6. Mianta

Is é an scéal é ná, ag an leibhéal is bunúsaí dár réaltacht ábhartha, ar leibhéal na fisice candamaí, is é sin «an brat candamach» de gach rogha fhéideartha, go mbeirtear gach cáithnín a dhéanann suas ár ndomhan ábhartha (ag teacht aníos as «an mbrat candamach») i bpéire le cáithníní ar a dtugtar frithcháithníní (bun-ábhar). Agus is iad na frithcháithníní seo féin, a bhfuil mais dhiúltach acu agus fuinneamh diúltach (de réir comhartha) á iompar acu, léiriú fisiceach ár mianta. Mar sin, beirtear gach cáithnín ina bpéirí: cáithnín-frithcháithnín, is é sin go bhfuil gach rud sa saol seo ann i bpéire amháin le mianta a fhreagraíonn dó. Agus as seo leanann dhá chonclúid as cuimse.

An chéad cheann: tá gach mian comhlíonta cheana féin, ní féidir a mhalairt a bheith ann ar chor ar bith, – ó thaobh na fisice candamaí de, ag an nóiméad a mbeirtear mian (frith-ábhar), beirtear ábhar (fuinneamh) i bpéire léi, a fhreagraíonn go beacht don mhian sin. Ní féidir leo a bheith ann gan a chéile ar chor ar bith.

An dara conclúid, a eascraíonn as an gcéad cheann: gach a bhfuil i do dhomhan-sa, is toradh é ar do mhianta-sa agus ar do mhianta-sa amháin, níl aon duine eile «ciontach» as seo. Is í an fhadhb ná, gan a fhios seo a bheith againn (nó níos cruinne, ag creidiúint a mhalairt, nach mbaintear gach rud amach ach trí dhianobair), agus gan creidiúint sa tsimplíocht seo, nuair a tháinig mianta áirithe chugainn, chaith muid muid féin go neamhleithleach lena gcomhlíonadh – ag troid i gcoinne

an tsaoil, ag lúbadh imthosca, ag cur an-chuid fuinnimh amú ar seo – fuinneamh a bhí tar éis gach a rabhthas ag iarraidh a chruthú cheana féin, ach trí ár n-iarracht leanúnach ar ghnóthú, bhain muid an fuinneamh seo ón rud a bhí cruthaithe cheana féin, á chur amú ar ghníomhartha neamhriachtanacha, ar streachailt – ar thuilleamh airgid, ar shocrú spriocanna, ar intinní, ar fhorbairt pleananna agus ar iarrachtaí iad a chur i gcrích, ar eagrú daoine agus acmhainní, ar smacht agus ar éachtaí agus araile.

Mar thoradh air sin bhain muid fuinneamh ó mhianta a bhí fíoraithe san ábhar cheana féin, agus leáigh siad go litriúil inár réaltacht. Ina n-áit tháinig an-chuid ruaille buaille, go leor gnóthaí «tábhachtacha» – nach dtiocfadh faic astu –, ach ní raibh corpú ar an bhfíormhian ann: cuireadh an fuinneamh amú. Chothaigh sé seo, ar a sheal féin, go leor mianta contrártha laistigh dár gconaic. Uair i ndiaidh uaire, ag déanamh pleananna agus ag fáil díomá in iarrachtaí iad a chur i gcrích, chruinnigh muid tuirse inmheánach, fala orthu siúd «a chuir bac orainn», ciontacht faoi «ár gceartúcháin féin» lenar mhínigh muid cén fáth nár éirigh linn an babhta seo, náire faoinár neamhinniúlacht, faitíos nach n-éireoidh linn arís, agus araile, as ar rugadh mianta go hiomlán difriúil, nach raibh ceangailte le bun-fhíormhianta ár n-anama – mian rud éigin a chruthú do dhuine éigin, mian leithscéal a ghabháil, mian pionós a chur ar Thú Féin, mian gan a bheith againn ionas nach mbeadh freagracht orainn as, mian le bheith leisciúil agus gan faic a dhéanamh ar chor ar bith, ag sábháil iarsmaí an fhuinnimh, mian dul i bhfolach ó chách, fiú mian le bás a fháil chun «an náire a ghlanadh»…

Agus tháinig na mianta fo-chomhfhiosacha seo (is é sin, mianta nach raibh muid comhfhiosach fúthu) i gcoimhlint lenár ngnóthais nua go léir. Chruthaigh siad freisin, mar a bheadh frith-ábhar ann, ábhar a d'fhreagair dóibh: ag cur tús le cásanna comhfhreagracha inár saol – tinnis, fiacha, gealltanais neamhchomhlíonta, cailleadh cáile, ionchúiseamh breithiúnach agus coiriúil, brú forneartach, coinbhleachtaí, achrainn, méid ollmhór pian mhothúchánach, fulaingt agus, sa deireadh thiar, bás, agus b'éigean dúinn streachailt ní ar son comhlíonadh mianta, ach ar son na beatha féin. Agus cé gur chuir muid féin na próisis seo go léir ar siúl inár saol, ba chosúil dúinn go raibh domhan míchairdiúil contúirteach éigin ag iarraidh sinn a scriosadh. Agus theastaigh uainn ár gcuid a chosaint, díoltas a bhaint amach, an «namhaid» a scriosadh, cé nach raibh aon namhaid anseo riamh ach muid féin.

Mar thoradh air sin, cruthaíodh an-chuid mianta contrártha taobh istigh dínn, inár gconaic, a bhí, cosúil leis an eala, an portán agus an liús, ag tarraingt «chairt» ár réaltachta i dtreonna difriúla.

Cad atá le déanamh? Ní mór dúinn foghlaim conas plé a dhéanamh leis na contrárthachtaí inmheánacha carntha go léir agus ár gconaic a ghlanadh de réir a chéile ó phatrúin mhillteacha iompair agus cinnteoireachta, ó chláir fho-chomhfhiosacha agus ó mhianta contrártha a chuireann cláir féinscriosta agus streachailte i gcoinne an duine Féin ar siúl. Ní mór gach «portán agus liús» a thabhairt chun réitigh lenár «n-ealaí». Agus foghlaim faoi dheireadh le feiceáil,

go bhfuil gach mian comhlíonta cheana féin, agus nach dteastaíonn aon iarracht uainn, agus nach dteastaíonn gníomhartha uainn ach le haghaidh cruthaitheachta, ní le haghaidh éachtaí, toisc gur mianta neamhspleácha dár n-anam iad mian na cruthaitheachta, an chomhchruthaithe lena chéile, a chruthaíonn na coinníollacha riachtanacha go léir dóibh féin freisin ionas gur féidir linn sinn Féin a léiriú mar chruthaitheoirí agus mar chomhchruthaitheoirí – is fíormhianta dár n-anam iad seo freisin, agus is iad seo go díreach a éilíonn ár léiriú, ár ngníomhartha, agus gintear fuinneamh comhfhreagrach leis na mianta seo freisin – is é seo fuinneamh an inspioráide, an uchtaigh, an spreagtha chruthaitheachta agus bhrú an anama chun aontú le comhaigneoirí, le comhchruthaitheoirí.

Dá bhrí sin, a chara, ní gá duit a bheith buartha faoin bhfíric, ós rud é go bhfuil do chuid mianta go léir comhlíonta cheana féin, nach mbeidh «faic ar bith le déanamh agat». A mhalairt ar fad, trí ghlacadh le do mhianta mar mhianta comhlíonta, saorfar Tú ón ngá le tuilleamh, le lúbadh na réaltachta, le smachtú, le hionramháil daoine eile agus le gaisce a dhéanamh, saorfar Tú – le haghaidh corpú fhíormhianta d’anama – le haghaidh Cruthaitheachta, Grá agus Comhbhá na Fírinne Ilghnéithí – do fhíor-chinniúint, an t-aon rud a dhéanann sonasach sinn, toisc go bhfreagraíonn sí dár bhfíor-nádúr – agus ansin beidh Tú in ann do Acmhainneacht Is Airde a chuimsiú – mar dhuine-cruthaitheoir, mar dhia beo san fheoil, mar léiriú uathúil ar an Aon Dia, ar an Aon Bheatha i do fhoirm dhaonna dho-athdhéanta, ag corpú bhrionglóid na Beatha Síoraí mar shampla beo. Óir ní bheidh ort a thuilleadh

aon chúis le bás a fháil, ós rud é go leigheasfaidh Tú mian an bháis, agus ní dhéanfaidh mian na beatha, an Fhíor-Shaoil, ach neartú agus corpófar í i réaltacht na Bithbheatha Síoraí.

Ní scéal sí é seo. Is réaltacht é. Óir tá do chuid mianta go léir comhlíonta cheana féin. Cé na mianta as ar cruthaíodh do réaltacht láithreach? An féidir Leat iad a aithint?