस्वरूप, हामीभित्र, हाम्रो चेतनामा अनेकौँ विरोधाभासी इच्छाहरू निर्माण भए, जसले हाँस, गँगटो र माछोले जस्तै हाम्रो वास्तविकताको «गाडा» लाई विभिन्न दिशामा तानिरहेका थिए।

अब के गर्ने त? हामीले सञ्चित भएका सबै आन्तरिक विरोधाभासहरूलाई बुझ्न सिक्नुपर्छ र आत्म-विनाश तथा आफैँसँगको संघर्षका कार्यक्रमहरू सुरु गर्ने विनाशकारी व्यवहार र निर्णय प्रक्रियाका ढाँचाहरू, अवचेतन कार्यक्रमहरू र विरोधाभासी इच्छाहरूबाट आफ्नो चेतनालाई बिस्तारै शुद्ध गर्नुपर्छ। हाम्रा «हाँसहरू» सँग सबै «गँगटा र माछाहरू» लाई सहमतिमा ल्याउनुपर्छ। र अन्ततः यो देख्न सिक्नुपर्छ,

कि सबै इच्छाहरू पहिल्यै पूरा भइसकेका छन्, र हाम्रो तर्फबाट कुनै प्रयासको माग गर्दैनन्, र कार्यहरू हामीलाई उपलब्धिको लागि नभई केवल सिर्जनशीलताका लागि मात्र चाहिन्छन्, किनकि सिर्जना गर्ने, एकअर्कासँग सह-सिर्जना गर्ने इच्छा हाम्रो आत्माका स्वतन्त्र इच्छाहरू हुन्, जसले आफू अनुकूल सबै आवश्यक परिस्थितिहरू पनि निर्माण गर्छन् ताकि हामी आफूलाई स्रष्टा र रचनाकारको रूपमा प्रकट गर्न सकौँ – यी पनि हाम्रो आत्माका साँचो इच्छाहरू हुन्, र यिनीहरूले नै हाम्रो प्रकटीकरण, हाम्रा कार्यहरूको माग गर्छन्, र यी इच्छाहरूद्वारा पनि अनुरूप ऊर्जा उत्पन्न हुन्छ – यो प्रेरणा, उत्साह, सिर्जनात्मक आवेग र समान विचार भएका सह-स्रष्टाहरूसँग एकाकार हुने आत्माको प्रेरणाको ऊर्जा हो।

त्यसैले, मेरो मित्र, तिम्रा सबै इच्छाहरू पहिल्यै पूरा भइसकेका हुनाले तिमीसँग «गर्नका लागि केही पनि बाँकी रहने छैन» भनेर तिमीले चिन्ता लिनु पर्दैन। बरु, आफ्ना इच्छाहरू पूरा भइसकेको स्वीकार गरेर, तिमी कमाउने, वास्तविकतालाई बंग्याउने, नियन्त्रण गर्ने, अरूलाई हेरफेर गर्ने र उपलब्धि हासिल गर्ने बाध्यताबाट मुक्त हुनेछौ, मुक्त हुनेछौ – तिम्रो आत्माका साँचो इच्छाहरू साकार पार्नका लागि – सिर्जना, प्रेम र बहुआयामिक सत्यको सहानुभूतिका लागि – तिम्रो साँचो उद्देश्यका लागि, जसले मात्र हामीलाई खुसी बनाउँछ किनकि यो हाम्रो वास्तविक प्रकृतिसँग मेल खान्छ – र तब तिमीले आफ्नो सर्वोच्च सम्भावनालाई साकार पार्न सक्नेछौ – एक मानव-स्रष्टाको रूपमा, देहधारी जीवित ईश्वरको रूपमा, तिम्रो अद्वितीय मानवीय रूपमा एक ईश्वर, एक जीवनको अद्वितीय प्रकटीकरणको रूपमा, अनन्त जीवनको सपनालाई जीवित उदाहरण बनेर साकार पार्दै। किनकि तिमीलाई अब

मर्नुपर्ने कुनै कारण रहने छैन, किनकि मृत्युको इच्छा तिमीद्वारा निको भइसकेको हुनेछ, र जीवनको, वास्तविक जीवनको इच्छा अझ बलियो हुनेछ र अनन्त अस्तित्वको वास्तविकतामा साकार हुनेछ।

यो कुनै काल्पनिक कथा होइन। यो वास्तविकता हो। किनकि तिम्रा सबै इच्छाहरू पहिल्यै पूरा भइसकेका छन्। तिम्रो वर्तमान वास्तविकता कस्ता इच्छाहरूद्वारा रचिएको हो? के तिमी तिनलाई पहिचान गर्न सक्छौ?