6. Kekarepan

Perkarane yaiku, ing tataran paling dhasar saka kasunyatan material kita, ing tataran fisika kuantum, yaiku «sop kuantum» saka kabeh pilihan sing bisa ana, kabeh partikel sing mbangun jagad material kita, lair (mumbul saka «sop kuantum») kanthi pasangan karo apa sing diarani antipartikel (pra-materi). Lan antipartikel iki, amarga nduweni massa negatif lan ngemot energi (miturut tandhane) negatif, minangka wujud fisik saka pepénginan kita. Mula, kabeh partikel lair kanthi pasangan: partikel-antipartikel, tegese kabeh sing ana ing jagad iki mung ana kanthi pasangan karo pepénginan sing cocog karo iku. Lan saka kene ana rong dudutan sing ngedab-edabi.

Kaping pisan: kabeh pepénginan wis kawujud, ora bisa liya maneh, – saka sudut pandang fisika kuantum, nalika pepénginan (antimateri) lair, bebarengan karo iku uga lair materi (energi) sing persis cocog karo pepénginan kasebut. Kabeh mau pancen ora bisa ana tanpa siji lan sijine.

Dudutan kapindho, sing tuwuh saka sing sepisanan: kabeh sing ana ing jagadmu minangka asil saka pepénginanmu lan mung pepénginanmu dhewe, ora ana wong liya sing «salah» ing babagan iki. Masalahe yaiku kita, tanpa ngerti bab iki (luwih tepate, kanthi pracaya marang kosok baline, yen kabeh mung bisa kagayuh liwat kerja keras), kita, tanpa Kapercayan marang prasajane bab iki, nalika nduweni pepénginan, kanthi lila legawa mlayu kanggo ngawujudake – kanthi berjuang nglawan

jagad, meksa kahanan, mbuwang energi sing akeh banget kanggo iku – energi sing sejatine wis nyiptakake kabeh sing dikarepake, nanging kanthi tumindak mburu asil kita, kita njupuk energi iki saka apa sing wis kacipta, mbuwang-mbuwang energi kasebut kanggo tumindak sing ora ana gunane, kanggo berjuang – kanggo golek dhuwit, nemtokake ancas, niat, nggawe rancangan lan nyoba ngawujudake, ngatur wong lan sumber daya, kanggo ngontrol lan nggayuh prestasi lan sapanunggalane.

Akibate, kita ngrebut energi saka pepénginan sing sejatine wis kawujud ing materi, lan pepénginan kasebut bener-bener lebur ilang ing kasunyatan kita. Minangka gantine, muncul akeh kabingungan, akeh pakaryan «penting» – sing ora ngasilake apa-apa – nanging ora ana wujud saka pepénginan Sejati: energi wis muspra tanpa guna. Iki banjur nuwuhake akeh pepénginan sing kontradiktif ing sajroning kesadaran kita. Bola-bali, nggawe rancangan lan ngrasa kuciwa nalika nyoba ngawujudake, kita numpuk rasa kesel ing batin, rasa lara ati marang wong-wong «sing ngalangi kita», rasa salah amarga «kaluputan dhewe» sing kita gunakake kanggo njlentrehake kena apa wektu iki ora kasil, isin amarga ora bisa apa-apa, wedi yen bakal gagal maneh, lan sapanunggalane, sing banjur nglairake pepénginan sing beda banget, ora ana sesambungane karo pepénginan wiwitan sing Sejati saka jiwa kita – pepénginan kanggo mbuktekake apa-apa marang wong liya, pepénginan kanggo mbenerake awak, pepénginan kanggo ngukum Awak Dhewe, pepénginan kanggo ora nduweni supaya ora nanggung tanggung jawab, pepénginan dadi males lan ora nindakake apa-apa kanggo nyimpen sisa energi, pepénginan ndhelik saka kabeh wong, malah pepénginan mati kanggo «ngilangi wirang»…

Lan pepénginan ing alam ngisor sadar iki (yaiku sing ora kita sadari) padha padudon karo kabeh prakara anyar sing kita wiwiti. Pepénginan kasebut uga, kaya dene antimateri, nglairake materi sing cocog: ngobahake lakon-lakon ing urip kita – lelara, utang, janji sing ora katetepan, kelangan jeneng becik, tuntutan ukum lan pidana, tekanan kakuwatan, pasulayan, pepadon, rasa lara emosional sing gedhe, panandhang, lan pungkasane pati, saengga kita kudu berjuang dudu maneh kanggo mujudake pepénginan, nanging mung kanggo nylametake nyawa. Lan sanajan kita dhewe sing miwiti kabeh proses iki ing urip kita, rasane kaya-kaya ana jagad sing ora grapyak lan mbebayani sing nyoba numpes kita. Lan kita kepengin mbela hak kita, ngreksa, males ukum, nyirnakake «mungsuh», sanajan sejatine ora tau ana mungsuh liyane kajaba awake dhewe.

Pungkasane, ing sajroning batin kita, ing kesadaran kita, kawangun akeh pepénginan sing padha cecongkrah, sing kaya dene manuk banyak, yuyu, lan iwak gabus, narik «grobak» kasunyatan kita menyang arah sing beda-beda.

Apa sing kudu dilakoni? Kita kudu sinau mrantasi kabeh cecongkrah batin sing wis numpuk lan mboko sithik ngresiki kesadaran saka pola tumindak lan panentu putusan sing ngrusak, program-program ngisor sadar lan pepénginan sing kontradiktif, sing nguripake program ngrusak Awak Dhewe lan perang nglawan awake dhewe. Kita kudu nggawa kabeh «yuyu lan iwak gabus» menyang karukunan karo «manuk banyak» kita. Lan sinau, pungkasane, kanggo nyumurupi,

yen kabeh pepénginan wis kawujud, lan ora mbutuhake rekasa saka kita, dene tumindak mung kita butuhake kanggo Makarya, dudu kanggo mburu asil, amarga pepénginan kanggo Makarya, bebarengan Makarya karo liyane, iku minangka pepénginan mandhiri saka jiwa kita, sing uga nyiptakake kabeh kahanan sing dibutuhake supaya kita bisa nuduhake Diri minangka pangripta lan pambangun – iki uga pepénginan Sejati saka jiwa kita, lan pepénginan iki sing pancen mbutuhake pambabaran kita, tumindak kita, lan pepénginan iki uga nglairake energi sing cocog – yaiku energi inspirasi, greget, dorongan kreatif lan getaran jiwa kanggo nyawiji karo kanca-kanca sing sakarep, para sesami Pangripta.

Mula saka iku, mitramu, Sliramu ora perlu sumelang yen kabeh pepénginanmu wis kawujud, Sliramu bakal «ora duwe pakaryan babar blas». Kosok baline, kanthi nampa yen pepénginanmu wis kawujud, Sliramu bakal uwal saka kaperluan golek dhuwit, meksa kasunyatan, ngontrol, ngolah-ngalih wong liya lan mburu asil; Sliramu bakal bebas – kanggo ngawujudake pepénginan Sejati saka jiwamu – kanggo Pakaryan Cipta, Katresnan, lan Ngresepi Bebener Sing Maneka Warna – tujuwan uripmu sing Sejati, sing mung siji-sijine ndadekake kita bungah amarga cocog karo alam Sejati kita – lan nalika iku Sliramu bakal bisa ngawujudake Daya Paling Dhuwurmu – minangka manungsa-pangripta, minangka Gusti sing urip ing wujud raga, minangka pambabaran unik saka Gusti Kang Tunggal, Urip Kang Nyawiji ing wujud manungsamu sing ora ana tandhingane, kanthi tuladha urip mujudake impen ngenani Urip Langgeng. Amarga Sliramu ora perlu maneh

mati, amarga pepénginan mati bakal kaurus lan kawarasake dening Sliramu, dene pepénginan urip, Urip Sejati, bakal tansah saya kuwat lan kawujud ing kasunyatan Kasampurnan Langgeng.

Iki dudu dongeng. Iki kasunyatan. Awit kabeh pepénginanmu wis kawujud. Pepénginan apa sing wis nyiptakake kasunyatanmu saiki? Apa Sliramu bisa ngenali iku kabeh?