6. Dymuniadau

Y gwir amdani yw, ar y lefel fwyaf sylfaenol o'n realiti materol, ar lefel ffiseg cwantwm, sef «cawl cwantwm» yr holl bosibiliadau, mae'r holl ronynnau sy'n ffurfio ein byd materol yn cael eu geni (yn codi o'r «cawl cwantwm») mewn parau gyda'r hyn a elwir yn wrthronynnau (cyn-fater). A'r gwrthronynnau hyn, gan fod ganddynt fàs negatif a chario egni negatif (o ran arwydd), yw mynegiant ffisegol ein dymuniadau. Felly, mae'r holl ronynnau'n cael eu geni mewn parau: gronyn-gwrthronyn, hynny yw, nid yw unrhyw beth yn y byd hwn yn bodoli ond mewn pâr â'r dymuniadau sy'n cyfateb iddo. Ac o hyn y daw dau gasgliad syfrdanol.

Y cyntaf: mae pob dymuniad eisoes wedi'i gyflawni, ni all fod fel arall mewn unrhyw ffordd – o safbwynt ffiseg cwantwm, ar y foment y mae dymuniad (gwrthmater) yn cael ei eni, mae mater (egni) sy'n cyfateb yn union i'r dymuniad hwnnw'n cael ei eni mewn pâr ag ef. Yn syml, ni allant fodoli heb ei gilydd.

Yr ail gasgliad, sy'n deillio o'r cyntaf: mae popeth sydd yn Dy fyd yn ganlyniad i Dy ddymuniadau Di ac i'th ddymuniadau Di'n unig, nid oes neb arall «ar fai» am hyn. Y broblem yw, heb wybod hyn (neu'n fwy manwl, gan gredu'r gwrthwyneb, mai dim ond trwy lafur caled y cyflawnir popeth), heb gredu yn y symlrwydd hwn, pan oedd dymuniadau'n codi ynom, roeddem yn ymroi'n anhunanol i'w cyflawni – gan frwydro yn erbyn

y byd, gan blygu amgylchiadau, gan wastraffu llawer iawn o egni ar hyn – egni a oedd eisoes wedi creu popeth a ddymunwyd, ond trwy ein hymdrechion i gyrraedd a chipio, roeddem yn dwyn yr egni hwn oddi ar yr hyn a grewyd eisoes, gan ei wastraffu ar weithredoedd diangen, ar frwydro – ar ennill arian, ar osod nodau, ar fwriadau, llunio cynllun a cheisio ei wireddu, trefnu pobl ac adnoddau, ar reolaeth a chyflawniadau ac ati.

O ganlyniad, roeddem yn tynnu egni oddi ar y dymuniadau a oedd eisoes wedi'u gwireddu mewn mater, ac roeddent yn llythrennol yn diflannu yn ein realiti. Yn eu lle, daeth llawer o brysurdeb, llawer o weithredoedd «pwysig» – nad oeddent yn arwain at ddim – ond nid oedd unrhyw ymgnawdoliad o'r gwir ddymuniad: gwastraffwyd yr egni. Roedd hyn, yn ei dro, yn esgor ar lawer o ddymuniadau croes i'w gilydd o fewn ein hymwybyddiaeth. Dro ar ôl tro, wrth lunio cynlluniau a chael ein siomi wrth geisio eu gwireddu, roeddem yn cronni blinder mewnol, digter tuag at y rhai «a fu'n rhwystr i ni», euogrwydd am «ein camgymeriadau ein hunain» a ddefnyddiem i esbonio pam na lwyddodd y tro hwn, cywilydd am ein hanallu, ofnau na fyddai'n llwyddo eto, ac ati, ac o hyn y ganwyd dymuniadau hollol wahanol, heb unrhyw gysylltiad â dymuniadau gwreiddiol, gwirioneddol ein henaid – y dymuniad i brofi rhywbeth i rywun, y dymuniad i gyfiawnhau ein hunain, y dymuniad i gosbi ein hunain, y dymuniad i beidio â meddu ar ddim er mwyn peidio â bod yn gyfrifol amdano, y dymuniad i fod yn ddiog a pheidio â gwneud dim o gwbl, gan arbed gweddillion yr egni, y dymuniad i guddio rhag pawb, hyd yn oed y dymuniad i farw er mwyn «golchi'r cywilydd ymaith»…

A daeth y dymuniadau isymwybodol hyn (sef y rhai nad ydym yn ymwybodol ohonynt) i wrthdaro â'n holl fentrau newydd. Roeddent hwythau hefyd, fel gwrthmater, yn esgor ar fater a oedd yn cyfateb iddynt: gan sbarduno senarios cyfatebol yn ein bywydau – o afiechydon, dyledion, ymrwymiadau heb eu cyflawni, colli enw da, erlyniadau cyfreithiol a throseddol, pwysau grym, gwrthdaro, ffraeo, llawer iawn o boen emosiynol, dioddefaint ac, yn y pen draw, marwolaeth, ac roedd yn rhaid i ni frwydro nid bellach dros gyflawni dymuniadau, ond dros oroesiad ei hun. Ac er mai ni ein hunain a gychwynnodd yr holl brosesau hyn yn ein bywyd, roedd yn ymddangos i ni fel pe bai rhyw fyd anghyfeillgar a pheryglus yn ceisio ein dinistrio. Ac roeddem am amddiffyn ein heiddo, diogelu, dial, a dinistrio'r «gelyn», er nad oedd unrhyw elyn yma erioed ar wahân i ni ein hunain.

O ganlyniad, ffurfiwyd llu o ddymuniadau croes i'w gilydd y tu mewn i ni, yn ein hymwybyddiaeth, a oedd, fel yr alarch, y cranc a'r penhwyad, yn tynnu «cart» ein realiti i gyfeiriadau gwahanol.

Beth i'w wneud? Rhaid dysgu delio â'r holl wrthddywediadau mewnol cronedig a glanhau ein hymwybyddiaeth fesul cam oddi wrth batrymau ymddygiad a phenderfynu dinistriol, rhaglenni isymwybodol a dymuniadau croes sy'n sbarduno rhaglenni hunanddinistr a brwydr yn erbyn ein hunain. Rhaid dod â'r holl «grancod a phenhwyaid» i gytgord â'n «helyrch». A dysgu, o'r diwedd, i weld,

bod pob dymuniad eisoes wedi'i gyflawni, ac nad ydynt yn galw am unrhyw ymdrech ar ein rhan, a bod arnom angen gweithredoedd ar gyfer creadigrwydd yn unig, ac nid ar gyfer cyflawniadau, oherwydd mae'r dymuniad am greadigrwydd, am gyd-greu â'n gilydd, yn ddymuniadau annibynnol ar ran ein henaid, sydd hefyd yn creu'r holl amodau angenrheidiol o'u cwmpas eu hunain er mwyn i ni allu amlygu ein hunain fel crewyr ac adeiladwyr – dyma hefyd wir ddymuniadau ein henaid, a dyma'r union bethau sy'n gofyn am ein hamlygiad, ein gweithredoedd, a thrwy'r dymuniadau hyn hefyd y cynhyrchir yr egni cyfatebol – sef egni ysbrydoliaeth, cyffro, ysfa greadigol a chynhyrfiadau'r enaid i uno â phobl o'r un anian, cyd-grewyr.

Felly, fy ffrind, does dim rhaid i Ti boeni, gan fod Dy holl ddymuniadau eisoes wedi'u cyflawni, «na fydd gennyt ddim byd o gwbl i'w wneud». I'r gwrthwyneb, trwy dderbyn bod Dy ddymuniadau wedi'u cyflawni, byddi'n cael Dy ryddhau rhag yr angen i ennill cyflog, plygu realiti, rheoli, trin eraill a chyflawni, fe'th ryddheir – er mwyn ymgnawdoli gwir ddymuniadau Dy enaid – ar gyfer Creadigrwydd, Cariad a Chydymdeimlad â'r Gwirionedd Amlochrog – Dy wir bwrpas, yr unig beth sy'n ein gwneud yn hapus, oherwydd ei fod yn cyfateb i'n gwir natur – ac yna byddi'n gallu amlygu Dy Botensial Goruchaf – fel dyn-crëwr, fel duw byw mewn cnawd, fel amlygiad unigryw o'r Unig Dduw, yr Unig Fywyd yn Dy ffurf ddynol unigryw, gan ymgnawdoli breuddwyd Bywyd Tragwyddol fel esiampl fyw. Wedi'r cyfan, ni fydd arnat

angen marw mwyach, oherwydd bydd y dymuniad am farwolaeth yn cael ei iacháu gennyt, a bydd y dymuniad am fywyd, y Bywyd Gwirioneddol, ond yn cryfhau ac yn ymgorffori yn realiti Bodolaeth Dragwyddol.

Nid rhyw chwedl mo hon. Dyma'r realiti. Wedi'r cyfan, mae Dy holl ddymuniadau eisoes wedi'u cyflawni. Gan ba ddymuniadau y crëwyd Dy realiti presennol? A alli Di eu hadnabod?