6. Επιθυμίες

Το θέμα είναι ότι στο πιο θεμελιώδες επίπεδο της υλικής μας πραγματικότητας, στο επίπεδο της κβαντικής φυσικής, δηλαδή της «κβαντικής σούπας» όλων των πιθανών εκδοχών, όλα τα σωματίδια που συνθέτουν τον υλικό μας κόσμο γεννιούνται (αναδύονται από την «κβαντική σούπα») σε ζεύγος με τα λεγόμενα αντισωματίδια (την πρωτο-ύλη). Και αυτά τα ίδια τα αντισωματίδια, έχοντας αρνητική μάζα και φέροντας αρνητική (ως προς το πρόσημο) ενέργεια, αποτελούν τη φυσική έκφραση των επιθυμιών μας. Έτσι, όλα τα σωματίδια γεννιούνται σε ζεύγη: σωματίδιο-αντισωματίδιο, δηλαδή τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν μόνο σε ζεύγος με τις επιθυμίες που τους αντιστοιχούν. Και από εδώ προκύπτουν δύο συγκλονιστικά συμπεράσματα.

Το πρώτο: όλες οι επιθυμίες έχουν ήδη εκπληρωθεί, διαφορετικά απλώς δεν γίνεται, – από την άποψη της κβαντικής φυσικής, τη στιγμή που γεννιέται μια επιθυμία (αντιύλη), σε ζεύγος μαζί της γεννιέται και η ύλη (ενέργεια), η οποία αντιστοιχεί ακριβώς σε αυτή την επιθυμία. Απλώς δεν μπορούν να υπάρξουν η μία χωρίς την άλλη.

Το δεύτερο συμπέρασμα, που απορρέει από το πρώτο: όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο Σου είναι αποτέλεσμα των δικών Σου και μόνο των δικών Σου επιθυμιών, κανένας άλλος «δεν φταίει» γι' αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς, μη γνωρίζοντας αυτό (ή μάλλον, πιστεύοντας το αντίθετο, ότι τα πάντα επιτυγχάνονται μόνο με σκληρό κόπο), εμείς, μη πιστεύοντας σε αυτή την απλότητα, όταν εμφανίζονταν κάποιες επιθυμίες, ριχνόμασταν με αυταπάρνηση να τις εκπληρώσουμε – παλεύοντας με

τον κόσμο, λυγίζοντας τις περιστάσεις, σπαταλώντας γι' αυτό τεράστια ποσά ενέργειας – ενέργειας που είχε ήδη δημιουργήσει όλα τα επιθυμητά, αλλά με τη μανία μας για επιτεύγματα, αφαιρούσαμε αυτή την ενέργεια από το ήδη δημιουργημένο, ξοδεύοντάς την σε περιττές πράξεις, στον αγώνα – στο να βγάλουμε χρήματα, στον καθορισμό στόχων, σε προθέσεις, στην εκπόνηση σχεδίων και σε προσπάθειες υλοποίησής τους, στην οργάνωση ανθρώπων και πόρων, στον έλεγχο και στα επιτεύγματα κ.λπ.

Ως αποτέλεσμα, στερούσαμε την ενέργεια από τις ήδη υλοποιημένες στην ύλη επιθυμίες, και αυτές κυριολεκτικά διαλύονταν στην πραγματικότητά μας. Αντ' αυτών εμφανιζόταν πολλή ματαιοδοξία, πολλές «σημαντικές» – και χωρίς κανένα αποτέλεσμα – ασχολίες, αλλά δεν υπήρχε η ενσάρκωση της αληθινής επιθυμίας: η ενέργεια πήγαινε χαμένη. Αυτό, με τη σειρά του, γεννούσε πολλές αντικρουόμενες επιθυμίες μέσα στη συνείδησή μας. Ξανά και ξανά, κάνοντας σχέδια και απογοητευόμενοι στις προσπάθειες υλοποίησής τους, συσσωρεύαμε εσωτερική κόπωση, πικρία προς εκείνους «που μας εμπόδισαν», ενοχή για τα «δικά μας λάθη», με τα οποία εξηγούσαμε γιατί δεν τα καταφέραμε αυτή τη φορά, ντροπή για την ανεπάρκειά μας, φόβους ότι πάλι δεν θα πετύχει, κ.λπ., από τα οποία γεννιόνταν εντελώς διαφορετικές επιθυμίες, άσχετες με τις αρχικές, αληθινές επιθυμίες της ψυχής μας – η επιθυμία να αποδείξουμε κάτι σε κάποιον, η επιθυμία να δικαιολογηθούμε, η επιθυμία να τιμωρήσουμε τον Εαυτό μας, η επιθυμία να μην έχουμε, για να μην φέρουμε την ευθύνη, η επιθυμία να τεμπελιάζουμε και να μην κάνουμε απολύτως τίποτα, διατηρώντας τα απομεινάρια της ενέργειας, η επιθυμία να κρυφτούμε από όλους, ακόμα και η επιθυμία να πεθάνουμε για να «ξεπλύνουμε τη ντροπή»…

Και αυτές οι υποσυνείδητες (δηλαδή μη συνειδητοποιημένες από εμάς) επιθυμίες έρχονταν σε σύγκρουση με όλα τα νέα μας ξεκινήματα. Και αυτές, ως αντιύλη, γεννούσαν την αντίστοιχη ύλη: ενεργοποιώντας αντίστοιχα σενάρια στη ζωή μας – ασθενειών, χρεών, ανεκπλήρωτων υποχρεώσεων, απώλειας φήμης, δικαστικών και ποινικών διώξεων, άσκησης πίεσης, συγκρούσεων, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, μεγάλου συναισθηματικού πόνου, βάσανων και, τελικά, θανάτου, και αναγκαζόμασταν πλέον να παλεύουμε όχι για την εκπλήρωση των επιθυμιών, αλλά για την ίδια την επιβίωση. Και παρόλο που εμείς οι ίδιοι πυροδοτούσαμε όλες αυτές τις διαδικασίες στη ζωή μας, μας φαινόταν ότι κάποιος εχθρικός και επικίνδυνος κόσμος προσπαθούσε να μας καταστρέψει. Και θέλαμε να υπερασπιστούμε τα δικά μας, να προστατευτούμε, να εκδικηθούμε, να καταστρέψουμε τον «εχθρό», παρόλο που κανένας εχθρός εδώ, εκτός από εμάς τους ίδιους, δεν υπήρξε ποτέ.

Ως αποτέλεσμα, μέσα μας, στη συνείδησή μας, διαμορφωνόταν ένα πλήθος αντικρουόμενων επιθυμιών, οι οποίες, σαν τον κύκνο, τον κάβουρα και το λούτσο, τραβούσαν το «κάρο» της πραγματικότητάς μας προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Τι να κάνουμε; Χρειάζεται να μάθουμε να ξεκαθαρίζουμε όλες τις συσσωρευμένες εσωτερικές αντιφάσεις και σταδιακά να καθαρίσουμε τη συνείδησή μας από τα καταστροφικά πρότυπα συμπεριφοράς και λήψης αποφάσεων, τα υποσυνείδητα προγράμματα και τις αντικρουόμενες επιθυμίες, που πυροδοτούν προγράμματα αυτοκαταστροφής και πάλης με τον ίδιο μας τον εαυτό. Χρειάζεται να φέρουμε σε αρμονία όλους τους «κάβουρες και τους λούτσους» με τους «κύκνους» μας. Και να μάθουμε, επιτέλους, να βλέπουμε,

ότι όλες οι επιθυμίες έχουν ήδη εκπληρωθεί και δεν απαιτούν καμία προσπάθεια από μέρους μας, ενώ οι πράξεις μάς χρειάζονται μόνο για δημιουργία και όχι για επιτεύγματα, επειδή η επιθυμία για δημιουργία, για συν-δημιουργία μεταξύ μας, είναι αυτόνομες επιθυμίες της ψυχής μας, οι οποίες επίσης δημιουργούν γύρω τους όλες τις απαραίτητες συνθήκες ώστε να μπορέσουμε να εκδηλώσουμε τον Εαυτό μας ως δημιουργοί και ως πλάστες – αυτές είναι επίσης αληθινές επιθυμίες της ψυχής μας, και ακριβώς αυτές είναι που απαιτούν την εκδήλωσή μας, τις πράξεις μας, και από αυτές τις επιθυμίες γεννιέται επίσης η αντίστοιχη ενέργεια – είναι η ενέργεια της έμπνευσης, του ενθουσιασμού, της δημιουργικής ορμής και των παλμών της ψυχής για ένωση με ομοϊδεάτες, συν-δημιουργούς.

Γι' αυτό, φίλε μου, μπορείς να μην ανησυχείς για το ότι, εφόσον όλες οι επιθυμίες Σου έχουν ήδη εκπληρωθεί, «δεν θα έχεις απολύτως τίποτα να κάνεις». Αντίθετα, αποδεχόμενος τις επιθυμίες Σου ως εκπληρωμένες, θα απελευθερωθείς από την ανάγκη να κερδίζεις χρήματα, να λυγίζεις την πραγματικότητα, να ελέγχεις, να χειραγωγείς τους άλλους και να πετυχαίνεις στόχους, θα απελευθερωθείς – για την ενσάρκωση των αληθινών επιθυμιών της ψυχής Σου – για τη Δημιουργία, την Αγάπη και τη Συμπόρευση με την Πολύπλευρη Αλήθεια – τον αληθινό Σου προορισμό, ο οποίος και μόνο μας κάνει ευτυχισμένους, επειδή αντιστοιχεί στην αληθινή μας φύση – και τότε θα μπορέσεις να ενσαρκώσεις το Ύψιστο Δυναμικό Σου – ως άνθρωπος-δημιουργός, ως ζωντανός θεός εν σαρκί, ως μοναδική εκδήλωση του Ενός Θεού, της Μίας Ζωής στην ανεπανάληπτη ανθρώπινη μορφή Σου, ενσαρκώνοντας με ζωντανό παράδειγμα το όνειρο της Αιώνιας Ζωής. Διότι δεν θα έχεις πια

κανέναν λόγο να πεθάνεις, καθώς η επιθυμία του θανάτου θα έχει θεραπευτεί από Εσένα, και η επιθυμία της ζωής, της Αληθινής Ζωής, μόνο θα δυναμώσει και θα ενσαρκωθεί στην πραγματικότητα του Αιώνιου Είναι.

Αυτό δεν είναι κάποιο παραμύθι. Είναι η πραγματικότητα. Διότι όλες οι επιθυμίες Σου έχουν ήδη εκπληρωθεί. Από ποιες επιθυμίες δημιουργήθηκε η τωρινή Σου πραγματικότητα; Μπορείς να τις αναγνωρίσεις;