6. Óskir

Staðreyndin er sú að á allra grunnstigi efnislegs veruleika okkar, á stigi skammtaeðlisfræðinnar, það er að segja „skammtasúpu“ allra mögulegra kosta, fæðast allar eindir sem mynda efnisheim okkar (rísa upp úr „skammtasúpunni“) í pörum með svokölluðum andeindum (frumefni). Og þessar sömu andeindir, sem búa yfir neikvæðum massa og bera í sér neikvæða (að formerki) orku, eru efnisleg birtingarmynd óska okkar. Þannig fæðast allar eindir í pörum: eind-andeind, sem þýðir að allt í þessum heimi er aðeins til í samræmi við samsvarandi óskir. Og af þessu leiða tvær stórkostlegar ályktanir.

Sú fyrri: allar óskir eru nú þegar uppfylltar, annað getur hreinlega ekki verið – frá sjónarhóli skammtaeðlisfræðinnar fæðist efni (orka), sem samsvarar nákvæmlega þeirri ósk, á sama augnabliki og óskin (andefnið) fæðist. Þau geta einfaldlega ekki verið til án hvors annars.

Önnur ályktunin, sem leiðir af þeirri fyrri: allt sem er í Þínum heimi er afrakstur Þinna og aðeins Þinna óska, enginn annar á „sökina“ á því. Vandamálið er að við, án þess að vita þetta (eða réttara sagt í trúnni á hið gagnstæða, að allt náist aðeins með erfiðisvinnu), og án þess að trúa á þennan einfaldleika, þegar einhverjar óskir vöknuðu innra með okkur, köstuðum okkur ósérhlífin fram til að uppfylla þær – í baráttu við

heiminn, beygjandi kringumstæður, eyðandi í það mikilli orku – orku sem hafði þegar skapað allt hið óskaða, en með árangursáráttu okkar tókum við þessa orku frá hinu þegar skapaða og eyddum henni í óþarfar athafnir, í baráttu – í peningaöflun, markmiðasetningu, ásetning, áætlanagerð og tilraunir til að framkvæma hana, skipulagningu fólks og auðlinda, í stjórnun og afrek og svo framvegis.

Fyrir vikið tókum við orku frá óskunum sem þegar voru orðnar að veruleika í efninu, og þær bókstaflega leystust upp í veruleika okkar. Í stað þeirra kom mikið fát, mörg „mikilvæg“ – en einskisverð – verk, en engin holdgerving hinnar sönnu óskar: orkunni var sóað til einskis. Þetta ól aftur af sér margar mótsagnakenndar óskir innra með vitund okkar. Hvað eftir annað, þegar við gerðum áætlanir og urðum fyrir vonbrigðum við framkvæmd þeirra, söfnuðum við innri þreytu, gremju í garð þeirra „sem stóðu í vegi fyrir okkur“, sektarkennd yfir „eigin mistökum“, sem við notuðum til að útskýra hvers vegna ekki tókst til í þetta sinn, skömm yfir eigin vanmætti, ótta við að mistakast aftur o.s.frv., og af þessu spruttu allt aðrar óskir, óskyldar hinum upprunalegu, sönnu óskum sálar okkar – ósk um að sanna eitthvað fyrir einhverjum, ósk um að réttlæta sig, ósk um að refsa Sjálfum sér, ósk um að eiga ekki svo maður beri ekki ábyrgð, ósk um að lata og gera alls ekkert til að varðveita orkuleifarnar, ósk um að fela sig fyrir öllum, jafnvel ósk um að deyja til að „þvo af sér skömmina“...

Og þessar undirmeðvituðu (það er, ómeðvituðu) óskir lentu í árekstri við öll ný verkefni okkar. Þær gátu líka af sér samsvarandi efni líkt og andefni: hrintu af stað samsvarandi atburðarásum í lífi okkar – sjúkdómum, skuldum, óuppfylltum skuldbindingum, mannorðsmissi, málaferlum og refsimálum, valbeitingu, átökum, uppgjörum, miklum tilfinningalegum sársauka, þjáningu og að lokum dauða, og við þurftum ekki lengur að berjast fyrir því að uppfylla óskir heldur fyrir sjálfri lífsafkomunni. Og þótt við hefðum sjálf hrundið öllum þessum ferlum af stað í lífi okkar, virtist okkur sem óvinveittur og hættulegur heimur væri að reyna að tortíma okkur. Og við vildum verja okkar, verjast, hefna, tortíma „óvininum“, þótt aldrei hafi verið neinn annar óvinur hér en við Sjálf.

Fyrir vikið mynduðust innra með okkur, í vitund okkar, ógrynni mótsagnakenndra óska sem, líkt og svanurinn, krabbinn og geddan, toguðu „vagn“ veruleika okkar í allar áttir.

Hvað skal gera? Læra þarf að vinna úr öllum uppsöfnuðum innri mótsögnum og hreinsa vitund sína smám saman af eyðileggjandi hegðunar- og ákvarðanamynstrum, undirmeðvituðum forritum og mótsagnakenndum óskum sem hrinda af stað forritum sjálfseyðingar og innri baráttu. Koma þarf öllum „kröbbum og geddum“ í sátt við „svani“ okkar. Og læra loksins að sjá,

að allar óskir eru nú þegar uppfylltar og krefjast einskis erfiðis af okkar hálfu, og að athafna er aðeins þörf til sköpunar, en ekki afreka, því óskin um sköpun, um samsköpun hvert með öðru, eru sjálfstæðar óskir sálar okkar sem skapa einnig öll nauðsynleg skilyrði svo við getum birt okkur sem skapendur og uppbyggjendur – þetta eru einnig sannar óskir sálar okkar, og það eru einmitt þær sem krefjast birtingar okkar, athafna okkar, og af þessum óskum fæðist einnig samsvarandi orka – orka innblásturs, uppörvunar, skapandi hvatar og sálarkrafts til sameiningar við skoðanasystkin, meðskapendur.

Þess vegna, vinur minn, þarft Þú ekki að hafa áhyggjur af því að fyrst allar Þínar óskir eru þegar uppfylltar, muni Þér „alls ekkert verða til bragðs“. Þvert á móti, með því að viðurkenna óskir Þínar uppfylltar, frelsast Þú undan nauðsyn þess að vinna fyrir lífsviðurværi, beygja veruleikann, stjórna, stýra öðrum og afreka; frelsast – til holdgervingar sanna óska sálar Þinnar – fyrir Sköpun, Kærleika og Samkennd Hinnar Margslungnu Sannleika – Þíns sanna tilgangs, sem einn gerir okkur hamingjusöm vegna þess að hann samræmist okkar sanna eðli – og þá munt Þú geta holdgert Þinn Æðsta Möguleika – sem maður-skapari, sem lifandi guð í holdi, sem einstök birting Hins Eina Guðs, Hins Eina Lífs í Þínu óendurtakanlega mannlega formi, og verið lifandi dæmi sem holdgerir drauminn um Eilíft Líf. Því Þú hefur ekki lengur

neina ástæðu til að deyja, þar eð óskin um dauðann verður læknuð af Þér, en óskin um lífið, hið Raunverulega Líf, mun aðeins eflast og holdgerast í veruleika Eilífðar Tilverunnar.

Þetta er engin ævintýrasaga. Þetta er veruleiki. Því allar Þínar óskir eru nú þegar uppfylltar. Með hvaða óskum er núverandi veruleiki Þinn skapaður? Getur Þú greint þær?