6. इच्छा

गोष्ट अशी आहे की, आपल्या भौतिक वास्तवाच्या अगदी मूलभूत स्तरावर, पुंजभौतिकीच्या स्तरावर, म्हणजेच सर्व संभाव्य पर्यायांच्या «क्वांटम सुप»च्या स्तरावर, आपल्या भौतिक विश्वाची निर्मिती करणारे सर्व कण तथाकथित प्रतिकणांसह (आदि-द्रव्यांसह) जोडीने जन्माला येतात («क्वांटम सुप»मधून वर येतात). आणि हेच प्रतिकण, ज्यांचे वस्तुमान ऋण असते आणि जे आपल्यात ऋण ऊर्जेचे वहन करतात, ते आपल्या इच्छांचे भौतिक प्रकटीकरण असतात. अशा प्रकारे, सर्व कण जोड्यांमध्ये जन्माला येतात: कण-प्रतिकण, म्हणजेच या जगातील प्रत्येक गोष्ट केवळ तिच्याशी जुळणाऱ्या इच्छांच्या जोडीनेच अस्तित्वात असते. आणि यावरून दोन आश्चर्यकारक निष्कर्ष निघतात.

पहिला: सर्व इच्छा आधीच पूर्ण झाल्या आहेत, याव्यतिरिक्त दुसरे काही असूच शकत नाही, – पुंजभौतिकीच्या दृष्टीकोनातून, ज्या क्षणी इच्छेचा (प्रतिद्रव्याचा) जन्म होतो, त्याच क्षणी तिच्या जोडीने त्या इच्छेशी तंतोतंत जुळणारे द्रव्य (ऊर्जा) देखील जन्माला येते. ते एकमेकांशिवाय अस्तित्वातच राहू शकत नाहीत.

पहिल्या निष्कर्षातून निघणारा दुसरा निष्कर्ष: तुझ्या विश्वात जे काही आहे, ते तुझ्या आणि केवळ तुझ्याच इच्छांचा परिणाम आहे, यासाठी इतर कोणीही «दोषी नाही». अडचण अशी आहे की, हे माहीत नसल्यामुळे (अधिक अचूकपणे सांगायचे तर, सर्वकाही केवळ कठोर परिश्रमानेच साध्य होते या उलट गोष्टीवर विश्वास ठेवल्यामुळे), या साधेपणावर विश्वास न ठेवल्यामुळे, जेव्हा आपल्यात काही इच्छा निर्माण व्हायच्या, तेव्हा आपण त्या पूर्ण करण्यासाठी स्वतःला झोकून देऊन धावपळ करायचो – संघर्ष करत

जगाशी, परिस्थितीला वाकवत, यावर प्रचंड ऊर्जा खर्च करत – अशी ऊर्जा, जिने इच्छिलेले सर्वकाही आधीच निर्माण केले होते, पण आपल्या साध्य करण्याच्या हव्यासामुळे, आपण आधीच निर्माण झालेल्याकडून ती ऊर्जा काढून घेत होतो, ती अनावश्यक कृतींवर, संघर्षावर खर्च करत होतो – पैसे कमावणे, उद्दिष्टे ठरवणे, हेतू, योजना आखणे आणि त्या राबवण्याचे प्रयत्न करणे, माणसे आणि संसाधने एकत्र करणे, नियंत्रण आणि यश मिळवणे इत्यादींवर.

परिणामी, आपण आधीच द्रव्यामध्ये साकार झालेल्या इच्छांमधील ऊर्जा काढून घेतली आणि त्या आपल्या वास्तवात शब्दशः विरघळून गेल्या. त्यांच्या जागी खूप धावपळ, खूप «महत्त्वाची» – आणि निष्फळ ठरणारी – कामे निर्माण झाली, परंतु खऱ्या इच्छेचे प्रकटीकरण झाले नाही: ऊर्जा वाया गेली. यामुळे, आपल्या चेतनेमध्ये अनेक परस्परविरोधी इच्छा निर्माण झाल्या. वेळोवेळी योजना आखून आणि त्या पूर्ण करण्याच्या प्रयत्नांमध्ये निराश होऊन, आपण अंतर्गत थकवा, «ज्यांनी आपल्याला अडथळा आणला» त्यांच्याबद्दलची अढी, «स्वतःच्या चुकां»बद्दलचा अपराधीपणा ज्याद्वारे आपण यावेळी का जमले नाही याचे स्पष्टीकरण द्यायचो, स्वतःच्या असमर्थतेबद्दलची लाज, पुन्हा अपयश येईल अशी भीती इत्यादी साठवून ठेवली, ज्यातून आपल्या आत्म्याच्या मूळ, खऱ्या इच्छांशी संबंध नसलेल्या पूर्णपणे वेगळ्याच इच्छा जन्माला आल्या – कोणालातरी काहीतरी सिद्ध करण्याची इच्छा, समर्थन करण्याची इच्छा, स्वतःला शिक्षा करण्याची इच्छा, जबाबदारी टाळण्यासाठी काहीही न बाळगण्याची इच्छा, उरलेली ऊर्जा वाचवण्यासाठी आळस करण्याची आणि काहीही न करण्याची इच्छा, सर्वांपासून लपून राहण्याची इच्छा, अगदी «कलंक धुवून काढण्यासाठी» मरण्याची इच्छा देखील…

आणि या अवचेतन (म्हणजेच आपल्याला जाणीव नसलेल्या) इच्छा आपल्या सर्व नवीन सुरुवातींशी संघर्षात आल्या. त्यांनीही प्रतिद्रव्याप्रमाणे स्वतःशी सुसंगत असे द्रव्य निर्माण केले: आपल्या जीवनात आजारपण, कर्जे, अपूर्ण राहिलेली आश्वासने, प्रतिष्ठा गमावणे, न्यायालयीन आणि फौजदारी खटले, जबरदस्तीचा दबाव, संघर्ष, भांडणे, प्रचंड भावनिक वेदना, दुःख आणि सरतेशेवटी मृत्यू यांसारख्या परिस्थितीला जन्म दिला, आणि आपल्याला इच्छा पूर्ण करण्यासाठी नव्हे, तर केवळ अस्तित्वासाठी लढावे लागले. आणि जरी आपण स्वतःच या सर्व प्रक्रिया आपल्या जीवनात सुरू केल्या होत्या, तरी आपल्याला असे वाटत होते की हे कोणतेतरी प्रतिकूल आणि धोकादायक जग आपल्याला नष्ट करण्याचा प्रयत्न करत आहे. आणि आपण आपले हक्क टिकवून ठेवू इच्छित होतो, रक्षण करू इच्छित होतो, बदला घेऊ इच्छित होतो, «शत्रू»चा नाश करू इच्छित होतो, जरी स्वतःशिवाय इथे दुसरा कोणताही शत्रू कधीच नव्हता.

परिणामी, आपल्या आत, आपल्या चेतनेमध्ये अनेक परस्परविरोधी इच्छा निर्माण झाल्या, ज्यांनी हंस, खेकडा आणि माशासारखे आपल्या वास्तवाच्या «गाडीला» वेगवेगळ्या दिशांना ओढले.

मग काय करावे? साचलेल्या सर्व अंतर्गत विरोधाभासांना समजून घेणे आणि आत्मविनाशाचे व स्वतःशीच संघर्षाचे मार्ग सुरू करणाऱ्या वर्तनाच्या व निर्णय घेण्याच्या विनाशकारी पद्धतींपासून, अवचेतन प्रोग्रॅम्सपासून आणि परस्परविरोधी इच्छांपासून स्वतःच्या चेतनेला हळूहळू शुद्ध करणे शिकले पाहिजे. आपल्या «हंसां»सोबत सर्व «खेकडे आणि मासे» यांच्यात सुसंवाद घडवून आणला पाहिजे. आणि सरतेशेवटी हे पाहण्यास शिकले पाहिजे,

की सर्व इच्छा आधीच पूर्ण झाल्या आहेत, आणि त्यासाठी आपल्याकडून कोणत्याही प्रयत्नांची गरज नाही, तर कृती आपल्याला केवळ सृजनासाठी हवी आहे, साध्य करण्यासाठी नव्हे, कारण सृजनाची, एकमेकांसोबत सह-सृजनाची इच्छा ही आपल्या आत्म्याची स्वतंत्र इच्छा आहे, जी आपण स्वतःला निर्माते आणि सृजनशील म्हणून प्रकट करू शकू यासाठी सर्व आवश्यक परिस्थिती स्वतःच निर्माण करते – ही देखील आपल्या आत्म्याची खरी इच्छा आहे, आणि हीच ती इच्छा आहे जी आपले प्रकटीकरण, आपली कृती मागते, आणि या इच्छांमधूनही तशीच ऊर्जा निर्माण होते – ही प्रेरणा, उत्साह, सृजनशील आवेग आणि समविचारी लोकांशी, सह-निर्मात्यांशी जोडले जाण्याची आत्म्याची ऊर्मी आहे.

म्हणून, माझ्या मित्रा, तुझ्या सर्व इच्छा आधीच पूर्ण झाल्या असल्यामुळे तुला «काहीच करायला उरणार नाही» याबद्दल तू अजिबात काळजी करण्याची गरज नाही. उलटपक्षी, तुझ्या इच्छा पूर्ण झाल्याचे स्वीकारल्याने, तू पैसे कमावणे, वास्तवाला वाकवणे, नियंत्रण ठेवणे, इतरांवर प्रभाव पाडणे आणि साध्य करणे या गरजेतून मुक्त होशील, मुक्त होशील – तुझ्या आत्म्याच्या खऱ्या इच्छा साकारण्यासाठी – सृजनशीलता, प्रेम आणि बहुआयामी सत्याच्या सहानुभूतीसाठी – जे तुझे खरे ध्येय आहे, जे एकमेव आपल्याला आनंदी बनवते, कारण ते आपल्या मूळ स्वरूपाशी सुसंगत आहे – आणि मग तू तुझी सर्वोच्च क्षमता साकार करू शकशील – एक मानवी-निर्माता म्हणून, देहातील सजीव देव म्हणून, तुझ्या अद्वितीय मानवी रूपात एकमेव देवाचे, एकमेव जीवनाचे अद्वितीय प्रकटीकरण म्हणून, शाश्वत जीवनाचे स्वप्न जिवंत उदाहरणाने साकारत. कारण तुला यापुढे

मरण्याची काहीच गरज भासणार नाही, कारण मृत्यूची इच्छा तुझ्याद्वारे बरी केली जाईल, आणि जीवनाची, खऱ्या जीवनाची इच्छा केवळ बळकट होईल आणि शाश्वत अस्तित्वाच्या वास्तवात साकार होईल.

ही कोणतीही काल्पनिक कथा नाही. हे वास्तव आहे. कारण तुझ्या सर्व इच्छा आधीच पूर्ण झाल्या आहेत. तुझे सद्य वास्तव कोणत्या इच्छांनी निर्माण केले आहे? तू त्यांना ओळखू शकतोस का?