6. Ցանկություններ

Բանն այն է, որ մեր նյութական իրականության ամենահիմնարար մակարդակում՝ քվանտային ֆիզիկայի, այսինքն՝ բոլոր հնարավոր տարբերակների «քվանտային ապուրի» մակարդակում, մեր նյութական աշխարհը կազմող բոլոր մասնիկները ծնվում են (դուրս են լողում «քվանտային ապուրից») այսպես կոչված հակամասնիկների (նախանյութի) հետ զույգով: Եվ հենց այդ հակամասնիկները, ունենալով բացասական զանգված և իրենց մեջ կրելով բացասական (ըստ նշանի) էներգիա, մեր ցանկությունների ֆիզիկական արտահայտությունն են: Այսպիսով, բոլոր մասնիկները ծնվում են զույգերով՝ մասնիկ-հակամասնիկ, այսինքն՝ այս աշխարհում ամեն ինչ գոյություն ունի միայն դրան համապատասխանող ցանկությունների հետ զույգով: Եվ այստեղից բխում է երկու ցնցող եզրակացություն:

Առաջինը. բոլոր ցանկություններն արդեն կատարված են, այլ կերպ պարզապես լինել չի կարող. քվանտային ֆիզիկայի տեսանկյունից, այն պահին, երբ ծնվում է ցանկությունը (հականյութը), նրա հետ զույգով ծնվում է նաև նյութը (էներգիան), որը ճշգրտորեն համապատասխանում է այդ ցանկությանը: Նրանք պարզապես չեն կարող գոյություն ունենալ առանց միմյանց:

Երկրորդ եզրակացությունը, որ բխում է առաջինից. այն ամենը, ինչ կա Քո աշխարհում, Քո և միայն Քո ցանկությունների արդյունքն է, ոչ ոք ուրիշ դրանում «մեղավոր չէ»: Խնդիրն այն է, որ մենք, չիմանալով սա (ավելի ճիշտ՝ Հավատալով հակառակին, թե ամեն ինչի հասնում են միայն ծանր աշխատանքով), մենք, չհավատալով այս պարզությանը, երբ մեր մեջ որևէ ցանկություն էր ծնվում, անձնուրաց նետվում էինք դրանք իրագործելու՝ պայքարելով

աշխարհի դեմ, ծռելով հանգամանքները, դրա վրա ծախսելով չափազանց շատ էներգիա՝ էներգիա, որն արդեն արարել էր ամբողջ ցանկալին, բայց մեր ձեռքբերողամոլությամբ մենք խլում էինք այդ էներգիան արդեն արարվածից՝ այն վատնելով անհարկի գործողությունների, պայքարի վրա՝ գումար վաստակելու, նպատակներ դնելու, մտադրությունների, ծրագիր մշակելու և այն իրականացնելու փորձերի, մարդկանց ու ռեսուրսների կազմակերպման, վերահսկողության ու նվաճումների վրա և այլն:

Արդյունքում մենք խլում էինք էներգիան նյութի մեջ արդեն իսկ իրականացած ցանկություններից, և դրանք բառացիորեն լուծվում, անհետանում էին մեր իրականության մեջ: Դրանց փոխարեն հայտնվում էր մեծ ունայնություն, բազմաթիվ «կարևոր»՝ և ոչ մի բանի չհանգեցնող գործեր, բայց չկար ճշմարիտ ցանկության մարմնավորումը. էներգիան վատնված էր իզուր: Սա իր հերթին մեր գիտակցության մեջ ծնում էր բազմաթիվ հակասական ցանկություններ: Կրկին ու կրկին ծրագրեր կազմելով և դրանք իրագործելու փորձերում հիասթափվելով՝ մենք կուտակում էինք ներքին հոգնածություն, նեղացվածություն նրանցից, «ովքեր մեզ խանգարեցին», մեղքի զգացում «սեփական սխալների» համար, որոնցով բացատրում էինք, թե ինչու այս անգամ չստացվեց, ամոթ՝ մեր անկարողության համար, վախեր, որ դարձյալ չի ստացվի, և այլն, ինչից ծնվում էին բոլորովին այլ ցանկություններ՝ կապ չունեցող մեր հոգու նախնական, ճշմարիտ ցանկությունների հետ. ինչ-որ մեկին ինչ-որ բան ապացուցելու ցանկություն, արդարանալու ցանկություն, Իրեն պատժելու ցանկություն, չունենալու ցանկություն՝ դրա համար պատասխանատվություն չկրելու համար, ծուլանալու և առհասարակ ոչինչ չանելու ցանկություն՝ պահպանելով էներգիայի մնացորդները, բոլորից թաքնվելու ցանկություն, նույնիսկ մեռնելու ցանկություն՝ «ամոթը լվանալու» համար...

Եվ այդ ենթագիտակցական (այսինքն՝ մեր կողմից չգիտակցված) ցանկությունները հակասության մեջ էին մտնում մեր բոլոր նոր նախաձեռնությունների հետ: Դրանք նույնպես, ինչպես հականյութը, ծնում էին իրենց համապատասխան նյութը՝ մեր կյանքում գործի դնելով համապատասխան սցենարներ՝ հիվանդությունների, պարտքերի, չկատարված պարտավորությունների, հեղինակության կորստի, դատական ու քրեական հետապնդումների, ուժային ճնշման, կոնֆլիկտների, հաշվեհարդարների, մեծ քանակությամբ հուզական ցավի, տառապանքի և, ի վերջո, մահվան, ու մենք ստիպված էինք լինում պայքարել արդեն ոչ թե ցանկությունների կատարման, այլ հենց գոյատևման համար: Եվ թեև մենք ինքներս էինք գործարկում այդ բոլոր գործընթացները մեր կյանքում, մեզ թվում էր, թե ինչ-որ անբարյացակամ ու վտանգավոր աշխարհ էր փորձում ոչնչացնել մեզ: Ու մենք ուզում էինք պաշտպանել մերը, պաշտպանվել, վրեժ լուծել, ոչնչացնել «թշնամուն», չնայած որ այստեղ երբեք ոչ մի թշնամի չի եղել, բացի մեզնից:

Արդյունքում մեր ներսում, մեր գիտակցության մեջ ձևավորվում էին բազմաթիվ հակասական ցանկություններ, որոնք, կարապի, խեցգետնի ու գայլաձկան պես, մեր իրականության «սայլը» քաշում էին տարբեր կողմեր:

Ի՞նչ անել: Պետք է սովորել գլուխ հանել կուտակված բոլոր ներքին հակասություններից և աստիճանաբար մաքրել սեփական գիտակցությունը վարքագծի ու որոշումների կայացման կործանարար կաղապարներից, ենթագիտակցական ծրագրերից և հակասական ցանկություններից, որոնք գործարկում են ինքնաոչնչացման և ինքն իր դեմ պայքարի ծրագրերը: Պետք է համաձայնության բերել բոլոր «խեցգետիններին ու գայլաձկներին» մեր «կարապների» հետ: Եվ վերջապես սովորել տեսնել,

որ բոլոր ցանկություններն արդեն կատարված են և մեր կողմից ոչ մի ջանք չեն պահանջում, իսկ գործողությունները մեզ անհրաժեշտ են միայն ստեղծագործելու, այլ ոչ թե նվաճումների համար, քանի որ ստեղծագործելու, միմյանց հետ համաստեղծելու ցանկությունը մեր հոգու ինքնուրույն ցանկություններն են, որոնք նույնպես իրենց համար ստեղծում են բոլոր անհրաժեշտ պայմանները, որպեսզի մենք կարողանանք դրսևորել մեզ որպես արարիչներ և որպես ստեղծողներ. դրանք նույնպես մեր հոգու ճշմարիտ ցանկություններն են, և հենց դրանք են պահանջում մեր դրսևորումը, մեր գործողությունները, ու այդ ցանկություններով նույնպես ծնվում է համապատասխան էներգիա՝ դա ներշնչանքի, ոգեշնչման, ստեղծագործական պոռթկման և համախոհների, համաստեղծողների հետ միավորվելու հոգու մղումների էներգիան է:

Ուստի, բարեկա՛մս, Դու կարող ես չանհանգստանալ այն բանի համար, որ քանի որ Քո բոլոր ցանկություններն արդեն կատարված են, Քեզ «բոլորովին անելիք չի մնա»: Ընդհակառակը, ընդունելով Քո ցանկությունները որպես կատարված՝ Դու կազատվես վաստակելու, իրականությունը ծռելու, վերահսկելու, ուրիշներին մանիպուլացնելու և նվաճելու անհրաժեշտությունից, կազատվես՝ Քո հոգու ճշմարիտ ցանկությունների մարմնավորման համար՝ Ստեղծագործության, Սիրո և Բազմակողմանի Ճշմարտության Համակրանքի համար՝ Քո ճշմարիտ կոչման, որը միակն է, որ մեզ երջանիկ է դարձնում, որովհետև համապատասխանում է մեր ճշմարիտ բնությանը, և այդժամ Դու կկարողանաս մարմնավորել Քո Բարձրագույն Ներուժը՝ որպես մարդ-արարիչ, որպես կենդանի աստված մարմնում, որպես Միասնական Աստծո, Միասնական Կյանքի եզակի դրսևորում Քո անկրկնելի մարդկային կերպարանքում՝ կենդանի օրինակով մարմնավորելով Հավերժական Կյանքի մասին երազանքը: Չէ՞ որ Քեզ այլևս

անհրաժեշտ չի լինի մեռնել, քանզի մահվան ցանկությունը Քո կողմից բժշկված կլինի, իսկ կյանքի՝ Իսկական Կյանքի ցանկությունը միայն կզորանա և կմարմնավորվի Հավերժական Գոյության իրականության մեջ:

Սա ինչ-որ հեքիաթ չէ: Սա իրականություն է: Չէ՞ որ Քո բոլոր ցանկություններն արդեն կատարված են: Ի՞նչ ցանկություններով է արարված Քո ներկայիս իրականությունը: Կարո՞ղ ես արդյոք Դու դրանք ճանաչել: