6. Mga Pagnanasa

Ang totoo ay, sa pinakapangunahing antas ng ating materyal na realidad, sa antas ng quantum physics, alalaong baga’y ang «quantum soup» ng lahat ng posibleng baryasyon, ang lahat ng particle na bumubuo sa ating materyal na daigdig ay isinisilang (lumilitaw mula sa «quantum soup») nang kapares ang tinatawag na mga antiparticle (sinaunang-materya). At ang mismong mga antiparticle na ito, na may negatibong masa at nagtataglay ng negatibong (sa tanda) enerhiya, ay siyang pisikal na pagpapahayag ng ating mga naisin. Kung gayon, ang lahat ng particle ay isinisilang nang magkapares: particle-antiparticle, ibig sabihin, ang lahat sa mundong ito ay umiiral lamang kasama ang mga naising tumutugma rito. At mula rito ay sumusunod ang dalawang kamangha-manghang konklusyon.

Una: ang lahat ng naisin ay natupad na, hindi maaaring maging iba pa, – mula sa pananaw ng quantum physics, sa sandaling isilang ang naisin (antimatter), kapares nitong isinisilang din ang materya (enerhiya), na eksaktong tumutugma sa naising ito. Hindi lamang sila maaaring umiral nang wala ang isa’t isa.

Ang ikalawang konklusyon, na nagmumula sa una: ang lahat ng naririto sa Iyong daigdig ay bunga ng Iyong mga naisin at ng Iyo lamang, walang ibang «may sala» rito. Ang suliranin ay, dahil hindi natin ito batid (o sa halip, dahil naniniwala tayo sa kabaligtaran, na ang lahat ay nakakamit lamang sa pamamagitan ng mabigat na pagpapagal), tayo, sa kawalan ng Pananampalataya sa kapayakan na ito, kapag nagkaroon tayo ng ilang mga naisin, ay buong-sakripisyong sumusugod upang tuparin ang mga ito – nakikibaka sa

daigdig, pinipilit ang mga pangyayari, nag-aaksaya ng napakaraming enerhiya para rito – enerhiyang lumikha na ng lahat ng ninanais, ngunit dahil sa ating pagpupumilit na magkamit, inagaw natin ang enerhiyang ito mula sa nalikha na, inubos ito sa mga walang saysay na gawa, sa pakikibaka – sa paghahanapbuhay ng salapi, sa pagtatakda ng mga mithiin, sa mga hangarin, paggawa ng plano at mga pagtatangkang ipatupad ito, pamamahala ng mga tao at yaman, sa pagkontrol at mga tagumpay at iba pa.

Bunga nito, inagaw natin ang enerhiya mula sa mga naising naisakatuparan na sa materya, at sila ay literal na natunaw sa ating realidad. Sa halip ng mga ito ay lumitaw ang maraming pagkaabala, maraming «mahahalaga» – at walang patutunguhang – mga gawain, ngunit walang pagsasakatawan ng tunay na naisin: ang enerhiya ay nasayang. Ito naman ay nagsilang ng maraming magkakasalungat na naisin sa loob ng ating kamalayan. Paulit-ulit, sa paggawa ng mga plano at pagkabigo sa mga pagtatangkang maisakatuparan ang mga ito, nag-ipon tayo ng panloob na kapaguran, hinanakit sa mga «humadlang sa atin», pagkakasala dahil sa «sariling mga pagkakamali», kung saan ipinapaliwanag natin kung bakit hindi nagtagumpay sa pagkakataong ito, kahihiyan sa sariling kakulangan, mga takot na baka muling mabigo, at iba pa, kung saan isinilang ang lubos na naiibang mga naisin, na walang kinalaman sa orihinal at tunay na mga naisin ng ating kaluluwa – ang naising magpatunay ng anuman sa iba, ang naising magpaliwanag, ang naising parusahan ang Sarili, ang naising huwag magkaroon upang hindi magpasan ng pananagutan para rito, ang naising magtamad-tamaran at huwag gumawa ng anuman upang ingatan ang nalalabing enerhiya, ang naising magtago sa lahat, maging ang naising mamatay upang «hugasan ang kahihiyan»…

At ang mga hindi malay (alalaong baga’y hindi natin namamalayan) na mga naising ito ay sumalungat sa lahat ng ating mga bagong simula. Ang mga ito rin, tulad ng antimatter, ay nagsilang ng materyang tumutugma sa kanila: nagpapasimula ng kaukulang mga senaryo sa ating buhay – ng mga karamdaman, utang, hindi natupad na mga obligasyon, pagkawala ng dangal, pag-uusig sa hukuman at kriminal, panggigipit, mga alitan, hidwaan, malaking dami ng emosyonal na sakit, pagdurusa at, sa kahuli-hulihan, kamatayan, at kinailangan na nating makibaka hindi para sa katuparan ng mga naisin, kundi para sa mismong kaligtasan ng buhay. At bagaman tayo mismo ang nagpasimula ng lahat ng prosesong ito sa ating buhay, inakala natin na may kung anong di-palakaibigan at mapanganib na daigdig na nagtangkang lipulin tayo. At nais nating ipaglaban ang sa atin, magtanggol, maghiganti, lipulin ang «kaaway», bagaman walang anumang kaaway rito maliban sa atin mismong sarili kailanman.

Bunga nito, sa loob natin, sa ating kamalayan, ay nabuo ang napakaraming magkakasalungat na naisin, na tulad ng sisne, alimango at isdang pike, ay humihila sa «karwahe» ng ating realidad sa iba't ibang direksyon.

Ano ang dapat gawin? Kailangang matutuhang harapin at unawain ang lahat ng naipong panloob na mga salungatan at unti-unting linisin ang sariling kamalayan mula sa mapanirang mga huwaran ng pag-uugali at pagpapasya, mga programang hindi malay at magkakasalungat na mga naisin na nagpapasimula ng mga programa ng sariling pagkapuksa at pakikipaglaban sa sarili. Kailangang pagkasunduin ang lahat ng «mga alimango at isdang pike» sa ating «mga sisne». At matutuhan, sa wakas, na makita,

na ang lahat ng naisin ay natupad na, at hindi nangangailangan ng anumang pagsisikap mula sa atin, at ang mga gawa ay kailangan lamang natin para sa Paglikha, hindi para sa mga tagumpay, sapagkat ang naisin sa paglikha, ang pakikipag-likha sa isa't isa, ay mga nagsasariling naisin ng ating kaluluwa, na lumilikha rin para sa kanilang sarili ng lahat ng kinakailangang kalagayan upang maipamalas natin ang ating sarili bilang mga manlilikha at tagapagtayo – ito rin ay mga tunay na naisin ng ating kaluluwa, at ang mga ito mismo ang humihingi ng ating pagpapamalas, ng ating mga gawa, at sa mga naising ito ay isinisilang din ang kaukulang enerhiya – ito ang enerhiya ng inspirasyon, sigla, malikhaing silakbo at mga udyok ng kaluluwa na magkaisa sa mga kapwa-pananaw, mga kapwa-manlilikha.

Kaya naman, kaibigan ko, hindi Mo kailangang mag-alala na dahil ang lahat ng Iyong mga naisin ay natupad na, «wala ka nang gagawin kailanman». Sa halip, sa pagtanggap na ang Iyong mga naisin ay natupad na, Ikaw ay lalaya mula sa pangangailangang maghanapbuhay, pumilit sa realidad, kumontrol, manipulahin ang iba at magkamit, Ikaw ay lalaya – para sa pagsasakatawan ng mga tunay na naisin ng Iyong kaluluwa – para sa Paglikha, Pag-ibig at Pakikiramay sa Maraming-Mukhang Katotohanan – ang Iyong tunay na tadhana, na siyang tanging nagpapaligaya sa atin, sapagkat tumutugma ito sa ating tunay na kalikasan – at kung magkagayon ay maisasakatuparan Mo ang Iyong Pinakamataas na Potensyal – bilang taong-manlilikha, bilang buhay na diyos sa laman, bilang natatanging pagpapahayag ng Nag-iisang Diyos, ng Nag-iisang Buhay sa Iyong di-mauulit na anyong tao, na sa buhay na halimbawa ay nagsasakatawan ng pangarap ukol sa Buhay na Walang Hanggan. Sapagkat para sa Iyo ay wala nang

dahilan pa upang mamatay, yamang ang naisin sa kamatayan ay mapapagaling Mo, at ang naisin sa buhay, sa Tunay na Buhay, ay lalo lamang lalakas at magkakatotoo sa realidad ng Walang Hanggang Pag-iral.

Hindi ito kung anong kathang-isip lamang. Ito ay realidad. Sapagkat ang lahat ng Iyong mga naisin ay natupad na. Sa anong mga naisin nilikha ang Iyong kasalukuyang realidad? Makikilala Mo ba ang mga ito?