6. Desexos

O caso é que, no nivel máis básico da nosa realidade material, no nivel da física cuántica, é dicir, da «sopa cuántica» de todas as opcións posibles, todas as partículas que compoñen o noso mundo material nacen (emerxen da «sopa cuántica») en parella coas chamadas antipartículas (pramateria). E estas mesmas antipartículas, ao teren masa negativa e levaren en si unha enerxía negativa (en signo), representan a expresión física dos nosos desexos. Así, todas as partículas nacen en parellas: partícula-antipartícula, é dicir, todo neste mundo existe só en parella cos desexos que lle corresponden. E de aquí dedúcense dúas conclusións abraiantes.

A primeira: todos os desexos xa están cumpridos, non pode ser doutro xeito; dende o punto de vista da física cuántica, no momento en que nace un desexo (antimateria), en parella con el nace tamén a materia (enerxía) que corresponde con exactitude a ese desexo. Simplemente non poden existir o un sen o outro.

A segunda conclusión, que se deriva da primeira: todo o que hai no teu mundo é o resultado dos teus e só dos teus desexos, ninguén máis é «culpable» diso. O problema é que nós, ao non sabermos isto (máis ben, crendo no contrario, que todo se acada só mediante un traballo arreo), nós, non crendo nesta sinxeleza, cando nos xurdían algúns desexos, lanzabámonos con abnegación a cumprilos, loitando contra

o mundo, dobregando as circunstancias, gastando nisto moitísima enerxía —unha enerxía que xa creara todo o desexado, mais co noso afán de logro arrebatabámoslle esa enerxía ao xa creado, gastándoa en accións innecesarias, na loita: en gañar cartos, en fixar obxectivos, en intencións, elaboración de plans e tentativas de levalos a cabo, organización de persoas e recursos, en control e conquistas, etc.

Como resultado, arrebatabámoslle a enerxía aos desexos xa realizados na materia, e estes literalmente disolvíanse na nosa realidade. No seu lugar xurdía moito balbordo, moitos asuntos «importantes» —e que non levaban a nada—, mais non había encarnación do desexo verdadeiro: a enerxía fora malgastada en balde. Isto, pola súa banda, xeraba moitos desexos contraditorios dentro da nosa conciencia. Unha e outra vez, facendo plans e decepcionándonos nas tentativas de realizalos, acumulabamos fatiga interior, resentimentos cara a aqueles «que nos estorbaron», culpa polos «propios erros» cos que explicabamos por que non funcionara desta volta, vergonza pola nosa incapacidade, medos a que outra vez non fose saír ben, etc., de onde nacían desexos completamente distintos, alleos aos desexos orixinais e verdadeiros da nosa alma: o desexo de demostrarlle algo a alguén, o desexo de xustificarse, o desexo de castigarse a Si mesmo, o desexo de non ter para non cargar coa responsabilidade por iso, o desexo de ser preguiceiro e non facer absolutamente nada, conservando os restos de enerxía, o desexo de se agochar de todos, mesmo o desexo de morrer para «lavar a vergonza»…

E estes desexos subconscientes (é dicir, non conscientes para nós) entraban en conflito con todas as nosas novas iniciativas. Eles tamén, coma antimateria, xeraban a materia correspondente a eles: desencadeando os escenarios correspondentes na nosa vida —enfermidades, débedas, compromisos incumpridos, perda de reputación, persecución xudicial e penal, presión pola forza, conflitos, disputas, unha gran cantidade de dor emocional, sufrimento e, en última instancia, a morte; e xa non tiñamos que loitar polo cumprimento dos desexos, senón pola supervivencia mesma. E aínda que eramos nós mesmos quen desencadeabamos todos estes procesos na nosa vida, semellábanos que era algún mundo hostil e perigoso o que tentaba destruírnos. E queríamos defender o noso, protexer, vingarnos, destruír o «inimigo», malia que aquí ningún inimigo, agás nós mesmos, houbo xamais.

Como resultado, no noso interior, na nosa conciencia, formábase unha multitude de desexos contraditorios que, coma o cisne, o cangrexo e o lúcio, tiraban do «carro» da nosa realidade cara a lados diferentes.

Que facer? Cómpre aprender a resolver todas as contradicións internas acumuladas e limpar gradualmente a propia conciencia dos patróns destrutivos de conduta e toma de decisións, dos programas subconscientes e dos desexos contraditorios que activan programas de autodestrución e de loita contra un mesmo. Cómpre poñer de acordo todos os «cangrexos e lúcios» cos nosos «cisnes». E aprender, por fin, a ver,

que todos os desexos xa están cumpridos e non requiren ningún esforzo pola nosa parte, e que as accións só as precisamos para a creación e non para os logros, porque o desexo de creación, de cocreación mutua, son desexos autónomos da nosa alma que tamén crean para si todas as condicións necesarias para que poidamos manifestarnos coma creadores e construtores; estes tamén son desexos verdadeiros da nosa alma, e xustamente eles son os que requiren a nosa manifestación, as nosas accións, e con estes desexos tamén se xera a enerxía correspondente: é a enerxía da inspiración, do entusiasmo, do pulo creador e dos impulsos da alma cara á unión con persoas afíns, cocreadores.

Por iso, meu amigo, Ti podes non preocuparte polo feito de que, xa que todos os teus desexos xa están cumpridos, «non vas ter absolutamente nada que facer». Ao contrario, ao aceptares os teus desexos como cumpridos, Ti liberaraste da necesidade de gañar a vida, de dobregar a realidade, de controlar, de manipular os demais e de acadar; liberaraste para a encarnación dos desexos verdadeiros da túa alma: para a Creación, o Amor e a Empatía da Verdade Polifacética, a túa verdadeira vocación, que é a única que nos fai felices porque corresponde á nosa verdadeira natureza; e entón Ti poderás encarnar o teu Potencial Máis Elevado, coma ser humano-creador, coma deus vivo na carne, coma manifestación única do Deus Único, da Vida Única na túa irrepetible forma humana, encarnando cun exemplo vivo o soño da Vida Eterna. Pois Ti xa non terás

ningún motivo para morrer, posto que o desexo de morte será curado por Ti, e o desexo de vida, da Vida Auténtica, só se fortalecerá e encarnará na realidade do Ser Eterno.

Isto non é ningún conto de fadas. Isto é a realidade. Pois todos os teus desexos xa están cumpridos. Con que desexos foi creada a túa realidade actual? Podes Ti recoñecelos?