6. Желби

Работата е во тоа што на најбазичното ниво на нашата материјална стварност, на нивото на квантната физика, односно „квантната супа“ на сите можни варијанти, сите честички што го сочинуваат нашиот материјален свет се раѓаат (испливуваат од „квантната супа“) во пар со таканаречените античестички (праматерија). И овие исти античестички, имајќи негативна маса и носејќи во себе негативна (по знак) енергија, претставуваат физички израз на нашите желби. Значи, сите честички се раѓаат во парови: честичка-античестичка, односно сè во овој свет постои само во пар со желбите што му соодветствуваат. И оттука произлегуваат два восхитувачки заклучока.

Првиот: сите желби се веќе исполнети, поинаку едноставно не може да биде, – од гледна точка на квантната физика, во мигот кога се раѓа желбата (антиматеријата), во пар со неа се раѓа и материјата (енергијата), која точно ѝ соодветствува на таа желба. Тие едноставно не можат да постојат една без друга.

Вториот заклучок, кој произлегува од првиот: сè што постои во твојот свет е резултат на твоите и само твоите желби, никој друг за тоа „не е виновен“. Проблемот е во тоа што ние, не знаејќи го тоа (поточно, верувајќи во спротивното, дека сè се постигнува само со макотрпен труд), ние, не верувајќи во оваа едноставност, кога кај нас се појавуваа некакви желби, самопрегорно се фрлавме да ги исполнуваме – борејќи се со

светот, свиткувајќи ги околностите, трошејќи за тоа многу енергија – енергија која веќе го сотворила сè посакувано, но со нашето стремење за постигнување, ние ја одземавме таа енергија од веќе сотвореното, трошејќи ја на непотребни дејствија, на борба – на печалење пари, на поставување цели, на намери, разработка на план и обиди тој да се реализира, организација на луѓе и ресурси, на контрола и достигнувања итн.

Како резултат на тоа, ние ѝ ја одземавме енергијата на веќе реализираните во материјата желби, и тие буквално се раствораа во нашата реалност. Наместо нив се појавуваше многу суета, многу „важни“ – и до ништо непредизвикувачки – работи, но немаше оплотување на вистинската желба: енергијата беше потрошена залудно. Тоа, пак, раѓаше многу противречни желби внатре во нашата свест. Повторно и повторно, правејќи планови и разочарувајќи се во обидите да ги реализираме, ние напластувавме внатрешен замор, огорченост кон оние „што ни попречиле“, вина за „сопствените грешки“ со кои објаснувавме зошто не успеало овој пат, срам за својата немоќ, стравови дека повторно нема да успее итн., од што се раѓаа сосема поинакви желби, неповрзани со првобитните, вистински желби на нашата душа – желба нешто некому да се докаже, желба да се оправдаме, желба да се казниме Себеси, желба да немаме за да не сносиме одговорност за тоа, желба да мрзелуваме и воопшто ништо да не правиме, зачувувајќи ги остатоците од енергијата, желба да се скриеме од сите, дури и желба да се умре за да се „измие срамот“…

И овие потсвесни (односно од нас неосознаени) желби влегуваа во конфликт со сите наши нови почетоци. Тие исто така како антиматерија раѓаа соодветна материја: активирајќи соодветни сценарија во нашиот живот – болести, долгови, неисполнети обврски, губење на угледот, судски и кривичен прогон, притисок со сила, конфликти, пресметки, големо количество емоционална болка, страдање и, на крајот, смрт, па веќе моравме да се бориме не за исполнување на желбите, туку за самото преживување. И иако ние самите ги покренувавме сите тие процеси во својот живот, ни се чинеше дека тоа некој непријателски и опасен свет се обидува да нè уништи. И сакавме да си го одбраниме своето, да заштитиме, да се одмаздиме, да го уништиме „непријателот“, иако никаков непријател тука, освен нас самите, никогаш немало.

Како резултат на тоа, внатре во нас, во нашата свест, се оформуваше мноштво противречни желби кои, како лебед, рак и штука, ја влечеа „колата“ на нашата реалност на различни страни.

Што да се прави? Потребно е да се научиме да се справуваме со сите напластени внатрешни противречности и постепено да ја исчистиме својата свест од деструктивните обрасци на однесување и носење одлуки, од потсвесните програми и противречните желби што ги покренуваат програмите на самоуништување и борба со самите себе. Потребно е да ги доведеме во согласност сите „ракови и штуки“ со нашите „лебеди“. И конечно да се научиме да гледаме,

дека сите желби се веќе исполнети и не бараат никакви напори од наша страна, а дејствувањата ни се потребни само за творештво, а не за достигнувања, бидејќи желбата за творештво, за со-творештво едни со други, тоа се самостојни желби на нашата душа, кои исто така создаваат под себе сè што е потребно за да можеме да се пројавиме како творци и создатели – тоа се исто така вистински желби на нашата душа, и токму тие бараат наше пројавување, наши дејствија, и од овие желби исто така се раѓа соодветна енергија – тоа е енергија на вдахновение, воодушевување, творечки порив и импулси на душата кон обединување со истомислениците, со-творците.

Затоа, пријателе мој, Ти можеш да не се грижиш за тоа дека, штом сите твои желби се веќе исполнети, „нема да имаш баш ништо за правење“. Напротив, прифаќајќи ги своите желби за исполнети, Ти ќе се ослободиш од потребата да печалиш, да ја свиткуваш реалноста, да контролираш, да манипулираш со другите и да постигнуваш, ќе се ослободиш – за оплотување на вистинските желби на твојата душа – за Творештво, Љубов и Сочувствување со Повеќестраната Вистина – твоето вистинско предназначение, кое единствено нè прави среќни, зашто соодветствува на нашата вистинска природа – и тогаш ќе можеш да го оплотиш својот Највисок Потенцијал – како човек-творец, како жив бог во плот, како уникатна пројава на Единиот Бог, на Единиот Живот во твојата неповторлива човечка форма, како жив пример оплотувајќи го сонот за Вечниот Живот. Зашто Ти повеќе

нема да има зошто да умираш, бидејќи желбата за смрт ќе биде исцелена од Тебе, а желбата за живот, Вистинскиот Живот, само ќе зајакне и ќе се оплоти во реалноста на Вечното Битие.

Ова не е некаква бајка. Ова е реалност. Зашто сите твои желби се веќе исполнети. Со какви желби е сотворена твојата сегашна реалност? Можеш ли Ти да ги препознаеш?