6. ઈચ્છાઓ

વાત એમ છે કે આપણી ભૌતિક વાસ્તવિકતાના સૌથી મૂળભૂત સ્તરે, ક્વોન્ટમ ભૌતિકશાસ્ત્રના સ્તરે, એટલે કે તમામ સંભવિત વિકલ્પોના «ક્વોન્ટમ સૂપ»ના સ્તરે, આપણા ભૌતિક જગતનું નિર્માણ કરતા તમામ કણો કહેવાતા પ્રતિકણો (મૂળ-પદાર્થ) સાથે જોડીમાં જન્મે છે («ક્વોન્ટમ સૂપ»માંથી ઉભરી આવે છે). અને આ જ પ્રતિકણો, નકારાત્મક દળ ધરાવતા અને પોતાની અંદર (ચિહ્ન મુજબ) નકારાત્મક ઊર્જા વહન કરતા, આપણી ઈચ્છાઓનું ભૌતિક પ્રગટીકરણ છે. આમ, તમામ કણો જોડીમાં જન્મે છે: કણ-પ્રતિકણ, એટલે કે આ જગતમાં બધું જ તેને અનુરૂપ ઈચ્છાઓની જોડીમાં જ અસ્તિત્વ ધરાવે છે. અને આમાંથી બે અદ્ભુત તારણો નીકળે છે.

પહેલું: તમામ ઈચ્છાઓ પહેલેથી જ પૂર્ણ થઈ ચૂકી છે, અન્યથા હોઈ જ ન શકે, – ક્વોન્ટમ ભૌતિકશાસ્ત્રના દૃષ્ટિકોણથી, જે ક્ષણે ઈચ્છા (પ્રતિપદાર્થ) જન્મે છે, તે જ ક્ષણે તેની સાથે જોડીમાં પદાર્થ (ઊર્જા) પણ જન્મે છે, જે આ ઈચ્છાને બરાબર અનુરૂપ હોય છે. તેઓ એકબીજા વિના અસ્તિત્વ ધરાવી જ શકતા નથી.

પહેલામાંથી નીકળતું બીજું તારણ: તારા જગતમાં જે કંઈ પણ છે, તે તારી અને માત્ર તારી જ ઈચ્છાઓનું પરિણામ છે, તેમાં અન્ય કોઈ «દોષિત નથી». સમસ્યા એ છે કે આપણે, આ વાત જાણ્યા વિના (વધુ ચોક્કસ કહીએ તો, તેનાથી વિપરીત માનીને કે બધું માત્ર કઠોર પરિશ્રમથી જ પ્રાપ્ત થાય છે), આપણે આ સરળતા પર વિશ્વાસ ન કરતાં, જ્યારે આપણામાં કોઈ ઈચ્છાઓ જાગતી, ત્યારે નિઃસ્વાર્થપણે તેને પૂર્ણ કરવા દોડી પડતા – લડતા

જગત સાથે, પરિસ્થિતિઓને ઝુકાવતા, તેના પર પુષ્કળ ઊર્જા ખર્ચતા – એવી ઊર્જા કે જેણે પહેલેથી જ તમામ ઈચ્છિતનું સર્જન કરી દીધું હતું, પરંતુ આપણા મેળવી લેવાના હઠાગ્રહ દ્વારા, આપણે આ ઊર્જા પહેલેથી જ સર્જાયેલામાંથી છીનવી લેતા હતા, તેને બિનજરૂરી કાર્યોમાં, સંઘર્ષમાં – નાણાં કમાવવામાં, લક્ષ્યો નક્કી કરવામાં, ઈરાદાઓ, યોજનાઓ ઘડવામાં અને તેનો અમલ કરવાના પ્રયાસોમાં, લોકો અને સંસાધનોનું આયોજન કરવામાં, નિયંત્રણ અને સિદ્ધિઓ વગેરેમાં વેડફી નાખતા હતા.

પરિણામે આપણે પદાર્થમાં પહેલેથી જ સાકાર થયેલી ઈચ્છાઓમાંથી ઊર્જા છીનવી લેતા હતા, અને તે આપણી વાસ્તવિકતામાં શબ્દશઃ ઓગળી જતી હતી. તેને બદલે ઘણી બધી વ્યસ્તતા, ઘણા «મહત્વપૂર્ણ» – અને ક્યાંય ન દોરી જતાં – કાર્યો ઊભા થતા, પરંતુ સાચી ઈચ્છાનું મૂર્તિમંત સ્વરૂપ નહોતું મળતું: ઊર્જા વ્યર્થ વેડફાઈ જતી હતી. આણે, બદલામાં, આપણી ચેતનાની અંદર ઘણી પરસ્પર વિરોધી ઈચ્છાઓને જન્મ આપ્યો. વારંવાર યોજનાઓ બનાવીને અને તેને સાકાર કરવાના પ્રયાસોમાં નિરાશ થઈને, આપણે આંતરિક થાક, જેમણે «આપણને રોક્યા» તેમના પ્રત્યે રોષ, «પોતાની ભૂલો» માટેનો અપરાધભાવ કે જેના દ્વારા આપણે સમજાવતા કે આ વખતે કેમ મેળ ન પડ્યો, પોતાની અસમર્થતાની શરમ, ફરીથી મેળ નહીં પડે તેવો ડર વગેરેનો સંચય કર્યો, જેમાંથી આપણા આત્માની મૂળભૂત, સાચી ઈચ્છાઓ સાથે અસંબંધિત તદ્દન અલગ જ ઈચ્છાઓ જન્મી – કોઈને કંઈક સાબિત કરવાની ઈચ્છા, ખુલાસો કરવાની ઈચ્છા, પોતાને સજા કરવાની ઈચ્છા, જવાબદારી ન ઉઠાવવી પડે તે માટે કશું ન ધરાવવાની ઈચ્છા, ઊર્જાના અવશેષો બચાવવા માટે આળસ કરવાની અને સાવ કશું ન કરવાની ઈચ્છા, બધાથી છુપાઈ જવાની ઈચ્છા, «કલંક ધોવા» માટે મરી જવાની ઈચ્છા પણ...

અને આ અર્ધજાગ્રત (એટલે કે આપણા દ્વારા અજાણ) ઈચ્છાઓ આપણા તમામ નવા ઉપક્રમો સાથે સંઘર્ષમાં ઉતરતી હતી. તે પણ પ્રતિપદાર્થની જેમ તેમને અનુરૂપ પદાર્થ ઉત્પન્ન કરતી હતી: આપણા જીવનમાં બીમારીઓ, દેવાં, અપૂર્ણ જવાબદારીઓ, પ્રતિષ્ઠાની હાનિ, અદાલતી અને ફોજદારી કાર્યવાહી, બળજબરીનું દબાણ, સંઘર્ષો, વિખવાદો, પુષ્કળ ભાવનાત્મક દર્દ, વેદના અને અંતે મૃત્યુની અનુરૂપ પટકથાઓ શરૂ કરીને, અને આપણે ઈચ્છાઓની પૂર્તિ માટે નહીં, પરંતુ માત્ર અસ્તિત્વ ટકાવી રાખવા માટે સંઘર્ષ કરવો પડતો હતો. અને જોકે આપણે પોતે જ આપણા જીવનમાં આ બધી પ્રક્રિયાઓ શરૂ કરી હતી, છતાં આપણને લાગતું હતું કે કોઈ પ્રતિકૂળ અને ખતરનાક જગત આપણો નાશ કરવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યું છે. અને આપણે આપણું વજૂદ જાળવી રાખવા, રક્ષણ કરવા, બદલો લેવા, «શત્રુ»નો નાશ કરવા ઈચ્છતા હતા, જ્યારે કે આપણા પોતાના સિવાય અહીં ક્યારેય કોઈ શત્રુ હતો જ નહીં.

પરિણામે આપણી અંદર, આપણી ચેતનામાં, અનેક પરસ્પર વિરોધી ઈચ્છાઓ આકાર લેતી હતી, જે હંસ, કરચલા અને માછલીની જેમ આપણી વાસ્તવિકતાના «ગાડા»ને જુદી જુદી દિશાઓમાં ખેંચતી હતી.

શું કરવું? એકઠા થયેલા તમામ આંતરિક વિરોધાભાસોને ઉકેલવાનું શીખવું પડશે અને આપણી ચેતનાને વર્તન તથા નિર્ણયો લેવાની વિનાશક ઢબમાંથી, અર્ધજાગ્રત કાર્યક્રમો અને પરસ્પર વિરોધી ઈચ્છાઓમાંથી ધીમે ધીમે શુદ્ધ કરવી પડશે, જે આત્મ-વિનાશ અને પોતાની સાથેના સંઘર્ષના કાર્યક્રમોને સક્રિય કરે છે. તમામ «કરચલા અને માછલીઓ»ને આપણા «હંસો» સાથે સુમેળમાં લાવવા પડશે. અને આખરે એ જોવાનું શીખવું પડશે,

કે તમામ ઈચ્છાઓ પહેલેથી જ પૂર્ણ થઈ ચૂકી છે, અને આપણી તરફથી કોઈ પ્રયાસની જરૂર નથી, અને કાર્યો આપણને માત્ર સર્જન માટે જોઈએ છે, સિદ્ધિઓ માટે નહીં, કારણ કે સર્જનની, એકબીજા સાથે સહ-સર્જનની ઈચ્છા એ આપણા આત્માની સ્વતંત્ર ઈચ્છાઓ છે, જે પોતાની જાતે જ તમામ આવશ્યક પરિસ્થિતિઓનું નિર્માણ કરે છે જેથી આપણે આપણી જાતને સર્જક અને નિર્માતા તરીકે પ્રગટ કરી શકીએ – આ પણ આપણા આત્માની સાચી ઈચ્છાઓ છે, અને આ જ ઈચ્છાઓ આપણી અભિવ્યક્તિ, આપણા કાર્યોની માંગ કરે છે, અને આ ઈચ્છાઓ દ્વારા પણ અનુરૂપ ઊર્જા ઉત્પન્ન થાય છે – તે પ્રેરણાની, ઉત્સાહની, સર્જનાત્મક આવેગની અને સમાન વિચારધારા ધરાવતા સહ-સર્જકો સાથે એક થવાના આત્માના સ્પંદનોની ઊર્જા છે.

તેથી, મારા મિત્ર, તારે એ બાબતે ચિંતા કરવાની જરૂર નથી કે તારી બધી ઈચ્છાઓ પહેલેથી જ પૂર્ણ થઈ ગઈ હોવાથી તારે «કરવા માટે કશું જ નહીં રહે». ઊલટું, તારી ઈચ્છાઓને પૂર્ણ થયેલી સ્વીકારીને, તું કમાવાની, વાસ્તવિકતાને ઝુકાવવાની, નિયંત્રણ કરવાની, બીજાઓ સાથે ચાલાકી કરવાની અને સિદ્ધિઓ મેળવવાની અનિવાર્યતામાંથી મુક્ત થઈ જઈશ, મુક્ત થઈ જઈશ – તારા આત્માની સાચી ઈચ્છાઓને સાકાર કરવા માટે – સર્જન, પ્રેમ અને બહુઆયામી સત્યની સહાનુભૂતિ માટે – તારા સાચા નિયતિ-હેતુ માટે, જે એકમાત્ર આપણને સુખી બનાવે છે, કારણ કે તે આપણા સાચા સ્વભાવને અનુરૂપ છે – અને ત્યારે તું તારી સર્વોચ્ચ સંભાવનાને સાકાર કરી શકીશ – એક માનવ-સર્જક તરીકે, દેહધારી જીવંત ઈશ્વર તરીકે, તારા અજોડ માનવ સ્વરૂપમાં એકમેવ ઈશ્વરનું, એકમેવ જીવનનું અનન્ય પ્રગટીકરણ બનીને, જીવંત ઉદાહરણરૂપે શાશ્વત જીવનના સ્વપ્નને સાકાર કરીને. કેમ કે તારે હવે

મરવાનું કોઈ કારણ રહેશે નહીં, કેમ કે મૃત્યુની ઈચ્છા તારા દ્વારા સાજી થઈ ચૂકી હશે, અને જીવનની, સાચા જીવનની ઈચ્છા માત્ર વધુ દ્રઢ બનશે અને શાશ્વત અસ્તિત્વની વાસ્તવિકતામાં સાકાર થશે.

આ કોઈ વાર્તા નથી. આ વાસ્તવિકતા છે. કેમ કે તારી તમામ ઈચ્છાઓ પહેલેથી જ પૂર્ણ થઈ ચૂકી છે. તારી વર્તમાન વાસ્તવિકતા કઈ ઈચ્છાઓ દ્વારા સર્જાયેલી છે? શું તું તેને ઓળખી શકે છે?